Vandaag was het even schrikken, vond ik. Om omstreeks 17.00 uur waren Isabella en ik in haar speelruimte zodat zij wat kon spelen (ze zit momenteel in een fase dat ze absoluut niet alleen wilt spelen, dus ga ik er af en toe maar bij zitten) en plots hoorde ik *BOEM*, ik draai mij om en ik zie Isabella direct naar mij toe kruipen (ik zat nog geen halve meter bij haar vandaan) met dikke tranen en hard huilen. Ik nam haar dus bij me om haar te troosten en dacht in eerste instantie dat ze op haar handen gevallen was. Ze stond namelijk iets ervoor op haar knieën, met haar gezicht naar de muur. Maar, nadat ik haar eventjes troostte zag ik opeens allemaal bloed uit haar mond komen.. daar schrok ik behoorlijk van kan ik je zeggen.

Omdat ik niet zo goed kon zien waar het vandaan kwam uit haar mond, bedacht ik dat het wellicht verstandig was om te zorgen dat er minder bloed in haar mond zou zitten, en dus heb ik dat door middel van tissues wat weg kunnen halen. Daarna heb ik met pijn en moeite kunnen zien dat er een snee van ongeveer een centimeter in haar tandvlees aan de bovenkant zat, ongeveer dezelfde breedte als haar ondertanden. Die was dus met haar tanden door haar tandvlees heen gegaan, ik kan me voorstellen dat dat pijn gedaan moest hebben.

Ik heb haar daarna eerst op een paar ijsklontjes laten zuigen zodat het wat kon stelpen en zodat de pijn wat minder zou worden, en dat bleek goed te werken. Het bloed stopte en ze stopte ook met huilen. Ook al begon ik wel te denken dat het wel mee zou vallen heb ik daarna toch mijn schoonmoeder gevraagd wat zij vond, of ik de kliniek zou bellen om te kijken of ik langs moest komen of niet, de snee was namelijk best fors voor zo’n klein mondje. Zo gezegd, zo gedaan. Ik belde de ‘advies verpleegster’, die mij aanraadde om naar de spoedeisende hulp te gaan omdat er wellicht gehecht moest worden.

Eenmaal bij de spoedeisende hulp werden we vrij erg snel geholpen, en de verpleger die ons in eerste instantie hielp was helemaal onder de indruk van Isabella’s mooie ogen, zo erg zelfs dat hij toestemming vroeg om haar ogen te mogen fotograferen zodat hij het aan zijn vriendin thuis kon laten zien. Sja, dan wordt je als vader zijnde toch wel heel trots hoor (zelfs ook al gebeurd dit regelmatig, ik hoor zo vaak leuke dingen over haar ogen) Maar goed, daarna gingen we naar een ruimte waar de dokter haar zou onderzoeken, en die zei dat hij wel kon hechten maar dat het meer nadelen met zich mee zou kunnen brengen dan voordelen omdat haar tandjes momenteel aan het doorkomen zijn aan de bovenkant, en hechtingen konden dan het e.e.a. best in de war brengen. Ze was verder in orde bevonden, ook dat ze niet bewusteloos was geweest, of dat ze niet meer huilde en het niet meer bloedde waren goede dingen, dus we hoefden ons niet al te veel zorgen te maken, gelukkig maar.

Ze slaapt nu, maar ze is de rest van de dag/avond wel een beetje zielig gebleven. Ik ben blij dat ze in orde is, maar ik schrok toch wel eventjes toen het net gebeurde. Hopelijk voelt ze zich morgen een stuk beter

Isabella is alweer 1 jaar oud, wat is die tijd snel gegaan zeg. Een jaar geleden lagen zowel zij als Michelle in het ziekenhuis, Isabella moest zelfs nog bijna een hele maand blijven omdat ze twee maanden te vroeg geboren was. En omdat ze zo vroeg geboren was, had ze een groot risico om in het eerste jaar weer in het ziekenhuis te belanden (50% meer kans dan baby’s die rond de uitgerekende datum geboren worden).. maar, gelukkig is zij hartstikke gezond gebleven, en is ze het afgelopen jaar aan een flinke inhaalslag begonnen om de twee maanden achterstand weg te werken.

Gisteren, 25 augustus, is ze dus 1 jaar geworden, maar haar verjaardag werd hier door de familie van Michelle’s kant (mijn familie zit helaas aan de andere kant van de wereld, dus die konden er helaas niet bij zijn) een week eerder gevierd omdat er een aantal familieleden vanuit het vaste land van de VS op bezoek waren die week (Michelle’s moeder wilde het dus graag doen wanneer zij er waren). Michelle’s moeder had een buffet met Hawaïaans eten geregeld, wat erg lekker was, en er kwamen in totaal zo’n 50 mensen, het was best gezellig.

Hier wat foto’s van dat verjaardagsfeest:

Uiteraard hebben we een stukje gefilmd met de verjaardagstaart, dat kan een stukje verder beneden gevonden worden

Een week later, dus op haar echte verjaardag, hebben Michelle en ik het nog eens dunnetjes over gedaan. Eerst hebben we met d’r Nederlandse oma in de ochtend op Skype gezeten. Geweldige uitvinding, ruim 12,000 km van elkaar verwijderd zijn en toch elkaar kunnen zien en spreken (en gratis ook haha), waarna Isabella even is gaan slapen en daarna met ons naar de dokter is gegaan voor haar controle…

Ja, geloof het of niet, maar dat hadden ze fijn ingepland bij de kliniek (en verzetten kan wel, maar dan kan je rustig een maand wachten voordat je weer aan de beurt bent). Op zich is het doktersbezoek niet zo erg, maar ja, ze kreeg dus ook weer 3 vaccinaties… zielig joh, moeten huilen op je eerste verjaardag ..bij de kliniek wisten ze het leuk te vertalen naar “gezondheid cadeau krijgen op je verjaardag”, wij zagen het echter een beetje als een sadistisch iets, om juist dan de prikken te krijgen… Het is maar net hoe je er tegenaan kijkt, denk ik Ach, gelukkig duurde het huilen niet lang, ze is best een stoere meid wanneer het op die dingen aankomt.

Na de dokter hebben we een taart voor haar gehaald, die ook echt helemaal voor haar alleen bedoeld was. Mocht er wat overblijven nadat zij hem onder handen had genomen, dan zouden we dat dan wel weer zien, maar in eerste instantie was die voor haar… nou, dat hebben we geweten hoor hahaha!

