Gotta love this, just saw the fourth rainbow of this week… only in #Hawaii I see so many #rainbows

http://twitpic.com/17n583 - Eating baby rice for the first time..

Pff what a week.. airline breaks stroller, we got into an accident and now the computer is seriously broken.. makes me wonder whats next..

Isabella and I just got back from the clinic and are, as expected, both fine

Een paar uur geleden hebben Isabella en ik helaas een auto ongeluk moeten meemaken en om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Isabella en ik, en ook de andere partij, zijn ongedeerd.

Het gebeurde afgelopen middag met Michelle’s auto. Michelle had mijn auto meegenomen naar haar werk, en ik zou dan haar auto volgooien met benzine, want die stond behoorlijk droog inmiddels. En op de weg daar naar toe kwamen we dus in een auto ongeluk terecht.

Op een T-splitsing wilde ik rechtdoor rijden, en de vrouw die mij aanreed wilde links afslaan. Ze stopte, reed toen nog een klein stukje en stopte toen weer, waardoor ik dus dacht dat ze mij gezien had en dat ik dus gewoon door kon rijden (let wel: ik heb voorrang in die situatie omdat ik op dezelfde weg rechtdoor wilde gaan, er stonden voor de rest geen borden en dergelijke) tot plots ze gas gaf en ik niet meer kon ontwijken. Ik remde uit alle macht, gooide het stuur naar rechts om te proberen een ongeluk af te wenden, maar dat zat er niet in, de auto wilde niet op tijd stoppen en dus raakten we elkaar.

Ik heb in MS Paint (ik heb op dit ding even niets anders) een kleine tekening geschetst van hoe de situatie in elkaar zat:

Ik reed in de blauwe auto, en de andere partij zat in de grijs/zilveren auto.

De schade aan Michelle’s auto is behoorlijk:

Voor zover ik kan zien is de andere partij schuldig, en zullen die dus de kosten moeten vergoeden voor Michelle’s auto. Ook heeft de vrouw toegegeven dat ze problemen met haar oog had (ze was er voor bij de dokter geweest zei ze), en dat ze mij daardoor niet had gezien. Leuk is het in ieder geval niet echt bepaald.

Goed, ik ga nu met Isabella naar de ‘after-hours clinic’ in het ziekenhuis om ons even te laten onderzoeken door een dokter. Ik denk dat er niets aan de hand is met ons, Isabella lachte na het ongeluk nog en gaf geen blijk van pijn of iets dergelijks en met mij lijkt er ook niets aan de hand te zijn (op wat spierpijn na in mijn rechterarm), maar het werd me geadviseerd om het toch maar even te doen, dus vandaar. Ik laat nog wel weten wat de uitkomst daar dus was

• However, @DeltaAirLines had gr8 service in SEA & HNL: they were the ones 2 help me in ths matter ->thx! More info l8r @ http://bit.ly/bjObIw #
• Sweet: got the refund 4 the stroller from @alaskaair Thx!! (odd fact: it got broken on the @deltaairlines section of the trip) #
• Isabella and I arrived back in Hawaii tonight.. it kinda feels surreal.. hope that feeling goes away, its bleh #

Nou, zoals ik net al even getweet had, heb ik dus de vergoeding binnen voor de nieuwe kinderwagen. Dat is dus netjes en fijn om te weten. Hoe het verhaal echter verder is verlopen na het eerste deel van dit verhaal (klik!) zal ik nu vertellen

Ok, we moesten dus eerst richting het immigratie deel van Seattle-Tacoma Int. Airport. Hier stond een aardige rij mensen te wachten, eigenlijk zoals altijd wel het geval is. Ik mocht gelukkig aan de ‘US Citizens’ rij aansluiten, omdat ik de begeleider was van een Amerikaans staatsburger: Isabella, en dat was wel fijn want die rij was wat sneller. De immigratie officier vroeg een paar simpele vragen, zoals hoe lang ik uit de VS geweest was, hoe oud Isabella was en nog een paar van die vragen. Ik moest mijn vingerafdrukken geven van een hand en er werd een foto gemaakt van me: eigenlijk het standaard gebeuren. Daarna konden we door naar beneden, naar de bagage afhandeling.

