Vandaag was het even schrikken, vond ik. Om omstreeks 17.00 uur waren Isabella en ik in haar speelruimte zodat zij wat kon spelen (ze zit momenteel in een fase dat ze absoluut niet alleen wilt spelen, dus ga ik er af en toe maar bij zitten) en plots hoorde ik *BOEM*, ik draai mij om en ik zie Isabella direct naar mij toe kruipen (ik zat nog geen halve meter bij haar vandaan) met dikke tranen en hard huilen. Ik nam haar dus bij me om haar te troosten en dacht in eerste instantie dat ze op haar handen gevallen was. Ze stond namelijk iets ervoor op haar knieën, met haar gezicht naar de muur. Maar, nadat ik haar eventjes troostte zag ik opeens allemaal bloed uit haar mond komen.. daar schrok ik behoorlijk van kan ik je zeggen.

Omdat ik niet zo goed kon zien waar het vandaan kwam uit haar mond, bedacht ik dat het wellicht verstandig was om te zorgen dat er minder bloed in haar mond zou zitten, en dus heb ik dat door middel van tissues wat weg kunnen halen. Daarna heb ik met pijn en moeite kunnen zien dat er een snee van ongeveer een centimeter in haar tandvlees aan de bovenkant zat, ongeveer dezelfde breedte als haar ondertanden. Die was dus met haar tanden door haar tandvlees heen gegaan, ik kan me voorstellen dat dat pijn gedaan moest hebben.

Ik heb haar daarna eerst op een paar ijsklontjes laten zuigen zodat het wat kon stelpen en zodat de pijn wat minder zou worden, en dat bleek goed te werken. Het bloed stopte en ze stopte ook met huilen. Ook al begon ik wel te denken dat het wel mee zou vallen heb ik daarna toch mijn schoonmoeder gevraagd wat zij vond, of ik de kliniek zou bellen om te kijken of ik langs moest komen of niet, de snee was namelijk best fors voor zo’n klein mondje. Zo gezegd, zo gedaan. Ik belde de ‘advies verpleegster’, die mij aanraadde om naar de spoedeisende hulp te gaan omdat er wellicht gehecht moest worden.

Eenmaal bij de spoedeisende hulp werden we vrij erg snel geholpen, en de verpleger die ons in eerste instantie hielp was helemaal onder de indruk van Isabella’s mooie ogen, zo erg zelfs dat hij toestemming vroeg om haar ogen te mogen fotograferen zodat hij het aan zijn vriendin thuis kon laten zien. Sja, dan wordt je als vader zijnde toch wel heel trots hoor (zelfs ook al gebeurd dit regelmatig, ik hoor zo vaak leuke dingen over haar ogen) Maar goed, daarna gingen we naar een ruimte waar de dokter haar zou onderzoeken, en die zei dat hij wel kon hechten maar dat het meer nadelen met zich mee zou kunnen brengen dan voordelen omdat haar tandjes momenteel aan het doorkomen zijn aan de bovenkant, en hechtingen konden dan het e.e.a. best in de war brengen. Ze was verder in orde bevonden, ook dat ze niet bewusteloos was geweest, of dat ze niet meer huilde en het niet meer bloedde waren goede dingen, dus we hoefden ons niet al te veel zorgen te maken, gelukkig maar.

Ze slaapt nu, maar ze is de rest van de dag/avond wel een beetje zielig gebleven. Ik ben blij dat ze in orde is, maar ik schrok toch wel eventjes toen het net gebeurde. Hopelijk voelt ze zich morgen een stuk beter

..sinds ik voor het laatst iets geblogd heb. Tijd dus voor een update

Op zich gebeurt er niet zo heel erg veel, althans in mijn ogen dan. Michelle werkt namelijk vier dagen in de week en dus gaan wij niet zo vaak meer naar buiten als voorheen, en als we naar buiten gaan, dan is het meestal om boodschappen te doen, echt veel nieuws over het eiland kan ik dus niet vertellen. Sja, het blijft niet altijd vakantie vieren uiteraard

Echter geldt dit niet voor de kleine Isabella. Die is lekker aan het groeien, en leert steeds meer dingen. Afgelopen dinsdag, op 25 mei, toen ze precies 9 maanden oud was, had ze een afspraak voor controle bij de dokter voor een routine onderzoek.

Ik zou nu graag eigenlijk een update van het schema willen laten zien, wat ik de vorige keer had geplaatst (dat met de lengtes), maar dat gaat niet echt lukken. Ik werk momenteel op een nieuwe computer, waar nog geen Office op staat, plus ik ben (uhoh) het oude bestand een beetje kwijt.. Maar goed, om toch een indruk te kunnen geven, komt hier de data:

Lengte: 69,2 cm. Ze staat hiermee op 40% op de lengte-tot-leeftijd percentiel, en op ongeveer 80-85% met haar aangepaste leeftijd (zo hier meer over).

Gewicht: 7,2 kg. Ze staat met haar gewicht op 7% op het gewicht-tot-leeftijd percentiel, en op ongeveer 30-35% met haar aangepaste leeftijd.