Voordat we de taart hebben gegeven, hebben we eerst een groot cadeau voor haar in elkaar gezet, in haar speelhoek, waar ze overigens helemaal weg van was (dank je wel oma en tante in Nederland) en daarna kwam de taart dus.. Maar goed, we hebben dat van de taart gefilmd, en van een paar van haar cadeaus hebben we een foto gemaakt, dus in plaats van te veel te praten komen hier eerst wat foto’s, en onderaan een leuk filmpje.. veel plezier

En hier de video:

Ik weet het.. het is erg stil op ons blog de laatste tijd. Echt veel kan ik daar niet aan doen want er gebeuren niet zoveel dingen, en, ok, soms wellicht ook wel maar dan heb ik om diverse redenen er soms geen zin in om een lang verhaal op te hangen, het is namelijk best wel wat werk om een stukje te schrijven en dat ook nog te vertalen. Maar goed, wees gerust, geen nieuws is goed nieuws

Ik schreef trouwens in een van mijn vorige posts dat ik binnenkort een nieuwe layout zou hebben. Nou, die layout ligt wel klaar, maar ik heb nog niet al te veel tijd gehad om hem ook daadwerkelijk te implementeren. Eigenlijk heb ik het daarvoor soms gewoon te druk voor (sja, Isabella begint nu een hand vol te worden), het komt dus wel maar het kan nog wel eventjes duren haha.

Maar goed, hoe gaat het hier? Goed hoor We kunnen niet klagen, lekker weer en af en toe gaan we er op uit, naar het strand bijvoorbeeld. Isabella is daar behoorlijk gek op haha. Ik zal maar wat fotootjes laten zien

Ook zijn we afgelopen weekend eventjes bij de Byodo-In tempel geweest aan de andere zijde van het eiland:

Voor de rest hebben we denk ik niet echt nieuwe foto’s (hebben we natuurlijk wel, maar die zijn inmiddels al weer wat ouder en laten niet echt iets nieuws zien in de zin van achtergronden en dergelijke).

Later deze maand heeft Isabella haar eerste verjaardag, dus dan zullen we zeker wat foto’s van haar eerste verjaardag hebben. Er zal zo’n (althans dat wordt nu gezegd, ik sta er niet van te kijken als het verdubbeld wordt) 50 man komen, we doen een buffet via een catering bedrijf met Hawaiiaans eten, dat wordt dus smullen Het wordt trouwens een week voor haar echte verjaardag gevierd omdat er een paar mensen vanuit het vaste land op bezoek zullen zijn dan, zodat zij het ook mee kunnen vieren (dat was de wens van Michelle’s moeder). Sja, daar gaan we dan met het klein houden wat we oorspronkelijk wilden haha. Ach, maakt niet uit, we gaan het op haar echte verjaardag gewoon nog eens dunnetjes overdoen

Heel misschien gaan we van de week weer terug naar Kaneohe, we kwamen er namelijk van het weekend achter dat ze daar momenteel aan het filmen zijn voor Pirates of the Carribean.. wie weet zien we nog wat bekende mensen

Natuurlijk volgen wij hier in Hawaii ook het WK voetbal in Zuid Afrika, morgen de laatste wedstrijd alweer.. We zijn net als ieder ander natuurlijk erg benieuwd naar de uitslag.

Zo zijn er natuurlijk een paar voorspellingen gedaan.. Je hebt bijvoorbeeld de voorspelling van Paul de octopus, maar die moet je niet te nauw nemen want die inktvis kan helemaal geen finales voorspellen (denk maar aan 2008, die had hij ook fout), plus hij kiest alleen maar voor rechts(e bakjes). Dan is er nog een parkiet in Singapore, die Nederland voorspelde, en ik heb een hond gezien, een dronken oude vrouw en zo nog wat van die voorspellingen.

Maar, wij hebben de primeur, een echte voorspelling, en, geloof het of niet, zelfs een voorspelling met de uitslag van morgen, beiden gemaakt door onze eigen Isabella.. Komen ze:

Geweldig toch zulke uitslagen? 4-1 voor Nederland met 2 afgekeurde doelpunten zoals we het nu zien (waarschijnlijk de buitenspel regel), dus uiteindelijk 2-1. Het blijkt dan wel dat Nederland toch wel de overhand heeft met zo’n uitslag.

Of het ook echt zo zal gebeuren, wie weet. Ik ben in ieder geval erg benieuwd of we de vlag weer mogen uithangen hier in Hawaï, Isabella’s is er in ieder geval klaar voor..

Om meerdere redenen wilden we Isabella het liefst niet vrij laten rondkruipen, een van de redenen is dat we op de bovenverdieping van dit huis wonen, en een andere is dat ze continue naar de stopcontacten gaat.. waarom weet ik ook niet, maar ze wordt er door aangetrokken.

Echter, haar box is eigenlijk te klein aan het worden, vinden we. Ze heeft er niet de ruimte die we haar graag willen geven, en dus hadden we een ander idee in ons hoofd, namelijk om een gedeelte van onze woning exclusief voor haar te maken (buiten haar slaapkamer om natuurlijk). Vandaag zijn we er mee begonnen, de hoek hebben we geheel opgeruimd, schoongemaakt en we we hebben een hekje geplaatst.

Helaas hebben we het niet helemaal af kunnen maken, we willen namelijk een groot gedeelte van onze woning van binnen schilderen, maar we hebben ook een schimmelprobleem wat eerst opgelost zal moeten worden en het zou zonde zijn als we dingen dubbel moeten gaan doen (we verwachten namelijk dat een gedeelte van de vloer en muur opnieuw gemaakt moet worden). Isabella’s hoek willen we in leuke kleurtjes schilderen, maar ook dat moet dus nog even wachten. Ook heb ik me een beetje vergist met de vloer, ik dacht dat het oppervlak minder groot zou zijn en dus konden we nu nog niet de hele vloer maken zoals we het wilden, we hebben het echter tijdelijk aangevuld met een paar kleden zodat ze niet op het harde  parket hoeft te zitten.

Hier een paar foto’s van hoe het er momenteel uit ziet:

Ziet er op zich toch wel leuk uit, dacht ik zo. Ze heeft daar voorlopig wel de ruimte. Maar ja, kreeg ze nu maar in de gaten hoe ze vanuit een liggende positie weer in een zittende positie kon komen.. alles wat ze nu doet, zodra ze omvalt, is huilen omdat ze niet meer zit (dat, of gewoon omdat ze in mijn armen wilt zijn (en dat is heel vermoeiend)).

Trouwens nog even iets heel anders.. Binnenkort zal de website er anders uit komen te zien aangezien iemand een nieuwe lay-out voor ons heeft gemaakt, en ik met die lay-out ook gelijk het een en ander aan de website zal gaan updaten. Het duurt nog wel even voordat het allemaal gereed is, Isabella houdt mij namelijk goed bezig gedurende de dag, maar goed, het komt er dus aan

..sinds ik voor het laatst iets geblogd heb. Tijd dus voor een update

Op zich gebeurt er niet zo heel erg veel, althans in mijn ogen dan. Michelle werkt namelijk vier dagen in de week en dus gaan wij niet zo vaak meer naar buiten als voorheen, en als we naar buiten gaan, dan is het meestal om boodschappen te doen, echt veel nieuws over het eiland kan ik dus niet vertellen. Sja, het blijft niet altijd vakantie vieren uiteraard

Echter geldt dit niet voor de kleine Isabella. Die is lekker aan het groeien, en leert steeds meer dingen. Afgelopen dinsdag, op 25 mei, toen ze precies 9 maanden oud was, had ze een afspraak voor controle bij de dokter voor een routine onderzoek.