Terwijl we op onze koffers aan het wachten waren (die moet je namelijk bij binnenkomst in de VS altijd van de band halen, ongeacht of je verder vliegt) kwam de Delta mevrouw weer naar mij toe, om te zeggen waar ze stond. Ik haalde de koffers van de band en wilde met de vrouw van Delta (of zou ik meisje moeten zeggen? Ze heeft dezelfde leeftijd als ik heb, denk ik haha) door de douane heen. Hier werd ik echter tegen gehouden omdat ik etenswaren bij me had, die moesten dus door een scanner heen. En wat denk je, een van de koffers werd eruit gepikt voor een nadere inspectie, die moest dus open.

Na de inspectie konden we eindelijk onze reis naar de bagage service balie verder ondernemen. We (Isabella, de vrouw van Delta en ikzelf) namen een treintje naar een ander deel van het vliegveld, waar de service balie zou zijn. Daar constateerden ze inderdaad hetzelfde als wij al eerder hadden gedaan: de wielen waren inderdaad kapot. Ze keken even in het systeem maar zeiden toen dat ze er eigenlijk op dat moment vrij weinig aan konden doen omdat Seattle niet mijn eindbestemming was, ik moest het in Honolulu claimen want dat was mijn eindbestemming. Goed, zo gezegd, zo gedaan. Ze hebben mij daar verder nog wel een kinderwagen gegeven die ik gewoon kon gebruiken, en ook mocht houden. Het was zo’n opvouw-paraplu-kinderwagen, die dingen stellen natuurlijk niet al te veel voor maar ik was er wel ontzettend mee geholpen, ik hoefde Isabella nu niet meer te dragen (geloof me maar, dat wordt behoorlijk zwaar als je een hele tijd met haar loopt, en al moe bent van de lange reis).

Na dit alles bracht het meisje/vrouw (ik ben er nog altijd niet zeker van wat ik nu moet zeggen haha) van Delta mij richting de controle (ik was namelijk uit het internationale gedeelte van de luchthaven gegaan om bij de service balie te komen) en ze zou er zorg voor dragen dat onze kinderwagen (de kapotte) in het vliegtuig naar Hawaï terecht zou komen.

Bij deze controle werd mijn handbagage weer handmatig gecontroleerd (en pas hier ontdekten ze het flesje met zeep dat ze in Nederland eerder niet gezien hadden) maar zoals ik al dacht was alles in orde. Toen dus richting de gate voor mijn vlucht naar Honolulu.

Eenmaal bij de gate aangekomen dacht ik eventjes rustig te gaan zitten en mijn moeder en Michelle te bellen via Skype… nou, geloof het maar niet hoor haha. Isabella begon fijn te huilen omdat ze honger had. Terwijl ik haar eten gaf, begon ze opeens goed te ruiken en ze werd ook erg onrustig.. juist, een vuile luier. Op naar de toiletten om haar te verschonen dus. Eenmaal bij de toiletten aangekomen bleek dat ze niet zomaar een vuile luier had, nee, alles zat onder. Ik moest haar dus van top tot teen schoonmaken en nieuwe kleren aandoen.. hoera! Haha. Ik was blij dat ik reserve kleren bij me had in de handbagage.

Eenmaal klaar met dat alles ging ik terug naar de gate, en ging ik verder met het eten geven aan Isabella. Toen ik daar eenmaal mee klaar was, kon ik eindelijk even de tijd vinden om mijn moeder en Michelle in te lichten dat ik enkele uren daarvoor veilig geland was op de luchthaven. Ik kan je zeggen: ik was blij dat ik een overstaptijd had van 4 uur, die had ik ook echt nodig.

Na een tijdje gezeten te hebben moest ik zelf naar het toilet, en na dat bezoek keek ik op de borden en zag ik dat mijn vlucht van een andere gate zou vertrekken… oeps, dat had ik niet eerder gezien (en dat had ik wel moeten controleren toen ik in Seattle aankwam!).. gelukkig zag ik het op tijd. Ik dus naar die andere gate, en toen ik daar aankwam konden we na een minuut of vijf aan boord gaan van het vliegtuig.

