Vandaag heb ik mijn huissleutels afgegeven aan de huurbaas. Deze post schrijf ik nu vanaf mijn moeders adres waar ik sinds afgelopen weekend woon voor een paar weken, totdat ik vertrek naar Michelle. Er is dus opnieuw een hoofdstuk afgesloten.

Ik moet zeggen dat het me niet echt gemakkelijk afging. Vorige week zat ik in mijn laatste dagen op mijn oude adres en ik heb toen toch wel een aantal keren moeten slikken, wetende dat ik de woning na drie jaar weer moest afstaan en tegelijkertijd ook mijn gehele inboedel zou wegdoen. Vooral de laatste avond en nacht waren niet echt prettig, er waren al aardig wat spulletjes verkocht en weggedaan maar toch, ondanks dat het al wat leger was, leek het nog altijd op mijn woning. Ik deed de TV die avond uit met een ongemakkelijk gevoel en sprak zelfs de woorden ‘Nou, dit is de laatste keer dat ik je uit doe’ uit, om maar een beetje idee te geven hoe ik mij er bij voelde. Natuurlijk is het allemaal maar materialistisch, maar toch, het waren wel ‘mijn’ spulletjes dat ik (soms vele) jaren in gebruik heb gehad. Ik heb die nacht uiteraard ook niet echt lekker geslapen, wetende dat het mijn laatste nacht in ‘mijn’ bed was, in ‘mijn’ woning.

De dag erna is het restant van de spullen die ik nog in mijn bezit had of verkocht, of weggegooid. De opleveringsdatum stond voor vandaag, 18 september, gepland dus de woning moest leegkomen. Het enige wat ik mee naar mijn moeder heb genomen zijn (en dus mee zal nemen naar Michelle) zijn mijn kleren (nog niet eens allemaal, heel veel kleren zijn weggegaan naar een of ander goed doel), persoonlijke bezittingen zoals foto’s en dingen die ik geërfd heb van mijn vader, opa en oma enzo, en de belangrijkste papieren. De rest is allemaal verkocht of weggedaan naar het grofvuil.

Mijn woning was na die zaterdag geheel leeg en het voelde niet echt meer als de woning waar ik enkele jaren gewoond heb maar eerder als de plek waar ik 3 jaar geleden introk en eigenlijk geen gevoelens bij had op dat moment. Dit was op zich wel fijn want, zo dacht ik, dat maakt het allemaal wat gemakkelijker.

Goed, zoals gezegd was vandaag de opleveringsdatum en ik heb een paar uur geleden dan ook mijn sleutel ingeleverd en de buren gedag gezegd. Toen ik dit deed heb ik toch nog wel een paar keer moeten slikken, ik had dit niet echt verwacht omdat ik eigenlijk nog maar weinig gevoelens had bij mijn woning toen de  deur zaterdag dicht ging maar ja, toch was het weer even moeilijk, ik weet tenslotte niet wanneer ik weer in die straat kom en of ik mijn buren ooit nog terug zal zien. Ik heb beloofd om sowieso nog een kaartje te sturen vanaf de eilanden, en wie weet zie ik ze over een tijd wel weer ergens.

Goed, zoals gezegd, we hebben weer een nieuw hoofdstuk afgesloten, een van de zo vele in deze periode.