Ik zou nu graag eigenlijk een update van het schema willen laten zien, wat ik de vorige keer had geplaatst (dat met de lengtes), maar dat gaat niet echt lukken. Ik werk momenteel op een nieuwe computer, waar nog geen Office op staat, plus ik ben (uhoh) het oude bestand een beetje kwijt.. Maar goed, om toch een indruk te kunnen geven, komt hier de data:

Lengte: 69,2 cm. Ze staat hiermee op 40% op de lengte-tot-leeftijd percentiel, en op ongeveer 80-85% met haar aangepaste leeftijd (zo hier meer over).

Gewicht: 7,2 kg. Ze staat met haar gewicht op 7% op het gewicht-tot-leeftijd percentiel, en op ongeveer 30-35% met haar aangepaste leeftijd.

Hoofd omtrek: 44,5 cm. Hiermee staat ze op 67% met het hoofd omtrek-tot-leeftijd percentiel, en met haar aangepaste leeftijd komt ze op zo’n 85%. Ze heeft dus een beetje een groot hoofd (kan veel kennis in haha)

Een kleine uitleg met betrekking tot het xxx-tot-leeftijd percentiel: Isabella’s lengte staat op 40%, heel simpel gezegt wilt dit zeggen dat 40% van de meisjes in de Verenigde Staten, van dezelfde leeftijd, kleiner zijn dan Isabella, en 60% zijn dus groter. Ze zit daar dus iets onder het gemiddelde. Echter moeten we er in de eerste twee jaar van haar leven rekening mee houden dat Isabella twee maanden te vroeg geboren is, en als je dan gaat kijken komt ze op 80-85% met haar lengte, ruim boven het gemiddelde van de meisjes in de VS van 7 maanden oud (kinderen die wel een volledige termijn in de buik hebben gezeten, zijn ook in die buik door blijven groeien, dat moest Isabella als prematuurtje dus buiten de buik doen, en ze heeft dus eigenlijk met alles een twee maanden achterstand).

En dan haar gewicht, dat is vrij laag kun je zeggen. Klopt wel een beetje maar het is nog altijd hoger dan de laatste keer dat we bij de dokter op bezoek zijn geweest (al is het niet veel hoger), dus ze komt wel aan. Wij gaven haar echter nog steeds 1 maaltijd vast voedsel (komt eigenlijk omdat de dokter de vorige keer vond dat wij wat snel overgestapt waren, en hij dit liever pas met 8 maanden had gezien) en ze was heel erg actief geworden. Ze rolt en kruipt ontzettend veel nu (alhoewel het kruipen lange tijd achterstevoren was, ze duwde zich voorheen als het ware af.. maar nu is het gevaarlijk want ze kruipt nu waar ze heen wilt, opletten dus!). De dokter zei dus dat we dus wat konden uitbreiden, en haar in de nacht gewoon lekker moesten laten slapen. Dit zodat ze wat minder vet verbrandt en wat meer binnen krijgt. Haar voedingsschema ziet er nu dus een beetje als volgt uit:

In de ochtend krijgt ze ongeveer 120ml (het ‘ongeveer’ komt omdat we hier andere maten rekenen) melk (formule natuurlijk), en rijstepap (gemaakt met 120ml melk (wederom formule)). Daarna gaat ze, als ze moe wordt, weer naar bed voor een uurtje of anderhalf, twee, en als ze weer wakker is krijgt ze 240ml melk (dit zal, als haar tandjes door zijn, aangevuld en later vervangen worden door brood). Sinds vanmiddag krijgt ze (als ze wakker is, is ze vaak wel tegenwoordig) een paar uur later wat vruchtendrank (speciaal spul voor baby’s, ik zit er aan te denken om dit af en toe te vervangen door fruit, als het ware om-en-om.. ze kon het vandaag trouwens helemaal zonder hulp drinken), en dan krijgt ze weer wat later haar avondmaaltijd (een potje gepureerde groenten met gepureerd vlees en dergelijke). Dan, als ze echt nog wakker is, krijgt ze naderhand nog wat melk (zoveel ze wilt, maar maximaal 240ml), en als ze slaperig is, gaat ze naar bed (tussen 7 en 9 uur is dit, ligt er echt aan wat ze die dag gedaan heeft en of ze moe is), en dan wordt ze de dag erop omstreeks 9 uur, half 10 weer wakker waarmee alles opnieuw begint haha.

Goh, als ik het nu zo terug lees dan lijkt het wel of ze echt hartstikke veel eet en drinkt haha.. gelukkig valt het allemaal wel mee, het zijn echt op een baby afgestemde maaltijden, dus dat zit wel goed. Ze vind het ook allemaal ontzettend lekker, het maakt niet uit wat het is, ze zit echt te smullen en als het niet snel genoeg komt (het avond eten bijvoorbeeld), dan maakt ze een kreun geluid, alsof ze wilt zeggen “schiet eens op” haha.

Voor de rest is Isabella gelukkig hartstikke gezond, ze heeft een bloedtest moeten laten doen waar niets bijzonders uitkwam (huilen!) en een tuberculose test (ze spuiten een vloeistof onder de huid), dat was bijna huilen maar het zette niet door, ze is wat dat betreft echt stoer vind ik. En ook dat was trouwens gewoon helemaal in orde. Deze testen doen ze overigens gewoon standaard, puur om er op tijd bij te kunnen zijn als er iets zou zijn.

Trouwens, afgelopen week zat ze op mijn arm toen ik even buiten was, en met mijn andere hand was ik een waterijsje aan het eten (eentje van echt fruit met vitamine C, en zonder suikers) en ik gaf haar dus een klein likje. Nou, ze was er bijna niet meer bij weg te slaan haha, ze probeerde echt alles om nog een paar likjes te mogen nemen (en ze likte dan ook echt met een grote tong haha, zo ontzettend leuk was dat). Haar hele kin was groen (het was lemon, dus niet eens echt zoet, eerder wat zuur.. ongelofelijk dat ze het zo lekker vond). Ik denk trouwens dat haar tandjes ook een onderdeel er in spelen, dat ze het ijsje zo lekker vond. Haar tandvlees is namelijk wat dikker, en de dokter zei dat het niet lang zou duren voor haar tanden door zouden komen (je kan inderdaad wat zien zitten in de onderkaak).