Hoofd omtrek: 44,5 cm. Hiermee staat ze op 67% met het hoofd omtrek-tot-leeftijd percentiel, en met haar aangepaste leeftijd komt ze op zo’n 85%. Ze heeft dus een beetje een groot hoofd (kan veel kennis in haha)

Een kleine uitleg met betrekking tot het xxx-tot-leeftijd percentiel: Isabella’s lengte staat op 40%, heel simpel gezegt wilt dit zeggen dat 40% van de meisjes in de Verenigde Staten, van dezelfde leeftijd, kleiner zijn dan Isabella, en 60% zijn dus groter. Ze zit daar dus iets onder het gemiddelde. Echter moeten we er in de eerste twee jaar van haar leven rekening mee houden dat Isabella twee maanden te vroeg geboren is, en als je dan gaat kijken komt ze op 80-85% met haar lengte, ruim boven het gemiddelde van de meisjes in de VS van 7 maanden oud (kinderen die wel een volledige termijn in de buik hebben gezeten, zijn ook in die buik door blijven groeien, dat moest Isabella als prematuurtje dus buiten de buik doen, en ze heeft dus eigenlijk met alles een twee maanden achterstand).

En dan haar gewicht, dat is vrij laag kun je zeggen. Klopt wel een beetje maar het is nog altijd hoger dan de laatste keer dat we bij de dokter op bezoek zijn geweest (al is het niet veel hoger), dus ze komt wel aan. Wij gaven haar echter nog steeds 1 maaltijd vast voedsel (komt eigenlijk omdat de dokter de vorige keer vond dat wij wat snel overgestapt waren, en hij dit liever pas met 8 maanden had gezien) en ze was heel erg actief geworden. Ze rolt en kruipt ontzettend veel nu (alhoewel het kruipen lange tijd achterstevoren was, ze duwde zich voorheen als het ware af.. maar nu is het gevaarlijk want ze kruipt nu waar ze heen wilt, opletten dus!). De dokter zei dus dat we dus wat konden uitbreiden, en haar in de nacht gewoon lekker moesten laten slapen. Dit zodat ze wat minder vet verbrandt en wat meer binnen krijgt. Haar voedingsschema ziet er nu dus een beetje als volgt uit:

In de ochtend krijgt ze ongeveer 120ml (het ‘ongeveer’ komt omdat we hier andere maten rekenen) melk (formule natuurlijk), en rijstepap (gemaakt met 120ml melk (wederom formule)). Daarna gaat ze, als ze moe wordt, weer naar bed voor een uurtje of anderhalf, twee, en als ze weer wakker is krijgt ze 240ml melk (dit zal, als haar tandjes door zijn, aangevuld en later vervangen worden door brood). Sinds vanmiddag krijgt ze (als ze wakker is, is ze vaak wel tegenwoordig) een paar uur later wat vruchtendrank (speciaal spul voor baby’s, ik zit er aan te denken om dit af en toe te vervangen door fruit, als het ware om-en-om.. ze kon het vandaag trouwens helemaal zonder hulp drinken), en dan krijgt ze weer wat later haar avondmaaltijd (een potje gepureerde groenten met gepureerd vlees en dergelijke). Dan, als ze echt nog wakker is, krijgt ze naderhand nog wat melk (zoveel ze wilt, maar maximaal 240ml), en als ze slaperig is, gaat ze naar bed (tussen 7 en 9 uur is dit, ligt er echt aan wat ze die dag gedaan heeft en of ze moe is), en dan wordt ze de dag erop omstreeks 9 uur, half 10 weer wakker waarmee alles opnieuw begint haha.

Goh, als ik het nu zo terug lees dan lijkt het wel of ze echt hartstikke veel eet en drinkt haha.. gelukkig valt het allemaal wel mee, het zijn echt op een baby afgestemde maaltijden, dus dat zit wel goed. Ze vind het ook allemaal ontzettend lekker, het maakt niet uit wat het is, ze zit echt te smullen en als het niet snel genoeg komt (het avond eten bijvoorbeeld), dan maakt ze een kreun geluid, alsof ze wilt zeggen “schiet eens op” haha.

Voor de rest is Isabella gelukkig hartstikke gezond, ze heeft een bloedtest moeten laten doen waar niets bijzonders uitkwam (huilen!) en een tuberculose test (ze spuiten een vloeistof onder de huid), dat was bijna huilen maar het zette niet door, ze is wat dat betreft echt stoer vind ik. En ook dat was trouwens gewoon helemaal in orde. Deze testen doen ze overigens gewoon standaard, puur om er op tijd bij te kunnen zijn als er iets zou zijn.

Trouwens, afgelopen week zat ze op mijn arm toen ik even buiten was, en met mijn andere hand was ik een waterijsje aan het eten (eentje van echt fruit met vitamine C, en zonder suikers) en ik gaf haar dus een klein likje. Nou, ze was er bijna niet meer bij weg te slaan haha, ze probeerde echt alles om nog een paar likjes te mogen nemen (en ze likte dan ook echt met een grote tong haha, zo ontzettend leuk was dat). Haar hele kin was groen (het was lemon, dus niet eens echt zoet, eerder wat zuur.. ongelofelijk dat ze het zo lekker vond). Ik denk trouwens dat haar tandjes ook een onderdeel er in spelen, dat ze het ijsje zo lekker vond. Haar tandvlees is namelijk wat dikker, en de dokter zei dat het niet lang zou duren voor haar tanden door zouden komen (je kan inderdaad wat zien zitten in de onderkaak).

