Afgelopen donderdag was het dus zover: de reis naar Michelle in Hawaï moest ondernomen worden.

Woensdag op donderdagnacht heb ik niet veel geslapen, we (en met ‘we’ bedoel ik mijn moeder, zusje en dochter) moesten donderdag namelijk om 6 uur in de ochtend al opstaan (en daarbij komt ook nog eens dat ik vaak wakker ben geworden die nacht) omdat er waarschijnlijk wel weer file zou zijn naar Schiphol van waar mijn vlucht zou vertrekken naar Minneapolis/St. Paul om omstreeks 10.40 uur.

De weg naar Schiphol toe hadden we niet echt het idee dat er veel files waren maar uiteindelijk bleek dat niet geheel juist te zijn aangezien we er een uur langer over hebben gedaan dan wanneer er geen spits was geweest. Dit was een beetje jammer want we hadden graag nog wat willen drinken op Schiphol en daar was nu helaas geen tijd meer voor omdat ze al bezig waren met het boarden van het vliegtuig.

Terwijl we aan het wachten waren voor het inchecken van de bagage hebben we nog een paar foto’s gemaakt, ik zie er nogal moe uit heb ik het idee, maar ja, dat is niet echt een wonder.. anyways, hier zijn een paar van die foto’s:

Daarna moest ik nog langs een ander loket voor overbagage, dit omdat ik zo’n 5 tot 7 kilo over het maximum toegestane gewicht zat bij beide koffers, fijn, dat kostte dus weer 100 euro extra, ach ja, verzenden via de post was ook bijna 55 euro geweest voor dat gewicht en dan had het enkele weken kunnen duren voordat ik het weer in mijn handen had.

Zoals gezegd moest ik direct door de paspoort controle heen want ze waren al begonnen met boarden. Ik nam afscheid van mijn moeder, Suzanne en Larissa, dit was best wel emotioneel maar dat is niet helemaal raar denk ik, en ging door de controle heen. Daarna was het best wel opschieten naar de gate omdat, volgens de gegevens, de gate ieder moment zou kunnen sluiten. ‘Gelukkig’ was er een rij met mensen aan het wachten (dit was de vorige keer ook zo en ik denk dat het altijd zo is want je moet bij de gate een interview ondergaan voor de Verenigde Staten en ze controleren al je spullen daar) en kon ik nog snel een paar flessen water kopen bij een kiosk en mijn geld wisselen voor Amerikaanse dollars.

Goed, hierna was het boarden en naar de Verenigde Staten vliegen. Er zijn nog wat foto’s gemaakt van het vliegtuig toen ik vertrok (uiteraard heb ik die niet zelf gemaakt haha):

De eerste vlucht, die naar Minneapolis/St. Paul, was schijnbaar nogal een gezegende vlucht. Er was zowel een Karmeliet als een Katholieke pastoor aanwezig op de vlucht, ze waren vrij duidelijk te herkennen, de Karmeliet was er in zijn ‘monnik outfit’ en de pastoor was er in het zwart met een wit kraagje. Grappig detail: Mijn onlangs overleden oma ging altijd naar de mis van de Karmelieten en mijn inmiddels overleden vader was Rooms-Katholiek, wellicht waren ze bij me

De vlucht verliep rustig, we hebben alleen boven de Noordzee wat last gehad van turbulentie maar na ongeveer 15-20 minuten was alles normaal. Ik had een stoel met extra beenruimte besteld en ik moet zeggen dat dit inderdaad wel wat scheelt met een normale stoel, het is zeer zeker de moeite waard.