Goed, verders zijn er niet veel dingen te vertellen denk ik. Geen nieuws is goed nieuws zullen we maar zeggen. Het plan is trouwens om morgen, als het Memorial Day is in de Verenigde Staten, naar het strand bij Ala Moana te gaan, omdat ze daar weer lampionnen gaan uitzetten in de oceaan, met op de lampionnen de namen van dierbaren geschreven samen met wensen en dergelijke (als een herdenking, en om tegelijkertijd een vredeswens en blijdschap over de wereld te sturen vanuit Hawaï). Ik weet nog niet precies hoe het in zijn werking gaat, maar ik wil er in ieder geval op tijd bij zijn, om een lantaarn te bemachtigen. Als alles dus goed gaat, en we ook daadwerkelijk gegaan zijn (je weet het maar nooit, natuurlijk haha), dan zal ik er weer wat later over schrijven hier op het blog.

Mocht je overigens wat meer over het evenement van morgen willen weten, dan kun je hier een kijkje nemen: http://www.lanternfloatinghawaii.com/

Nou, zoals ik net al even getweet had, heb ik dus de vergoeding binnen voor de nieuwe kinderwagen. Dat is dus netjes en fijn om te weten. Hoe het verhaal echter verder is verlopen na het eerste deel van dit verhaal (klik!) zal ik nu vertellen

Ok, we moesten dus eerst richting het immigratie deel van Seattle-Tacoma Int. Airport. Hier stond een aardige rij mensen te wachten, eigenlijk zoals altijd wel het geval is. Ik mocht gelukkig aan de ‘US Citizens’ rij aansluiten, omdat ik de begeleider was van een Amerikaans staatsburger: Isabella, en dat was wel fijn want die rij was wat sneller. De immigratie officier vroeg een paar simpele vragen, zoals hoe lang ik uit de VS geweest was, hoe oud Isabella was en nog een paar van die vragen. Ik moest mijn vingerafdrukken geven van een hand en er werd een foto gemaakt van me: eigenlijk het standaard gebeuren. Daarna konden we door naar beneden, naar de bagage afhandeling.

Terwijl we op onze koffers aan het wachten waren (die moet je namelijk bij binnenkomst in de VS altijd van de band halen, ongeacht of je verder vliegt) kwam de Delta mevrouw weer naar mij toe, om te zeggen waar ze stond. Ik haalde de koffers van de band en wilde met de vrouw van Delta (of zou ik meisje moeten zeggen? Ze heeft dezelfde leeftijd als ik heb, denk ik haha) door de douane heen. Hier werd ik echter tegen gehouden omdat ik etenswaren bij me had, die moesten dus door een scanner heen. En wat denk je, een van de koffers werd eruit gepikt voor een nadere inspectie, die moest dus open.

Na de inspectie konden we eindelijk onze reis naar de bagage service balie verder ondernemen. We (Isabella, de vrouw van Delta en ikzelf) namen een treintje naar een ander deel van het vliegveld, waar de service balie zou zijn. Daar constateerden ze inderdaad hetzelfde als wij al eerder hadden gedaan: de wielen waren inderdaad kapot. Ze keken even in het systeem maar zeiden toen dat ze er eigenlijk op dat moment vrij weinig aan konden doen omdat Seattle niet mijn eindbestemming was, ik moest het in Honolulu claimen want dat was mijn eindbestemming. Goed, zo gezegd, zo gedaan. Ze hebben mij daar verder nog wel een kinderwagen gegeven die ik gewoon kon gebruiken, en ook mocht houden. Het was zo’n opvouw-paraplu-kinderwagen, die dingen stellen natuurlijk niet al te veel voor maar ik was er wel ontzettend mee geholpen, ik hoefde Isabella nu niet meer te dragen (geloof me maar, dat wordt behoorlijk zwaar als je een hele tijd met haar loopt, en al moe bent van de lange reis).

Na dit alles bracht het meisje/vrouw (ik ben er nog altijd niet zeker van wat ik nu moet zeggen haha) van Delta mij richting de controle (ik was namelijk uit het internationale gedeelte van de luchthaven gegaan om bij de service balie te komen) en ze zou er zorg voor dragen dat onze kinderwagen (de kapotte) in het vliegtuig naar Hawaï terecht zou komen.

Bij deze controle werd mijn handbagage weer handmatig gecontroleerd (en pas hier ontdekten ze het flesje met zeep dat ze in Nederland eerder niet gezien hadden) maar zoals ik al dacht was alles in orde. Toen dus richting de gate voor mijn vlucht naar Honolulu.

Eenmaal bij de gate aangekomen dacht ik eventjes rustig te gaan zitten en mijn moeder en Michelle te bellen via Skype… nou, geloof het maar niet hoor haha. Isabella begon fijn te huilen omdat ze honger had. Terwijl ik haar eten gaf, begon ze opeens goed te ruiken en ze werd ook erg onrustig.. juist, een vuile luier. Op naar de toiletten om haar te verschonen dus. Eenmaal bij de toiletten aangekomen bleek dat ze niet zomaar een vuile luier had, nee, alles zat onder. Ik moest haar dus van top tot teen schoonmaken en nieuwe kleren aandoen.. hoera! Haha. Ik was blij dat ik reserve kleren bij me had in de handbagage.

Eenmaal klaar met dat alles ging ik terug naar de gate, en ging ik verder met het eten geven aan Isabella. Toen ik daar eenmaal mee klaar was, kon ik eindelijk even de tijd vinden om mijn moeder en Michelle in te lichten dat ik enkele uren daarvoor veilig geland was op de luchthaven. Ik kan je zeggen: ik was blij dat ik een overstaptijd had van 4 uur, die had ik ook echt nodig.

Na een tijdje gezeten te hebben moest ik zelf naar het toilet, en na dat bezoek keek ik op de borden en zag ik dat mijn vlucht van een andere gate zou vertrekken… oeps, dat had ik niet eerder gezien (en dat had ik wel moeten controleren toen ik in Seattle aankwam!).. gelukkig zag ik het op tijd. Ik dus naar die andere gate, en toen ik daar aankwam konden we na een minuut of vijf aan boord gaan van het vliegtuig.

Mijn vlucht was met Alaska Airlines #859, richting Honolulu. Ik wist dat ik de kans had dat de derde stoel naast mij en Isabella vrij zou blijven, maar of het ook daadwerkelijk zo zou zijn kon ik alleen maar hopen.. vaak komen in de VS op het laatste moment nog mensen bij een vlucht, die hebben dan niet op tijd kunnen boeken of zo en die gaan dan op het laatste moment nog bij omdat ze stand-by staan. Ik had echter geluk: de stoel bleef vrij en ik had dus fijn een hele rij voor mezelf en Isabella. Dat was erg aangenaam kan ik je zeggen. Isabella sliep vrijwel de gehele vlucht en ik heb toen ook gelukkig nog een paar keer mijn ogen kunnen sluiten voor een paar hazenslaapjes.