Goed, verders zijn er niet veel dingen te vertellen denk ik. Geen nieuws is goed nieuws zullen we maar zeggen. Het plan is trouwens om morgen, als het Memorial Day is in de Verenigde Staten, naar het strand bij Ala Moana te gaan, omdat ze daar weer lampionnen gaan uitzetten in de oceaan, met op de lampionnen de namen van dierbaren geschreven samen met wensen en dergelijke (als een herdenking, en om tegelijkertijd een vredeswens en blijdschap over de wereld te sturen vanuit Hawaï). Ik weet nog niet precies hoe het in zijn werking gaat, maar ik wil er in ieder geval op tijd bij zijn, om een lantaarn te bemachtigen. Als alles dus goed gaat, en we ook daadwerkelijk gegaan zijn (je weet het maar nooit, natuurlijk haha), dan zal ik er weer wat later over schrijven hier op het blog.

Mocht je overigens wat meer over het evenement van morgen willen weten, dan kun je hier een kijkje nemen: http://www.lanternfloatinghawaii.com/

Yep, de tijd vliegt. Isabella is inmiddels al weer twee maanden (en een dag) oud, en het grappige is nu dat ze eigenlijk pas morgen (27 oktober) geboren had moeten worden.. dat ze er nu dus al is, en in goede gezondheid verkeert, mag dus eigenlijk wel een klein wondertje worden genoemd.

Ik weet het, ik weet het, ik heb eventjes niets van mij laten horen, en daarmee dus ook niet veel van Isabella meer kunnen laten zien. Nu is het zo dat ik het behoorlijk druk heb gehad (en nog altijd heb) met voornamelijk Isabella natuurlijk, maar ook met een paar projecten waar ik mee bezig ben, en mede daardoor is het er eigenlijk bij ingeschoten dat ik eventjes niets van mij heb laten horen.

Nou, Isabella verkeert, zoals ik al eventjes zei, in goede gezondheid. Ze is vandaag bij de dokter geweest voor een controle bezoekje, omdat ze nu twee maanden oud is. Ze is er gewogen (overigens wordt ze elke week gewogen bij de voedingsconsulente, ze gaat hier naartoe omdat ze te vroeg geboren was en er dus streng op haar gewicht gelet moet worden), en ze hebben haar lengte opgemeten. Ze weegt nu in totaal volgens deze weegschaal (ik heb het niet zo op deze weegschaal, zoals ik je zo in een grafiekje zal laten zien) 2778 gram, en haar lengte is 48,5 centimeter. Als je dit vergelijkt met toen ze net geboren was, is het een groot verschil, ze woog bij haar geboorte slechts 1220 gram. Ja, ze is lekker op dreef met haar gewicht. Ik heb het gewicht trouwens in een grafiekje gezet:

Zoals je kunt zien, zit er een rare hap in dat grafiekje. Dit komt omdat ze toen met de weegschaal van de dokter gewogen is, en niet met de (meer preciezere) weegschaal van de voedingsconsulente. Twee dagen later werd ze gewogen bij de voedingsspecialiste, en daar zat ze weer in de normale lijn. Als er dus weer zo’n verschil tussen die twee weegschalen zit, dan zou ze nu in principe nog meer moeten wegen, maar goed, dat hoor ik volgende week pas.

Aan het einde van het bezoek heeft Isabella nog drie spuitjes en een drankje gekregen. Ze moest namelijk een aantal vaccinaties krijgen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Polio, Difterie, Tetanus, Hepatitis B, Rotavirus, en nog meer van die dingen. De verpleegster die de spuiten ging geven waarschuwde mij al dat ze mogelijk heel erg zou gaan huilen, de prikken doen blijkbaar erg pijn. Maar, wat denk je, het was twee keer een schreeuw, en daar was het mee gedaan. De verpleegster wist niet wat ze meemaakte, ze zei dat normaal gesproken alle kinderen juist erg veel huilde. Ik zei haar toen dat het wellicht komt omdat Isabella in het ziekenhuis al genoeg had meegemaakt, en dat dit eigenlijk een peulenschil zou moeten zijn voor d’r. Maar goed, hoe het ook zij, ik ben wel trots op d’r dat ze zo ongelofelijk sterk is.

Die inentingen hebben haar trouwens erg slaperig gemaakt, dit hadden ze al gezegd dat het zou kunnen gebeuren. Ergens vind ik het wel fijn, ik heb nu eindelijk eens tijd om hier een berichtje te schrijven haha. Misschien gaat ze nog koorts krijgen, als bijwerking, die kans is blijkbaar erg groot. Ik hoop het niet voor d’r, dat zal niet leuk zijn.

Anyways, ik moet jullie ook nog een paar nieuwe foto’s geven, zodat jullie kunnen zien hoe erg ze gegroeid is, hier komen er dus een paar van vandaag:

Ze is momenteel erg slaperig, en soms wat huilerig, dus ik zal van de week nog wel wat foto’s maken, waarop ze wat meer wakker zal zijn, en wat minder huilerig

Isabella is sinds zondagmiddag eindelijk thuis!

Ze kon afgelopen zaterdag gelukkig goed in het nieuwe autostoeltje, en dus we hoefden niet weer een nieuwe aan te schaffen. Ik moet wel zeggen dat ik het idee heb dat ze toch wel een beetje in het autostoeltje verdrinkt, ze is zo klein in verhouding met die stoel haha. Zoals je op de volgende foto’s ook kunt zien, moet ze toch wel een beetje ondersteund worden met wat opgerolde lakentjes:

Dit autostoeltje is maar een tijdelijke oplossing, zodra ze groot genoeg is, gaat ze in haar echte eigen stoeltje. Persoonlijk vind ik het ‘eigen’ stoeltje een stuk leuker en mooier van kleur.. plus het kan op de kinderwagen geplaatst worden, waardoor ik het niet meer hoef te tillen, is natuurlijk ook wel zo fijn haha. Haar eigen stoeltje ziet er trouwens als volgt uit:

Naast de bovenstaande stoeltjes heeft ze overigens nog een stoeltje, die zit bij Michelle in de auto, voor als Michelle haar meeneemt in haar auto. Maar goed, die is momenteel ook nog eventjes te groot haha.