Mijn vlucht was met Alaska Airlines #859, richting Honolulu. Ik wist dat ik de kans had dat de derde stoel naast mij en Isabella vrij zou blijven, maar of het ook daadwerkelijk zo zou zijn kon ik alleen maar hopen.. vaak komen in de VS op het laatste moment nog mensen bij een vlucht, die hebben dan niet op tijd kunnen boeken of zo en die gaan dan op het laatste moment nog bij omdat ze stand-by staan. Ik had echter geluk: de stoel bleef vrij en ik had dus fijn een hele rij voor mezelf en Isabella. Dat was erg aangenaam kan ik je zeggen. Isabella sliep vrijwel de gehele vlucht en ik heb toen ook gelukkig nog een paar keer mijn ogen kunnen sluiten voor een paar hazenslaapjes.

We kwamen een half uur voor op schema aan in Honolulu, en bij de bagage afhandeling zagen we Michelle na drie weken weer. Ik kan je zeggen dat Michelle erg blij was om ons weer te zien, en wij natuurlijk om haar te zien!

Nadat we onze bagage hadden zijn we naar de bagage service balie gegaan in Honolulu, waar een aardige vrouw (dit keer dus wel een vrouw haha) ons hielp. Ze had echter wat problemen met de computer en kon ons dus niet geheel helpen. De vraag was dan ook om een dag later terug te komen om het geheel in orde te maken, wat we dus ook deden. Ze zei wel dat we gewoon een nieuwe kinderwagen konden kopen en dat we het bonnetje mee moesten nemen zodat ze dat konden vergoeden. Dit was fijn om te horen, we zouden het dus sowieso vergoed krijgen als ik haar moest geloven. Goede hoop dus!

De dag erna, op woensdag, zijn we dus (overigens met een flinke jetlag) met het bonnetje van de nieuwe kinderwagen weer terug naar het vliegveld gegaan om de claim af te wikkelen (overigens hadden ze onze kinderwagen niet meer, we moesten dus een andere uitkiezen.. erg jammer want de onze had juist zo’n leuk motief). Daar konden ze toen opeens de eerste claim niet meer terugvinden.. ehmm. dat werd dus even zweten want wie wist wat er nu dan gezegd zou worden.. voor hetzelfde geld wordt er gezegd: jammer dan…

Gelukkig bleek dat niet waar te zijn. Na enige tijd wachten kwamen ze met de mededeling dat we een cheque zouden krijgen voor het volledige bedrag, maar die cheque moest door twee supervisors ondertekend worden en diezelfde supervisors hadden elders op het vliegveld een medisch noodgeval. We mochten er op wachten, maar we konden ook (met bewijs) de dag erna terugkomen voor de afwikkeling. Het leek ons dus het verstandigste om de dag erna (vandaag dus) terug te komen om het af te wikkelen.

Vanmorgen ben ik dus weer opnieuw naar het vliegveld gegaan, en daar heb ik een mooie cheque van Alaska Airlines mogen ontvangen voor het volledige aankoopbedrag van de kinderwagen.

Nu zul je het misschien een beetje raar vinden dat Alaska Airlines ons deze cheque geeft voor de kinderwagen, maar het is dus zo dat we met Alaska Airlines als laatste gevlogen hebben en de maatschappij waarmee je als laatste vliegt, die is schijnbaar verantwoordelijk voor de bagage (vandaag dus ook dat Seattle ons niet kon helpen, denk ik). Sja, ik weet het, het klinkt een beetje vreemd, maar zo zijn de regels blijkbaar. Ik vind het allang best, zolang het maar vergoed is.

Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik blij ben hoe het is verlopen. Het is jammer dat de kinderwagen kapot is gegaan maar ze hebben het uitermate goed opgelost. Zowel Delta Airlines als Alaska Airlines hebben ons heel goed geholpen op de momenten dat we de hulp nodig hadden, en dat mag best gezegd worden

Voor nu kan ik alleen maar zeggen dat ik heel erg moe ben, de jetlag hakt er momenteel behoorlijk in haha.