Eenmaal aangekomen in Minneapolis/St. Paul begaf ik me naar de rij voor nieuwe immigranten, nou ja rij, ik was gelijk aan de beurt en kreeg maar een paar kleine vraagjes en na het bekijken van mijn ingeleverde documenten kreeg ik ‘welcome to the United States’ te horen en mocht ik doorlopen. Ik grapte nog dat ik vond dat ze een snelle lezer was, het was namelijk een behoorlijke stapel papieren die de immigratie officier moest bekijken, en ze zei lachend dat ze alleen maar wilde weten of bepaalde papieren erbij zaten. Het stelde uiteindelijk gelukkig niet zoveel voor, ik was met 5 minuten door de immigratie en dat was een verademing als je nagaat dat het proces tot aan het verkrijgen van het visum behoorlijk langdradig was en moeizaam ging.

Ik heb hierna mijn koffers gehaald en ze gelijk weer kunnen afgeven voor mijn aansluitende vlucht naar Honolulu die in Seattle nog even zou stoppen. Ik heb snel wat gegeten (net als de andere keren dat ik op Minneapolis was, heb ik hier een Black Angus Steak sub genomen, het is erg vet maar ontiegelijk lekker hehe) en daarna gelijk naar mijn vliegtuig gelopen. Het was een korte overstap, ik heb hier niet al te lang hoeven wachten.

De vlucht naar Seattle verliep ook vlekkeloos, ik heb wat kunnen praten met de mensen naast me, was wel gezellig, bij Seattle heb ik een korte tour (van bovenaf) gekregen, over de bezienswaardigheden zoals Mount Rainier (een ontiegelijk grote vulkaan) die we in de verte konden zien en het huis van Bill Gates. We kwamen ongeveer 30-35 minuten te vroeg aan in Seattle en omdat we tijdens de stop even het vliegtuig uit moeten (het wordt dan geheel schoongemaakt en weer volgetankt enzo) heb ik weer wat te eten gehaald wat ik wel kon gebruiken, ik was namelijk behoorlijk moe aan het worden.

Wat later konden we weer boarden om richting Honolulu te vertrekken. Het eerste gedeelte, ik denk al snel een uur lang of nog langer, hebben we turbulentie gehad. Het is raar, de turbulentie boven de Noordzee was nog wat eng maar als je een hele dag aan het vliegen bent heb je al snel zoiets van ‘het zal wel’. Na een tijd turbulentie kregen we een rustiger vlucht, ik heb hier nog een uurtje kunnen slapen (wat echt nodig was) en na ruim 5 uur vliegen vanuit Seattle konden we 8 minuten voor tijd landen in Honolulu.

Het eerste wat door me heen ging toen ik uit het vliegtuig stapte (en dit zal wel met de vermoeidheid te maken hebben en het feit dat ik de gehele vlucht nogal warm ingepakt was) was dat ik het vrij kil vond (en dat met 24-25 graden Celsius haha). Toen ik richting de bagage afhaal liep hoorde ik opeens mensen in het Nederlands praten, ik draai me om en vraag of ze Nederlands zijn en inderdaad, er zaten nog twee Hollanders op het vliegtuig, kun je zien hoe klein de wereld is, overal kom je Nederlanders tegen (heb ik trouwens elke keer, nu hier, de vorige keer ook en toen ik in China was heb ik ook veel Nederlanders gezien..).

Anyways, ik ging naar de bagage afhaal en Michelle zat daar al op mij te wachten, ik kan je zeggen dat het echt heel erg fijn vond om haar weer te zien en dat was gelukkig wederzijds

We zijn nu inmiddels op zaterdagochtend aangekomen (in Nederland dus Zaterdagavond haha) en ik kan je zeggen dat ik behoorlijk last van een jetlag heb. Ik heb afgelopen nacht amper geslapen, waarschijnlijk omdat ik een erg lang dutje heb gedaan op vrijdagmiddag. Ik was namelijk erg moe geworden gisterenmiddag en wilde een kort dutje gaan doen, dat korte dutje werd uiteindelijk 4 uur lang in een diepe slaap zitten met als gevolg dus dat ik nu maar erg weinig heb geslapen haha… goed, dat wordt vandaag dus afzien, vanavond normaal naar bed en dan zou ik er grotendeels vanaf moeten zijn (dat was althans de vorige keer zo).