Diezelfde avond, zaterdagavond, zijn we een nacht in het ziekenhuis gebleven want er was ons aangeboden om een nachtje te blijven zodat we konden zien of we er zelf klaar voor waren.. dit bieden ze hier aan iedereen aan zodat men een nachtje kan wennen aan het kindje, zien of alles naar wens gaat, en als het niet goed gaat is het verplegend personeel ook dicht in de buurt. Ik had hier nog niet eerder van gehoord maar vind het op zich wel een leuk idee, het is wel zo fijn om een idee te krijgen hoe het is.

Uiteraard hebben we die nacht amper geslapen, allereerst Isabella natuurlijk die af en toe geluid maakte (niet veel, maar toch), er kwam continue geluid van de gang af (sja, het is en blijft een ziekenhuis, geen hotel), en af en toe kwam er iemand even kijken omstreeks de tijd dat Isabella eten kreeg. Het was dus niet veel slapen, en we zijn nu dus behoorlijk afgepeigerd (want sja, probeer je slaap maar eens in te halen als je elke drie uur eten moet geven aan een kleintje haha).. ach ja, het komt wel goed

Hier alvast nog een paar foto’s van Isabella in haar nieuwe slaapkamer, later zullen we uiteraard wat meer foto’s online plaatsen van Isabella in haar nieuwe kamer:

Het ziet er naar uit dat we, toch wel enigszins sneller dan verwacht, goed nieuws kunnen brengen. Maar laat ik eerst maar beginnen waar we de vorige keer geëindigd waren bij de berichtgeving over Isabella.

Eerst wat het zo dat, de dag nadat Isabella uit de couveuse mocht blijven, Isabella de borst mocht proberen. Dit ging boven verwachting. In plaats van alleen maar te spelen, wat eigenlijk de verwachting was, bleek ze al goed te drinken.

Bij binnenkomst de dag erna bleek dat Isabella een klein beetje verplaatst was, echter toen we de deur open deden stond ik wel eventjes raar te kijken, we zagen namelijk het volgende:

Dat leek dus in de verste verte niet op Isabella haha, het is een pop die ze gebruiken voor reanimatie cursussen en dergelijke. Het zorgde wel dat we weer eventjes raar stonden te kijken haha.

Toen waren er een aantal dagen dat er niet al teveel nieuwe dingen gebeurden, vandaar ook dat ik even gewacht heb met het schrijven van een nieuw bericht. Het enige wat ik eigenlijk kan zeggen is dat ze een paar hele leuke pakjes aan heeft gehad, zoals het volgende wat ze van mijn moeder gehad heeft:

Voor de rest was er niet veel te melden, tot we een paar dagen geleden hoorden we opeens dat Isabella alle voedingen tot zich nam via de fles of borst en dat ze met ongeveer een weekje naar huis zou mogen gaan. Dat was behoorlijk leuk nieuws vonden wij

Wanneer ze precies zou komen was nog niet bekend, maar we werden verzocht om het autostoeltje mee te nemen voor haar, zodat ze konden testen of ze erin paste en of ze geen last met ademen en dergelijke zou krijgen in het stoeltje. Dit hebben we gisteren dus gebracht en hebben ze afgelopen nacht getest (overigens is het stoeltje net iets te groot (ze is nog maar 1876 gram), dus we kunnen vanmiddag een extra stoeltje gaan aanschaffen voor de eerste week/weken).

Gisteren viel mij trouwens op dat er een kabel miste, ze hadden namelijk de kabel waarmee ze het zuurstofgehalte in het bloed meten, van haar afgehaald. De dienstdoende verpleegster vroeg ons of we niet nog iets anders zagen, in eerste instantie zagen we het niet omdat ze op haar zij lag, maar het bleek dat ze ook het kabeltje, waarmee ze gevoed kan worden, van haar hadden afgehaald. Ze zeiden dat dit was gedaan omdat ze nu alle voedingen uit de fles nam, en daarbij werd verteld dat, mits alles normaal blijft, ze zondag al naar huis mocht komen.

Wow, dat was dus eventjes heel erg goed nieuws vonden we. Het is wel een beetje beangstigend vind ik, wat natuurlijk niet helemaal raar is, want we willen alles natuurlijk goed doen, maar ach, dat komt wel goed. We zijn er in ieder geval wel hartstikke blij mee!! Hartstikke leuk nieuws, en dit op de dag dat ze exact een maand oud was (de tijd vliegt) maakte het extra leuk.

Vanavond gaan we dus een nieuw, en kleiner, stoeltje brengen (dit is een van de condities om haar naar huis te krijgen.. in Nederland doen ze daar niet zo moeilijk over (althans niet met Larissa destijds) en kan je je kind gewoon vasthouden, maar hier is dat echt wel anders, je krijgt het kind echt niet mee zonder een goed autostoeltje.. ach ja, het is wel zo veilig natuurlijk). En hopelijk (ik verwacht het wel) krijgen we haar zondag mee naar huis, we kunnen bijna niet wachten!