However, @DeltaAirLines had gr8 service in SEA & HNL: they were the ones 2 help me in ths matter ->thx! More info l8r @ http://bit.ly/bjObIw

Sweet: got the refund 4 the stroller from @alaskaair Thx!! (odd fact: it got broken on the @deltaairlines section of the trip)

Aan alle leuke dingen komt een eind, en ook dus aan ons bezoek aan Nederland. Onze vlucht terug naar Hawaï, via Seattle, vertrok afgelopen dinsdag, 2 maart 2010, vanaf Schiphol om 11 uur in de ochtend en dus moesten we al om 6 uur in de ochtend opstaan omdat we enkele uren van te voren aanwezig moesten zijn in verband met de verscherpte controles.

Overigens schrijf ik dit stukje in meerdere delen, er is namelijk nogal wat te vertellen en anders wordt het zo’n grote lap tekst

Om de een of andere reden was ik iets voordat ik geroepen werd al wakker, maar toch had ik grote moeite met het daadwerkelijk uit bed komen haha. Geen wonder ook, ik was immers net gewend geraakt aan het tijdsverschil met Hawaï (11 uur in de winter), echt leuk was dat vroege opstaan dus ook niet. Eenmaal gewassen en aangekleed zijn mijn moeder, zusje, mijn dochters Larissa en Isabella, en ikzelf, omstreeks 6.30 richting Schiphol Airport gereden. Natuurlijk kwamen we onderweg de nodige files tegen (en die zijn nergens erger dan in Nederland heb ik het idee) en ergens tussen half negen en negen uur kwamen we op de luchthaven aan.

Op Schiphol wilde ik mij en Isabella gaan inchecken bij de terminals, maar ik kreeg de melding dat ik me moest melden bij de een balie voor een extra controle. Eenmaal bij die balie bleek dat het ging om de ESTA (in het kort is dit een systeem om niet-inwoners van de VS toestemming te geven om naar de VS af te reizen). Omdat ik echter in het bezit ben van een greencard hoef ik deze toestemming niet aan te vragen, maar om de een of andere reden wist dat systeem dit niet, nu dus wel haha. Ze moesten het bij de balie overrulen, en nadat dit gedaan was hebben ze mijn koffers aangenomen, Isabella en mij onze boarding passen gegeven voor de gehele trip en hebben ze de kinderwagen ingecheckt voor een ‘gate delivery’ (dit houdt in dat ik de kinderwagen op de luchthavens kon gebruiken, en dat hij bij de gates in en uit het vliegtuig zou gaan, erg fijne service vind ik dit).

Na een emotioneel afscheid moest ik richting de gate met Isabella. Dus eerst door de douane heen, waar ik ondanks Isabella’s Amerikaanse paspoort (dit hadden we bij binnenkomst gebruikt en moest dus ook gebruikt worden bij vertrek, overigens heeft ze geen uitreisstempel gehad dus daar moet ik vanavond over bellen naar Nederland (het kan namelijk problemen veroorzaken bij het opnieuw inreizen als dit niet in orde is)) bij de EU paspoorten mocht aansluiten (waarschijnlijk vanwege mijn Nederlandse paspoort).

Na de douane heb ik onderweg naar de gate nog een flesje water gekocht, echter konden ze het niet insealen voor de vlucht (je komt anders niet met je flesje op het vliegtuig), dus ik wilde het teruggeven, maar ze namen het niet meer aan. Dit mocht niet volgens de regels (ook al had ik het hele flesje niet meer aangeraakt sinds ik het betaald had), ze mochten het wel weggooien… sja, doe dat dan maar zei ik, ik kan het niet meenemen op het vliegtuig dus dit is zinloos. Dat was dus wel 9 dollar die ik weggegooid had door die stomme bureaucratie. Gelukkig had ik bij een andere locatie meer geluk, daar wilden ze het flesje wel in een tasje sealen.

Bij de gate stond er een lekkere rij mensen te wachten op de controle, ik sloot achteraan maar een aardige mevrouw van Delta (de maatschappij waarmee ik vloog naar Seattle) vroeg me om mee te komen en ik mocht aansluiten bij de priority rij, de rij voor de mensen in de eerste klasse en mensen met elite status, dat was erg leuk vond ik, en het ging ook een stuk sneller. Bij de controle hoefde ik niet door de bodyscanner die ze tegenwoordig gebruiken, vermoedelijk omdat ik een baby bij me had, maar ik moest wel door de metaaldetector en werd geheel gefouilleerd. Ook werd een tas nog eens extra gecontroleerd in verband met de babymelk die ik bij had, maar ik kwam er in de VS achter dat ze niet hadden gezien dat ik in een andere tas een flesje met een desinfecterende zeep had zitten. Eigenlijk had die niet zo zonder enige controle door de beveiliging heen mogen komen lijkt me.. Die extra verscherpte controles zijn dus niet geheel waterdicht blijkt dus wel. Wel werd de gehele kinderwagen met de hand gecontroleerd, maar ook hier vond ik dat men iets beter te werk had kunnen gaan, Isabella kon bijvoorbeeld gewoon in het stoeltje blijven zitten, en wie weet wat onder haar had kunnen zitten, het is namelijk niet door een scanner gegaan.