We kwamen een half uur voor op schema aan in Honolulu, en bij de bagage afhandeling zagen we Michelle na drie weken weer. Ik kan je zeggen dat Michelle erg blij was om ons weer te zien, en wij natuurlijk om haar te zien!

Nadat we onze bagage hadden zijn we naar de bagage service balie gegaan in Honolulu, waar een aardige vrouw (dit keer dus wel een vrouw haha) ons hielp. Ze had echter wat problemen met de computer en kon ons dus niet geheel helpen. De vraag was dan ook om een dag later terug te komen om het geheel in orde te maken, wat we dus ook deden. Ze zei wel dat we gewoon een nieuwe kinderwagen konden kopen en dat we het bonnetje mee moesten nemen zodat ze dat konden vergoeden. Dit was fijn om te horen, we zouden het dus sowieso vergoed krijgen als ik haar moest geloven. Goede hoop dus!

De dag erna, op woensdag, zijn we dus (overigens met een flinke jetlag) met het bonnetje van de nieuwe kinderwagen weer terug naar het vliegveld gegaan om de claim af te wikkelen (overigens hadden ze onze kinderwagen niet meer, we moesten dus een andere uitkiezen.. erg jammer want de onze had juist zo’n leuk motief). Daar konden ze toen opeens de eerste claim niet meer terugvinden.. ehmm. dat werd dus even zweten want wie wist wat er nu dan gezegd zou worden.. voor hetzelfde geld wordt er gezegd: jammer dan…

Gelukkig bleek dat niet waar te zijn. Na enige tijd wachten kwamen ze met de mededeling dat we een cheque zouden krijgen voor het volledige bedrag, maar die cheque moest door twee supervisors ondertekend worden en diezelfde supervisors hadden elders op het vliegveld een medisch noodgeval. We mochten er op wachten, maar we konden ook (met bewijs) de dag erna terugkomen voor de afwikkeling. Het leek ons dus het verstandigste om de dag erna (vandaag dus) terug te komen om het af te wikkelen.

Vanmorgen ben ik dus weer opnieuw naar het vliegveld gegaan, en daar heb ik een mooie cheque van Alaska Airlines mogen ontvangen voor het volledige aankoopbedrag van de kinderwagen.

Nu zul je het misschien een beetje raar vinden dat Alaska Airlines ons deze cheque geeft voor de kinderwagen, maar het is dus zo dat we met Alaska Airlines als laatste gevlogen hebben en de maatschappij waarmee je als laatste vliegt, die is schijnbaar verantwoordelijk voor de bagage (vandaag dus ook dat Seattle ons niet kon helpen, denk ik). Sja, ik weet het, het klinkt een beetje vreemd, maar zo zijn de regels blijkbaar. Ik vind het allang best, zolang het maar vergoed is.

Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik blij ben hoe het is verlopen. Het is jammer dat de kinderwagen kapot is gegaan maar ze hebben het uitermate goed opgelost. Zowel Delta Airlines als Alaska Airlines hebben ons heel goed geholpen op de momenten dat we de hulp nodig hadden, en dat mag best gezegd worden

Voor nu kan ik alleen maar zeggen dat ik heel erg moe ben, de jetlag hakt er momenteel behoorlijk in haha.

Aan alle leuke dingen komt een eind, en ook dus aan ons bezoek aan Nederland. Onze vlucht terug naar Hawaï, via Seattle, vertrok afgelopen dinsdag, 2 maart 2010, vanaf Schiphol om 11 uur in de ochtend en dus moesten we al om 6 uur in de ochtend opstaan omdat we enkele uren van te voren aanwezig moesten zijn in verband met de verscherpte controles.

Overigens schrijf ik dit stukje in meerdere delen, er is namelijk nogal wat te vertellen en anders wordt het zo’n grote lap tekst

Om de een of andere reden was ik iets voordat ik geroepen werd al wakker, maar toch had ik grote moeite met het daadwerkelijk uit bed komen haha. Geen wonder ook, ik was immers net gewend geraakt aan het tijdsverschil met Hawaï (11 uur in de winter), echt leuk was dat vroege opstaan dus ook niet. Eenmaal gewassen en aangekleed zijn mijn moeder, zusje, mijn dochters Larissa en Isabella, en ikzelf, omstreeks 6.30 richting Schiphol Airport gereden. Natuurlijk kwamen we onderweg de nodige files tegen (en die zijn nergens erger dan in Nederland heb ik het idee) en ergens tussen half negen en negen uur kwamen we op de luchthaven aan.

Op Schiphol wilde ik mij en Isabella gaan inchecken bij de terminals, maar ik kreeg de melding dat ik me moest melden bij de een balie voor een extra controle. Eenmaal bij die balie bleek dat het ging om de ESTA (in het kort is dit een systeem om niet-inwoners van de VS toestemming te geven om naar de VS af te reizen). Omdat ik echter in het bezit ben van een greencard hoef ik deze toestemming niet aan te vragen, maar om de een of andere reden wist dat systeem dit niet, nu dus wel haha. Ze moesten het bij de balie overrulen, en nadat dit gedaan was hebben ze mijn koffers aangenomen, Isabella en mij onze boarding passen gegeven voor de gehele trip en hebben ze de kinderwagen ingecheckt voor een ‘gate delivery’ (dit houdt in dat ik de kinderwagen op de luchthavens kon gebruiken, en dat hij bij de gates in en uit het vliegtuig zou gaan, erg fijne service vind ik dit).

Na een emotioneel afscheid moest ik richting de gate met Isabella. Dus eerst door de douane heen, waar ik ondanks Isabella’s Amerikaanse paspoort (dit hadden we bij binnenkomst gebruikt en moest dus ook gebruikt worden bij vertrek, overigens heeft ze geen uitreisstempel gehad dus daar moet ik vanavond over bellen naar Nederland (het kan namelijk problemen veroorzaken bij het opnieuw inreizen als dit niet in orde is)) bij de EU paspoorten mocht aansluiten (waarschijnlijk vanwege mijn Nederlandse paspoort).

Na de douane heb ik onderweg naar de gate nog een flesje water gekocht, echter konden ze het niet insealen voor de vlucht (je komt anders niet met je flesje op het vliegtuig), dus ik wilde het teruggeven, maar ze namen het niet meer aan. Dit mocht niet volgens de regels (ook al had ik het hele flesje niet meer aangeraakt sinds ik het betaald had), ze mochten het wel weggooien… sja, doe dat dan maar zei ik, ik kan het niet meenemen op het vliegtuig dus dit is zinloos. Dat was dus wel 9 dollar die ik weggegooid had door die stomme bureaucratie. Gelukkig had ik bij een andere locatie meer geluk, daar wilden ze het flesje wel in een tasje sealen.