Hier nog wat foto’s van haar zonder kabeltjes in haar gezicht:

Het volgende bericht zal dus waarschijnlijk zijn over dat ze eindelijk thuis is

De afgelopen week zat vol met verrassingen kunnen we wel stellen. Eerst natuurlijk het helmpje dat af mocht, en al dat andere goede nieuws, en dan kregen we afgelopen donderdag plots te horen dat ze voor het eerst wilden proberen om haar uit de fles te laten drinken (de borst zou nog te zwaar voor haar zijn)! Ze hadden niet zozeer verwacht dat ze veel zou gaan drinken, het ging er meer om haar de smaak te laten geven van de melk, maar tegen verwachting in dronk ze toch een klein beetje (4ml). Ze krijgt in totaal elke drie uur 28ml dus de rest werd via het slangetje gegeven. Michelle mocht dit doen:

De dag erna, op vrijdag, mocht ik het proberen. De verpleegkundige gaf te kennen dat ze er niet al te veel van verwachtte, het was namelijk pas de tweede keer dat ze het gingen proberen, een paar milliliter zou het zijn maar meer ook niet. Wat blijkt? Die kleine dronk 19 ml van de 28, behoorlijk meer dan verwacht was dus. Isabella was goed wakker op dat moment, dat heeft wellicht geholpen, maar het was toch wel fijn om te zien dat ze zo goed haar best deed.

Op zaterdag was het Michelle’s beurt weer, en de dienstdoende verpleegkundige vroeg hoe het de dagen ervoor was gegaan. Ze zei, nadat ze hoorde hoe het was gegaan, dat ze verwachtte dat het ergens tussen de 4ml en 19ml zou blijven. Wat denk je? Ze dronk 27ml, bijna alles wat ze mocht hebben op dat moment! Ongelofelijk toch? En dat was niet alles die dag, op diezelfde dag hadden ze haar het lucht-slangetje uit haar neus gehaald, dus zelfs de backup was niet meer nodig. Dat was dus nog een aangename verrassing voor ons, maar niet de laatste haha.

Deze avond, zondagavond, kwamen we weer bij de NICU, en op het moment dat we de deur open deden, keken we richting de couveuse van Isabella, maar.. we zag het volgende:

Een lege couveuse? We wisten dus eventjes niet wat er aan de hand was, even schrokken we best wel, maar al snel zij de verpleegster wat er was gebeurd. Ze hadden die dag de temperatuur in de couveuse lager gezet, en dat bleek goed te gaan, zo goed dat Isabella nu in een open bak (soort van kribbetje) naast de couveuse lag, zonder extra verwarming. Dit betekende dus dat Isabella nu waarschijnlijk geen problemen meer heeft om zichzelf warm te houden. Ze controleren nu zeer geregeld of Isabella’s temperatuur nog steeds goed is, en de couveuse staat naast het kribbetje, voor het geval dat ze afkoelt, maar toch, het geeft ons weer nieuwe hoop dat ze snel naar huis mag komen.. voor nu ziet het er goed uit.

Natuurlijk heeft ze ook weer wat mogen drinken, ze kwam vandaag tot 25ml, de overige drie werden dus via het slangetje weer toegediend, maar dit was niet geheel raar (en wederom was het weer boven verwachting) want niet zo lang voordat ze dit kreeg, had ze ook 15ml via een flesje binnengekregen bij een verpleegster. In totaliteit was het dus al meer dan voorheen. Elke dag gaat het dus een stukje beter met haar, voor je het weet mag ze uit het ziekenhuis komen.

Yep, de helm is er een dag of twee geleden afgegaan, ook het infuus is afgegaan en ze is inmiddels een pond aangekomen. Het gaat dus best goed met die kleine.. ze heeft zelfs tegenwoordig elke dag andere kleertjes aan, het lijkt allemaal wat meer op een echte baby

Isabella heeft momenteel nog wel een slangetje naar haar neus toegaan waar lucht door kan komen. De luchttoevoer staat uit, maar het is uit voorzorg dat ze dit om heeft zodat, als het nodig is, dat ze het zo kunnen geven. Eigenlijk zijn er twee slangetjes vanaf vandaag want de voeding komt nu door de neus binnen, dit hebben ze vandaag verplaatst zodat het slangetje minder snel door Isabella uit de maag getrokken wordt (ze is nogal beweeglijk en grijpt graag dingen vast en toen het door de mond ging, was het heel wat gemakkelijker om eruit te trekken).

Ook mag Isabella steeds langer buiten de couveuse komen als wij er zijn. Gisteren heb ik dus gelijk erg lang met haar in mijn armen gezeten haha, en vandaag was Michelle aan de beurt, we wisselen namelijk een beetje af. Wel moet Isabella dan veelal een mutsje op, maar ook dat staat haar erg schattig

Gelukkig alleen maar goed nieuws wat Isabella betreft en dat is wel erg fijn vind ik. Ik kan je verzekeren dat het niet altijd goed nieuws is daar op de NICU afdeling. Als je daar een paar uur zit dan hoor en zie je behoorlijk veel, en dan hoor je dus ook geregeld wat de mensen zeggen over andere baby’s die er liggen, nee, dat is echt niet altijd goed nieuws.. soms voel ik me dan een beetje schuldig tegenover die mensen dat ik blij ben dat het met Isabella wel goed gaat. Maar ja, die dingen gebeuren nu eenmaal, dat weet ik ook.