We zullen vandaag trouwens boodschappen gaan halen, dat wilden we gisteren doen maar daar is niets meer van gekomen haha, lekker hoor dat eiland ritme.. het is echt zoals ik een ex-collega al eens hoorde zeggen over Curacao: “De bus gemist? Morgen komt er nog een”, met andere woorden: morgen is er weer een dag. Maar goed, omdat we het gisteren niet gedaan hebben, hebben we gisteren buitenshuis gegeten, ik heb dus als ontbijt/middageten heerlijk Kalua pork op en in de avond lekker Koreaans.

Ja, hier kan ik wel aan wennen

Vandaag heb ik mijn huissleutels afgegeven aan de huurbaas. Deze post schrijf ik nu vanaf mijn moeders adres waar ik sinds afgelopen weekend woon voor een paar weken, totdat ik vertrek naar Michelle. Er is dus opnieuw een hoofdstuk afgesloten.

Ik moet zeggen dat het me niet echt gemakkelijk afging. Vorige week zat ik in mijn laatste dagen op mijn oude adres en ik heb toen toch wel een aantal keren moeten slikken, wetende dat ik de woning na drie jaar weer moest afstaan en tegelijkertijd ook mijn gehele inboedel zou wegdoen. Vooral de laatste avond en nacht waren niet echt prettig, er waren al aardig wat spulletjes verkocht en weggedaan maar toch, ondanks dat het al wat leger was, leek het nog altijd op mijn woning. Ik deed de TV die avond uit met een ongemakkelijk gevoel en sprak zelfs de woorden ‘Nou, dit is de laatste keer dat ik je uit doe’ uit, om maar een beetje idee te geven hoe ik mij er bij voelde. Natuurlijk is het allemaal maar materialistisch, maar toch, het waren wel ‘mijn’ spulletjes dat ik (soms vele) jaren in gebruik heb gehad. Ik heb die nacht uiteraard ook niet echt lekker geslapen, wetende dat het mijn laatste nacht in ‘mijn’ bed was, in ‘mijn’ woning.

De dag erna is het restant van de spullen die ik nog in mijn bezit had of verkocht, of weggegooid. De opleveringsdatum stond voor vandaag, 18 september, gepland dus de woning moest leegkomen. Het enige wat ik mee naar mijn moeder heb genomen zijn (en dus mee zal nemen naar Michelle) zijn mijn kleren (nog niet eens allemaal, heel veel kleren zijn weggegaan naar een of ander goed doel), persoonlijke bezittingen zoals foto’s en dingen die ik geërfd heb van mijn vader, opa en oma enzo, en de belangrijkste papieren. De rest is allemaal verkocht of weggedaan naar het grofvuil.

Mijn woning was na die zaterdag geheel leeg en het voelde niet echt meer als de woning waar ik enkele jaren gewoond heb maar eerder als de plek waar ik 3 jaar geleden introk en eigenlijk geen gevoelens bij had op dat moment. Dit was op zich wel fijn want, zo dacht ik, dat maakt het allemaal wat gemakkelijker.

Goed, zoals gezegd was vandaag de opleveringsdatum en ik heb een paar uur geleden dan ook mijn sleutel ingeleverd en de buren gedag gezegd. Toen ik dit deed heb ik toch nog wel een paar keer moeten slikken, ik had dit niet echt verwacht omdat ik eigenlijk nog maar weinig gevoelens had bij mijn woning toen de  deur zaterdag dicht ging maar ja, toch was het weer even moeilijk, ik weet tenslotte niet wanneer ik weer in die straat kom en of ik mijn buren ooit nog terug zal zien. Ik heb beloofd om sowieso nog een kaartje te sturen vanaf de eilanden, en wie weet zie ik ze over een tijd wel weer ergens.

Goed, zoals gezegd, we hebben weer een nieuw hoofdstuk afgesloten, een van de zo vele in deze periode.