Bij de gate stond er een lekkere rij mensen te wachten op de controle, ik sloot achteraan maar een aardige mevrouw van Delta (de maatschappij waarmee ik vloog naar Seattle) vroeg me om mee te komen en ik mocht aansluiten bij de priority rij, de rij voor de mensen in de eerste klasse en mensen met elite status, dat was erg leuk vond ik, en het ging ook een stuk sneller. Bij de controle hoefde ik niet door de bodyscanner die ze tegenwoordig gebruiken, vermoedelijk omdat ik een baby bij me had, maar ik moest wel door de metaaldetector en werd geheel gefouilleerd. Ook werd een tas nog eens extra gecontroleerd in verband met de babymelk die ik bij had, maar ik kwam er in de VS achter dat ze niet hadden gezien dat ik in een andere tas een flesje met een desinfecterende zeep had zitten. Eigenlijk had die niet zo zonder enige controle door de beveiliging heen mogen komen lijkt me.. Die extra verscherpte controles zijn dus niet geheel waterdicht blijkt dus wel. Wel werd de gehele kinderwagen met de hand gecontroleerd, maar ook hier vond ik dat men iets beter te werk had kunnen gaan, Isabella kon bijvoorbeeld gewoon in het stoeltje blijven zitten, en wie weet wat onder haar had kunnen zitten, het is namelijk niet door een scanner gegaan.

Na de controle mochten wij als een van de eersten het vliegtuig in, vanwege het kinderstoeltje. Dit was erg fijn, je hebt dan namelijk lekker de tijd om de baby en jezelf in te snoeren (en het was ook eens leuk om in een leeg vliegtuig te komen haha). Het vliegtuig zou erg leeg blijven, en ik had mezelf een paar dagen voor de vlucht zo gepositioneerd dat ik mogelijk vier stoelen zou krijgen ipv twee, afhankelijk natuurlijk van eventuele andere reizigers. Helaas bleek mijn geluk mij in de steek te laten want er kwamen twee mensen in mijn rij te zitten. De rijen voor mij en achter mij bleven wel leeg, maar andere mensen waren iets sneller dan ik en dus konden die daar fijn liggen gedurende de reis. Ach ja, het maakte niet uit denk ik want Isabella was erg veel wakker tijdens de reis, van slapen kwam niets voor mijzelf.

We vertrokken ongeveer 20 minuten te laat maar na een lange, maar toch ook wel fijne, reis met Delta #233 kwamen we om omstreeks 12 uur in de middag, lokale tijd (21.00 uur in Nederland), een half uur voor op schema in Seattle aan. De vlucht duurde dus aanzienlijk korter dan het schema was, op zich is dat wel fijn met zo’n afstand.

Toen we geland waren wilde ik mijn moeder en Michelle bellen om door te geven dat we veilig geland waren, maar ik kwam erachter dat ik vergeten was om mijn telefoon op te laden (ik had eigenlijk verwacht dat die niet leeg zou zijn na drie weken uit te hebben gestaan, dus wel..). Dat moest dus even wachten totdat ik in de terminal zou zijn en ik gebruik van het internet kon maken om ze te bellen via Skype. Ik hoopte dat dit niet al te lang zou duren omdat ik vermoedde dat men graag iets zou horen, maar ja, dat ging helaas niet zo gemakkelijk allemaal…

Toen Isabella en ik het vliegtuig verlieten, moesten we even wachten bij de ingang op de kinderwagen. Deze kwam na eventjes wachten omhoog, maar de wielen bleken te ontbreken. Er stond een aardige meid van Delta bij de ingang van het vliegtuig, die vroeg aan de mensen beneden het vliegtuig om te zoeken naar de wielen. Zo gezegd, zo gedaan. De wielen kwamen even later omhoog maar wat we ook probeerden, we kregen ze niet vastgemaakt aan de kinderwagen. Na een tijd ermee gestoeid te hebben, bleek dat binnenin de wielen een stuk afgebroken was waarmee het eigenlijk aan de kinderwagen bevestigd had moeten worden. Dit was dus of in Amsterdam, tijdens de vlucht, of in Seattle kapot gegaan. Persoonlijk denk ik dat de kinderwagen uit het vliegtuig gevallen is, en dat daardoor de wielen afgebroken waren.

Dit was dus alles behalve leuk. Hoe moest ik Isabella nu overal heenbrengen? Dragen? Dat kon nog leuk worden dan, ik had ook de nodige handbagage bij me namelijk. Gelukkig bood de Delta mevrouw mij aan om me na de controle bij de douane op te wachten bij de bagage afhandeling om vervolgens richting een Delta bagage claim desk te gaan waar we konden kijken wat we konden doen, en eventueel een tijdelijke kinderwagen te geven.

Hoe dit verder afliep vertel ik iets later vandaag in het tweede deel van mijn verhaal, ik moet zo eerst naar het vliegveld in Honolulu in verband met de kinderwagen.

Isabella had natuurlijk haar Amerikaanse paspoort al (anders zou ze niet mee naar Nederland gekomen zijn natuurlijk), maar omdat ze ook Nederlander is van geboorte uit, heeft ze ook recht op het Nederlandse paspoort en ik vond dus dat ze dat dan ook maar moest krijgen.

Ik had een tijd geleden al eens geschreven dat het aanvragen van een paspoort voor Nederlanders in het buitenland niet meer het gemakkelijkste zou zijn, ik was dus ook best bang dat ik iets zou vergeten, of dat er weer fijn bureaucratisch gedaan zou worden (vooral na de invoer van Flamey in Nederland). Gelukkig was het allemaal een stuk gemakkelijker dan verwacht.

In de ochtend van 15 februari zijn Isabella en ik richting Den Haag gereden omdat dit nu nog maar de enige plek is waar we een paspoort kunnen aanvragen (buiten sommige consulaten en ambassades na dan, maar om daar te komen moeten we dus ver vliegen.. het gemakkelijkste is dus om het te doen wanneer we toch in Nederland zijn, zoals nu dus).

Eenmaal in Den Haag zijn we naar het gemeentehuis gegaan en hebben we daar gevraagd naar een plek waar we een pasfoto konden maken voor Isabella. Normaal gesproken kan zoiets in het gemeentehuis van Den Haag, maar ze maken daar geen pasfoto’s van baby’s omdat die namelijk best moeilijk zijn om te maken (zeggen ze), dus werden we doorverwezen naar een fotograaf aan de andere kant van het Spui (dit bleek een sigarenboer te zijn die ook foto’s maakte) die het mogelijk wel zou doen. De man die ons hielp (met een ontzettend Haags accent, geweldig leuk is dat accent) raadde in één keer goed dat Isabella half Filipijns was, ongelofelijk vond ik dat, niet veel mensen raden dat zomaar in één keer.