Anyways, we hebben natuurlijk een paar nieuwe foto’s te showen van Isabella zonder haar helmpje, en in kleertjes haha. Weet je, ik vraag me af of wij de enige zijn bij wie ze kleertjes aandoen (die kleertjes komen van het ziekenhuis af overigens), ik heb in ieder geval geen andere baby’s gezien die kleertjes aankrijgen. Ach boeit niet, het ziet er erg lieflijk uit vind ik

Yep, we kunnen geen genoeg van haar krijgen, dus op verzoek hier weer een post met wat foto’s en een filmpje (met daarin een routine die elke drie uur herhaald wordt in het ziekenhuis)

Eerder vandaag heb ik al een flink lang bericht geschreven, ik zal nu dus eventjes wat minder schrijven en wat meer laten zien van Isabella

Morgen heb ik nog wat meer fotootjes van Isabella, waaronder zonder helmpje.

Verder nog nog twee korte filmpjes van Isabella. De eerste is een kort filmpje waarin wij haar voor het eerst echt horen huilen (vandaag voor de tweede keer gehoord overigens haha). En het tweede filmpje laat zien hoe beweeglijk ze is. En zo beweeglijk als ze nu is, was ze ook altijd in Michelle’s buik.

Beloofd is beloofd, ik heb nog een stuk te schrijven over de aanloop naar de bevalling. En gezien Michelle nu thuis is, heb ik er ietsjes meer tijd voor (al zal dit stuk toch in meerdere delen van de dag geschreven worden voordat het in zijn geheel online komt haha).

Vorige week zaterdag, op 22 augustus, werd ik omstreeks 6.30 door Michelle wakker gemaakt met de melding dat ze bloed zag nadat ze naar de toilet was geweest. Ze maakte zich een beetje zorgen en mijn eerste reactie was dat het wel een aambei zou zijn of zoiets. Dat was het de vorige keer tenslotte ook, bij zwangerschappen heb je nu eenmaal veel kans op aambeien en dat is niet echt iets om je zorgen over te maken.

“Nee”, zei ze, “ik denk dat het nu echt een vaginale bloeding is”. Ik begreep dus dat er van slapen niet veel terecht zou komen en dus vroeg ik of ze wilde dat ik even keek. Dat wilde ze graag, dus pakte ik een zacht en schoon doekje en keek of er bloed vanaf de aambei kwam die ze had gekregen dankzij de zwangerschap. Daar kwam niets vanaf. Ik ben toen met een ander schoon doekje langs de schaamlippen gegaan en daar kwam inderdaad een beetje bloed vandaan.

Het was geen ernstige bloeding of zo, het was een beetje rood, meer niet. Mijn eerste gedachte was eigenlijk wat mijn zusje mij eerder verteld had, namelijk dat wanneer je hoest, er gemakkelijk een adertje kan springen daar. Zij heeft dat zelf namelijk gehad en gezien Michelle erg veel hoestte (nog altijd van die griep eerder dit jaar), leek het mij niet vreemd als hetzelfde bij Michelle aan de hand was, als bij mijn zusje destijds. Ik zei dus dat ze zich geen grote zorgen hoefde te maken, en ging ondertussen even op internet nakijken wat het nog meer zou kunnen zijn.

Zo’n beetje alles wat ik las op het internet waren dingen die niet op haar van toepassing waren. Heftige bloedingen, pijn in de buik en ga maar door. Ze had nergens last van, het was alleen wat rood. Ik zei dit tegen haar en zei dat we verder konden slapen en, wanneer ze nog altijd bezorgd was in de ochtend, of wanneer de bloeding erger zou worden, dat we dan zouden bellen naar de kliniek. Zo gezegd, zo gedaan.

Toen we wat later die ochtend wakker werden, ging Michelle wederom naar het toilet en het bleek dat ze nog altijd wat bloedde. Ze was toch ergens wel ongerust, en dus belden we de kliniek om te zien wat we moesten doen. Er werd aan de telefoon gezegd dat het beter was om het ziekenhuis te bellen, ze hadden namelijk geen verloskundige of gynaecoloog beschikbaar op de kliniek die dag (zaterdag) en dus belden we naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis zei dat we die dag langs mochten komen, we konden gewoon komen op een tijdstip dat ons schikte, en dan zouden zij een kijkje nemen. Een uur later of zo (we moesten nog wassen, aankleden en wat eten) gingen we richting het ziekenhuis, naar de afdeling ‘labor & delivery’, de kraamafdeling dus.

Eenmaal aangekomen op de bewuste afdeling in het ziekenhuis, werd Michelle een verloskamer toegewezen en werd er verteld dat ze een japon van het ziekenhuis aan moest trekken en dat er zo een verloskundige bij haar zou komen kijken.

Toen de verloskundige bij Michelle keek, deden ze allerlei testen. Michelle moest wat bloed en urine afstaan, ze voelde in de buik, de hartslag van zowel de baby als Michelle werd opgenomen, de bloeddruk van Michelle werd gemeten en nog meer van dat soort zaken. Ook werd er een echo gemaakt van de buik, en keken ze of de baarmoeder nog altijd in tact was.

Het bleek dat de bevalling nog niet was ingezet, alles was, zo op het oog, nog in orde in de buik maar Michelle had wel een hoge bloeddruk vonden ze, ze schommelde zo rond de 155/100. Even wachten dus op de uitslag van de bloed en urine testen, tot die tijd moest Michelle lekker stil blijven liggen op het bed wat er stond.