Na de controle mochten wij als een van de eersten het vliegtuig in, vanwege het kinderstoeltje. Dit was erg fijn, je hebt dan namelijk lekker de tijd om de baby en jezelf in te snoeren (en het was ook eens leuk om in een leeg vliegtuig te komen haha). Het vliegtuig zou erg leeg blijven, en ik had mezelf een paar dagen voor de vlucht zo gepositioneerd dat ik mogelijk vier stoelen zou krijgen ipv twee, afhankelijk natuurlijk van eventuele andere reizigers. Helaas bleek mijn geluk mij in de steek te laten want er kwamen twee mensen in mijn rij te zitten. De rijen voor mij en achter mij bleven wel leeg, maar andere mensen waren iets sneller dan ik en dus konden die daar fijn liggen gedurende de reis. Ach ja, het maakte niet uit denk ik want Isabella was erg veel wakker tijdens de reis, van slapen kwam niets voor mijzelf.

We vertrokken ongeveer 20 minuten te laat maar na een lange, maar toch ook wel fijne, reis met Delta #233 kwamen we om omstreeks 12 uur in de middag, lokale tijd (21.00 uur in Nederland), een half uur voor op schema in Seattle aan. De vlucht duurde dus aanzienlijk korter dan het schema was, op zich is dat wel fijn met zo’n afstand.

Toen we geland waren wilde ik mijn moeder en Michelle bellen om door te geven dat we veilig geland waren, maar ik kwam erachter dat ik vergeten was om mijn telefoon op te laden (ik had eigenlijk verwacht dat die niet leeg zou zijn na drie weken uit te hebben gestaan, dus wel..). Dat moest dus even wachten totdat ik in de terminal zou zijn en ik gebruik van het internet kon maken om ze te bellen via Skype. Ik hoopte dat dit niet al te lang zou duren omdat ik vermoedde dat men graag iets zou horen, maar ja, dat ging helaas niet zo gemakkelijk allemaal…

Toen Isabella en ik het vliegtuig verlieten, moesten we even wachten bij de ingang op de kinderwagen. Deze kwam na eventjes wachten omhoog, maar de wielen bleken te ontbreken. Er stond een aardige meid van Delta bij de ingang van het vliegtuig, die vroeg aan de mensen beneden het vliegtuig om te zoeken naar de wielen. Zo gezegd, zo gedaan. De wielen kwamen even later omhoog maar wat we ook probeerden, we kregen ze niet vastgemaakt aan de kinderwagen. Na een tijd ermee gestoeid te hebben, bleek dat binnenin de wielen een stuk afgebroken was waarmee het eigenlijk aan de kinderwagen bevestigd had moeten worden. Dit was dus of in Amsterdam, tijdens de vlucht, of in Seattle kapot gegaan. Persoonlijk denk ik dat de kinderwagen uit het vliegtuig gevallen is, en dat daardoor de wielen afgebroken waren.

Dit was dus alles behalve leuk. Hoe moest ik Isabella nu overal heenbrengen? Dragen? Dat kon nog leuk worden dan, ik had ook de nodige handbagage bij me namelijk. Gelukkig bood de Delta mevrouw mij aan om me na de controle bij de douane op te wachten bij de bagage afhandeling om vervolgens richting een Delta bagage claim desk te gaan waar we konden kijken wat we konden doen, en eventueel een tijdelijke kinderwagen te geven.

Hoe dit verder afliep vertel ik iets later vandaag in het tweede deel van mijn verhaal, ik moet zo eerst naar het vliegveld in Honolulu in verband met de kinderwagen.