Na vijf tot tien minuten zijn we weer terug naar het gemeentehuis in Den Haag gegaan om de aanvraag voor het paspoort te doen, en Isabella’s buitenlandse (Amerikaanse) geboorteakte eveneens in te schrijven (mochten we ooit in Nederland gaan wonen, dan hoeven we niet telkens naar Hawaii te reizen om een kopie van het geboorteakte op te vragen maar kunnen we dat ook gewoon in Den Haag doen).

Eenmaal aan de beurt bleek al snel dat het een stuk gemakkelijker zou zijn om aanvraag te doen, dan ik in eerste instantie verwachtte. Ik gaf mijn documenten, er werd wat getikt, er werd even vluchtig gekeken of Isabella wel was wie we zeiden dat ze was, en de aanvraag was goedgekeurd. Ik mocht gaan afrekenen terwijl ze de benodigde papieren kopieerde en daarna kreeg ik de papieren weer terug. Het verliep allemaal reuze eenvoudig.

Overigens, de documenten die ik nodig had, waren de volgende:

- Pasfoto (we hadden er maar 1 nodig)
- Geboorteakte met apostille
- Trouwakte met apostille (was in mijn geval eigenlijk niet nodig omdat de huwelijksakte al eerder was ingeschreven. Ik had hem echter voor het zekere meegenomen)
- Een mede door de notaris (notary public) ondertekende goedkeuring van de moeder om een paspoort aan te vragen (Michelle was er uiteraard niet bij)
- Legitimatie van ons drieën
- Mijn greencard (voor het vaststellen van mijn nationaliteit (een Nederlands paspoort garandeert namelijk niet dat je ook daadwerkelijk Nederlander bent))

Ik heb er een spoed aanvraag van gemaakt omdat 10 dagen wachttijd een beetje kort dag was met betrekking tot ons verblijf hier in Nederland, nu was hij dus in 3 dagen klaar. Het kost ietsjes meer, maar het is beter om het zekere voor het onzekere te nemen lijkt me (plus, dit is altijd goedkoper dan 2 vliegtickets van minimaal 450 dollar elk (en overige kosten) wanneer ik het in de VS moet aanvragen).

Ik hoop dat het over 5 jaar nog zo gemakkelijk gaat wanneer Isabella en ik onze paspoorten moeten verlengen, maar ik ben bang dat dit wel wat moeilijker kan worden omdat ik tegen die tijd (als het goed is) inmiddels ook de Amerikaanse nationaliteit zou moeten bezitten, en dan mag ik fijn met extra bewijsmateriaal aan komen zetten. Dat wordt dus nog spannend, maar gelukkig is het nog ver van mijn (ons) bed

Op 9 februari 2010 zijn Isabella en ik richting Nederland gevlogen voor een bezoekje aan de familie. Ze hadden Isabella tenslotte nog niet gezien, en mij hadden ze sinds 2008 ook niet meer gezien. Het werd dus wel eens tijd. Michelle kon helaas niet met ons mee omdat ze geen vrije dagen meer had (die heeft ze moeten gebruiken bij de bevalling).

Goed, alleen met de baby op naar Nederland dus, ik kan je zeggen dat ik behoorlijk nerveus was voor die reis, je bent namelijk bijna 24 uur op reis. Zal Isabella gaan huilen of niet? Dat was eigenlijk mijn grootste angst, dat Isabella ontroostbaar zou gaan huilen in een vliegtuig vol met mensen. Het viel me gelukkig allemaal reuze mee.

Ook Michelle’s laatste kat, Flamey, ging met ons mee. Ze was een cadeautje voor mijn moeder. Michelle heeft namelijk een behoorlijke kat allergie en dus hadden we besloten om deze kat aan mijn moeder te geven, zodat die kat een goed thuis zou krijgen. Ook dat was een bijdrage aan de zorgen natuurlijk, gaat het allemaal wel goed met dat beestje. Katten kunnen goed gestrest raken, en dit was een behoorlijk lange reis ook nog eens.

Om 21.40 zou ons vliegtuig vanuit Honolulu vertrekken richting Los Angeles, waar we een korte stop zouden maken om vervolgens met hetzelfde vliegtuig door te vliegen naar Minneapolis/St. Paul, en van daaruit door naar Amsterdam.

We kwamen ruim op tijd aan op het vliegveld, echter was er een behoorlijke rij met mensen die ingecheckt moesten worden, en wij moesten vanwege de kat ook in die rij aansluiten (anders hadden we online al ingecheckt). Eenmaal aan de beurt moesten er allerlei formulieren ingevuld worden, we moesten de (gezondheids)papieren van de kat laten zien en we kregen te maken met een kapotte printer (en sja, ik wilde toch wel graag een ontvangstbewijs van die kat, je weet maar nooit haha).

We moesten dus behoorlijk lang wachten, en het eind van het liedje was dus dat, na een kort maar emotioneel afscheid (sja, Michelle bleef wel helemaal moederziel alleen achter), ik me behoorlijk moest haasten naar de gate. Eenmaal bij de gate aangekomen bleek dat men op mij aan het wachten was, iedereen was inmiddels al in het vliegtuig aanwezig, en ze wilden graag vertrekken.. Ik kan je zeggen, je voelt je behoorlijk opgelaten als je dan het vliegtuig instapt.

Ik heb daarna Isabella geïnstalleerd in haar autostoeltje op de stoel naast me, en nadat een van de stewardessen mij meldde dat de kat ook veilig aan boord was, waren we klaar voor de vlucht.

Isabella bleef vrij rustig tijdens het opstijgen. Ik had haar een flesje gegeven tijdens het stijgen, om het klappen van de oren tegen te gaan. Ze ging echter toch huilen toen we eenmaal op een hoogte waren waar het ‘riemen vast’ lampje uitging. Wat ik zelf denk is dat Isabella oververmoeid was, ze was namelijk de hele middag voor onze vlucht wakker gebleven omdat haar oma haar nog wilde zien. Anyways, ik heb haar toen opgepakt en ben in het vliegtuig op en neer gaan lopen met haar in mijn armen, en dat kalmeerde haar gelukkig (ik vond het verschrikkelijk, eerst het vliegtuig laten wachten en dan een huilend kind aan boord.. oh oh oh).

Naast mij zat overigens een man, en zijn gezin (vrouw en twee kinderen) zaten aan de andere kant van het gangpad op dezelfde rij. Toen Isabella en ik een stukje aan het lopen waren, vroeg de vrouw aan mij of ze Isabella niet vast mocht houden, en haar kon kalmeren. Dat deed ik, ik kreeg zo namelijk ook wat tijd om wat dingen in orde te maken, en Isabella kalmeerde ondertussen aardig. De man die naast me zei dat hij een stoel naar voren ging (het vliegtuig was vrij leeg), zodat hij wat kon slapen en dat ik meer ruimte zou hebben om in en uit te kunnen met de baby. Dat was heel erg fijn kan ik je zeggen.