Enige tijd later kwamen de artsen weer terug met de mededeling dat bijna alle waarden in het bloed goed waren, alleen had ze een verhoogd aantal witte bloedcellen. De urine liet echter een verhoogde proteïne waarde zien en omdat dit kon wijzen op pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging) werd er gezegd dat een 24 uurs urine test nodig was. Dit houdt in dat ze de urine over 24 uur willen opsparen en controleren op proteïne sporen. Ze moest dus een nachtje in het ziekenhuis blijven.

De volgende ochtend kwam de dokter bij Michelle met de mededeling dat er een veels te hoge waarde proteïne in haar urine was gevonden. Hij legde uit dat wanneer de waarde boven 300 uitstijgt, het een milde vorm van pre-eclampsie is. Wanneer de waarde op 5000 beland, dan spreekt men van een ernstige vorm van pre-eclampsie. Michelle’s waarden kwamen uit boven de 7000, en dat betekende een zeer ernstige vorm van pre-eclamspie volgens de dokter. De hoge bloeddruk, en de vochthoudende enkels van Michelle droegen nog eens bij aan die diagnose. De dokter wilde Michelle dus nog een dag in het ziekenhuis houden, waarbij er magnesium-sulfaat infuus zou toegevoegd worden om de kans op een epileptische aanval tegen te gaan (dit is namelijk een van de mogelijke bijverschijnselen bij pre-eclampsie). Ook moesten we rekening houden met een mogelijke vroegtijdige geboorte, en vanwege dit risico werd er ook gezegd dat Michelle twee spuiten met steroïden zou krijgen in haar heup (een direct, de andere 24 uur later), om de longen van de baby te laten rijpen (de longen zijn pas na 34 weken zwangerschap volgroeid en zijn dus het grootste risico bij een vroegtijdige geboorte). Even later die dag kwam er ook een vrouw van de afdeling NICU (neonatale intensive care unit) langs om ons te vertellen wat er zou gebeuren in het geval dat de baby geboren moest worden. Het er op dat moment voor mij al alle schijn van dat de baby zichzelf binnen een paar dagen zou laten zien. De doktoren en artsen wisten het nog niet zeker zeiden ze, maar ergens wist ik zelf het al wel.

Het magnesium-sulfaat dat Michelle toegediend kreeg is echte troep schijnbaar. Ik heb gelezen op het internet dat sommige mensen het vergelijken als met een elektrocutie, en al vond Michelle dit niet zo, het maakte haar wel ontzettend ziek (waarschijnlijk het magnesium in combinatie met de zwangerschapsvergiftiging). Ze had het warm, en was ontzettend misselijk. Ze kon niets meer eten of drinken want het kwam er meteen uit (een van de avonden heeft ze 6 keer overgegeven). Ze hadden haar medicijnen gegeven tegen de misselijkheid en dat maakte haar verschrikkelijk slaperig, ze sliep nadien eigenlijk meer dan wat anders. Voor haar wel fijn eigenlijk want op die manier voelde ze de misselijkheid niet echt meer (totdat de medicijnen weer uitgewerkt waren natuurlijk). Ik las het ergens op internet al, en ik kan het eigenlijk alleen maar beamen: het is ontzettend raar en tegendraads om te zien dat je vrouw ziek gemaakt wordt van de medicijnen, om de baby een kans tot overleven te geven. Ze wilden namelijk proberen zo lang mogelijk te wachten met de bevalling om op die manier de baby zoveel mogelijk overlevingskansen te geven.

Afgelopen dinsdag, de dag van de bevalling, was het eigenlijk niet veel anders. Ze voelde zich erg ziek en sliep heel erg veel, terwijl ze bijna niet at of dronk (ze mocht overigens niet drinken, ze mocht alleen een beetje water of ijs om haar mond af en toe te spoelen) vanwege haar infuus waarmee vocht ook werd ingebracht. De doktoren zouden op deze dag de beslissing maken om de baby al dan niet te laten komen, en zo rond de middag kwam het verlossende woord dat ze de baby zouden laten komen via de natuurlijke weg, de baby lag namelijk ook in de juiste positie en Michelle had zelf soms al een wee. Ik was er ergens wel blij mee want Michelle werd met het uur zieker. De reden was uiteraard de zwangerschapsvergiftiging, er waren zoveel dingen die het erbij veroorzaakte, denk aan Michelle’s klachten maar ook bijvoorbeeld aan het feit dat de hartslag van de baby steeds langszamer werd. Deze behoort normaal gesproken tussen de 120 en de 160 slagen te zitten, maar meer en meer zat hij tussen de 110 en 120. Niet echt goed dus, al werd wel de hele tijd gezegd dat de baby gezond was.

Hier een fotootje van het apparaat dat alles zo’n beetje meette:

Het oranje-achtige 113 geeft de hartslag van de baby weer. Het nummer in het groen is of er een wee aan de hand is (rond 20 is normaal, 40 of erboven duidt op een wee). Onder de hartslag van de baby zie je de bloeddruk van Michelle op dat moment (boven- en onderdruk) en daarnaast, in het blauw, zie je eerst het zuurstofgehalte (de 99), en daarnaast de hartslag van Michelle.

Later die middag werd Michelle overgebracht van een slaapkamer (of hoe je het ook wilt noemen, in ieder geval de kamers waar de vrouwen naar toe gaan na de bevalling) naar een verloskamer (ze werd de afgelopen week veelvuldig heen en weer verhuist tussen die kamers). Rond 16.00 uur hebben ze daar een derde infuus aan Michelle gegeven, deze keer met een vloeistof (Pitocin) om de weeën op te wekken. Ik vroeg aan de verpleegster nog hoelang het zou duren voordat het echt zover zou zijn dat ze zou gaan bevallen, het antwoord was dat het tussen de 5 uur en 2 dagen zou kunnen gaan duren. Brrr… da’s lang.

Maar goed, anderhalf tot twee uur later kwam de verloskundige bij Michelle om te kijken hoe het met Michelle ging. Ze voelden wat in de buik en het vermoeden kwam dat de baby in een stuip lag. De echo die ze daarna maakten bleek dit te bevestigen en op dat moment werd besloten dat een keizersnede beter zou zijn. De baby zou mogelijk kunnen draaien, maar er was geen garantie op te geven, en zelf draaien zou fataal kunnen aflopen door de navelstreng die dan mogelijk om het nekje van de baby zou kunnen komen. Michelle en mij werd van alles en nog wat uitgelegd en toen kwam de vraag of Michelle akkoord ging met een keizersnede (ze doen hier in de VS echt niets zonder dat je een papiertje ondertekend waarin je je akkoord geeft.. wat een verschil met Nederland, maar ja, dat komt ook omdat ze hier voor het minste of gerinste aangeklaagd kunnen worden). Michelle ging akkoord en toen werd alles in werking gesteld om aan een keizersnede te beginnen.

Ik kreeg de vraag of ik erbij wilde zijn, natuurlijk wilde ik dat. Ik kreeg toen een korte uitleg van waar ik moest gaan zitten (bij Michelle’s hoofd, zodat ik haar bij kon staan) en kreeg wat kleding toegewezen. Hier trouwens een foto van mijn hoofd die ik met de videocamera gemaakt heb:

Net echt he? Haha, Michelle zei me later dat ik die kleding moest bewaren want ze vond me wel knap zo met die kleding aan. Ik heb het toch maar niet gedaan en de kleding gewoon weer teruggegeven nadien haha.

De bevalling, of eigenlijk operatie, verliep snel en voorspoedig. Het duurde alles bij elkaar nog geen uur (inclusief de voorbereiding van ongeveer een half uur). Michelle voelde gelukkig niets maar ze werd tijdens de operatie wel een beetje misselijk, ondanks de medicijnen die ze had gehad om dat tegen te gaan. Ook vroeg het verplegend personeel ergens halverwege of het goed ging met mij, en met mij ging het uitstekend vond ik.. ik vond het eigenlijk jammer dat ik niet dat gapende gat mocht bewonderen terwijl ze de baby eruit haalden haha. Nee, ik wordt niet snel onwel van een beetje bloed of zo

Toen de baby eruit kwam, werd ze eerst schoongemaakt en voordat ze in de couveuse werd gelegd voor het transport naar de NICU lieten ze haar nog even zien aan Michelle en mijzelf. Uiteraard is dit gefilmd, komt het:

Nog maar net schoongemaakt en in warme doeken gelegd. Ze kijkt zelfs eventjes richting haar kersverse vader zoals je kunt zien in het filmpje. Ik heb later nagevraagd hoeveel ze kunnen zien, en hoewel ze niet kunnen kijken zoals wij dat kunnen wordt het wel algemeen aangenomen dat ze schaduwen en dergelijke kunnen herkennen. Gezichten zijn ze, als het goed is, ook al in staat om te herkennen. Wie weet dacht ze wel ‘is dat nu die vent die ik altijd hoorde praten?’ haha, wie zal het zeggen. Ik vond het in ieder geval geweldig om te zien dat ze even keek.

Nadat de ze haar aan ons hebben laten zien, ben ik met de baby mee naar beneden gegaan, naar de NICU, zodat de kersverse mama rustig bij kon komen op de verkoeverkamer. Zoals je ook wel kon zien in de vorige posts hebben ze op de NICU heel wat met haar gedaan, kijk alleen al maar naar al die kabels en dergelijke. Soms deed het mij gewoon pijn als ze een naald in dat kleine wormpje staken.. ik weet dat het moet maar erg leuk was het niet hoor.

En dat was zo’n beetje het hele verhaal. Wellicht heb ik iets over het hoofd gezien en vergeten te vertellen, maar ik kan me zo niet bedenken wat dat dan was.

In plaats van 2 dagen de bevalling te moeten doorstaan, werd het nu slechts 2 uur. Als ik zie hoe snel Michelle al opknapt dan denk ik eigenlijk dat dit voor haar de beste oplossing is geweest. Vrij snel na de operatie voelde ze zich al beter, de eerste dag nog wel wat slaperig maar toen eenmaal het infuus 24 na de operatie afgedaan werd, werd ze al vrij snel wakker om de baby te gaan bewonderen en na drie dagen (gisteren dus) mocht ze het ziekenhuis al uit.

Het enige nadeel wat ik op het moment zie, is dat we de baby niet thuis hebben. Vooral voor Michelle was het even slikken toen ze gisteren met mij mee naar huis mocht gaan, ze was niet meer zo dicht bij de baby in het ziekenhuis. Ach ja, het geeft ons de tijd om alles in gereedheid te brengen voor de baby, en binnen no-time is Isabella hier in huis, let maar op.