Isabella kalmeerde na niet al te lange tijd (gelukkig) en ik plaatste haar in haar stoeltje, waar ze heerlijk in slaap viel. Ik had toen dus twee stoelen voor mezelf (en natuurlijk de ruimte onder de derde stoel van Isabella, om mijn benen te strekken) en ik heb toen een vrij relaxte vlucht gehad. Isabella had de hele vlucht verder geslapen en zo’n 4.5 uur later arriveerde we in Los Angeles.

In Los Angeles heb ik wat gegeten, Isabella verschoond en eten gegeven en kort daarna was het al weer tijd om richting Minneapolis te vliegen.

Ik was benieuwd hoe de vlucht naar Minneapolis zou verlopen, vooral omdat ik niet wist of er iemand naast me zou zitten of niet. Nou, het bleek dat die vlucht nog stiller was dan de vlucht vanuit Honolulu (en Isabella bleef ook stil, die heeft tijdens die vlucht ook lekker liggen slapen). We hadden dus flink de ruimte. We vertrokken bij zonsopgang en een aantal uur later landde we in een erg wit, en erg koud, Minneapolis.

In Minneapolis moesten we een paar uur wachten, en dat kwam blijkbaar als geroepen want de mensen van Delta moesten de papieren van Flamey weer hebben, de dierenarts die de kat verzorgde tijdens de stop had die namelijk nodig. Toen het weer tijd was om in te stappen, kwamen we in een erg vol vliegtuig terecht, de vlucht zat bijna helemaal vol. Omdat Isabella nog maar zo weinig gehuild had, wist ik niet goed wat ik kon verwachten. Het kon zo blijven als het was, maar het kon ook erg onrustig worden. De stewardessen waren in ieder geval gelijk verkocht aan Isabella en ze wilden haar liever niet meer teruggeven, maar ja, ze moesten werken dus die wens kon niet ingewilligd worden.

Tijdens de lange vlucht naar Amsterdam is Isabella vrij stil geweest. Heel af en toe wilde ze even gaan huilen, bijvoorbeeld als ze een keer wakker schrok, maar snel reageren hielp erg goed. Na een lange vlucht kwamen we in het donker, en in een lichte sneeuwbui, aan in Nederland. Er was op Schiphol maar één landingsbaan open door de eerdere sneeuwval, en omdat de wind heerlijk vanaf de zijkant afkwam, schudde we lekker van links naar rechts (later, op de snelweg, viel me dit ook op bij de landende vliegtuigen, die gingen behoorlijk op en neer).

Toen was het uitstappen geblazen en richting de douane. Bij de paspoortcontrole ben ik door de ‘alle paspoorten’ rij gegaan, vanwege Isabella’s Amerikaanse paspoort (bleek later dat ik ook de andere rij had mogen nemen) en blijkbaar heb ik een Hollandse kop want ik werd gewoon in het Nederlands begroet haha.

Bij de bagage afhandeling heb ik vervolgens gevraagd hoe het met Flamey zat, waar ik haar kon verwachten, en er werd me verteld dat ze of bij de band geplaatst zou worden, of bij de balie waar ik op dat moment was. Ik ben toen richting de bagage band gegaan om onze koffers te pakken en toen ik die eenmaal had kwamen ze ook ongeveer met de kooi van Flamey aanzetten. De KLM medewerkster (ik denk dat het van KLM is, ze was gekleed in het blauw) vroeg met de portofoon of dat het mijn kat was, en dat was het ook, maar het leek alsof er geen kat in de kooi zat…

Geen kat in de kooi? Hoe kan dat nou? Ze zat toch echt in Minneapolis in de kooi, daar had ik een bevestiging van gekregen. Maar wat bleek nu, Flamey was behoorlijk bang tijdens de vlucht (geef haar eens ongelijk, het is nogal wat voor zo’n beestje) en die had zich verstopt onder het dekbedje wat we in de kooi hadden liggen, het leek dus alsof er geen kat was. Maar ze was er gelukkig wel, en gelukkig oogde ze gezond ook.

De reacties waren er wel om van die meiden bij de balie. Een ontzettend mooie baby en een ontzettend mooie kat, ik moest een heel gelukkige man zijn haha. Leuk was dat, sowieso heb ik zoveel complimentjes gehad over Isabella, dat ze zo knap is, dat ze zo stil was en ook om het feit dat ik het aandurfde om zo’n trip alleen te ondernemen.

Een van de dames bood mij aan om mee te lopen naar de uitgang, omdat het anders niet echt ging (ik had teveel bij me kun je wel zeggen), en eenmaal bij de uitgang werd ik tegengehouden door de douane. Of ik wel alle papieren voor de kat had…

Ik had mijn huiswerk goed gedaan en had zo’n beetje alle papieren (USDA papieren, EU papieren, allerlei certificaten, enzovoorts) bij me die men maar kon bedenken. De vrouw die mij de papieren vroeg nam ze mee en met vier of vijf man gingen ze het bekijken. Ik kreeg op dat moment heel erg sterk het idee dat ze niet echt wisten waar ze naar keken, of dat ze überhaupt wel wisten wat ze aan het doen waren. Even later kwam de melding dat men even moest bellen, en na dat telefoongesprek kwam ze terug en zei me dat ze onder de indruk was, het gebeurde namelijk niet vaak dat iemand alle papieren in orde had gemaakt.

Ik had zelf op dat moment een beetje het idee van “ha fijn, ik merk dat ik weer in Nederland ben”. Overigens viel het me op, in de tijd dat ik er was, dat de douane er een handje van had om alleen een bepaald soort mensen tegen te houden met hun bagage.. Welkom in Nederland…

Toen we eindelijk naar buiten mochten, stonden daar mijn moeder, zusje en dochter Larissa op ons te wachten en na een emotioneel weerzien gingen we richting Breda.

Mijn eerste indrukken van Nederland op dat moment? Het was verschrikkelijk koud en het leek alsof iedereen gek geworden was op de weg. Iedereen had haast, en ging van links naar rechts op de snelweg. Wellicht dat het er mee te maken had dat ik erg moe was, maar aan de andere kant, op Hawaï hebben we niet zoveel haast en we rijden er een stuk gemoedelijker. Ik snapte eindelijk waarom Michelle niet durfde te rijden in Nederland toen ze me in 2007 bezocht.

Ja, ik kon best wel merken dat ik al een tijdje niet meer in Nederland was geweest, ik voelde me een beetje een toerist in eigen land.