Isabella is alweer 1 jaar oud, wat is die tijd snel gegaan zeg. Een jaar geleden lagen zowel zij als Michelle in het ziekenhuis, Isabella moest zelfs nog bijna een hele maand blijven omdat ze twee maanden te vroeg geboren was. En omdat ze zo vroeg geboren was, had ze een groot risico om in het eerste jaar weer in het ziekenhuis te belanden (50% meer kans dan baby’s die rond de uitgerekende datum geboren worden).. maar, gelukkig is zij hartstikke gezond gebleven, en is ze het afgelopen jaar aan een flinke inhaalslag begonnen om de twee maanden achterstand weg te werken.

Gisteren, 25 augustus, is ze dus 1 jaar geworden, maar haar verjaardag werd hier door de familie van Michelle’s kant (mijn familie zit helaas aan de andere kant van de wereld, dus die konden er helaas niet bij zijn) een week eerder gevierd omdat er een aantal familieleden vanuit het vaste land van de VS op bezoek waren die week (Michelle’s moeder wilde het dus graag doen wanneer zij er waren). Michelle’s moeder had een buffet met Hawaïaans eten geregeld, wat erg lekker was, en er kwamen in totaal zo’n 50 mensen, het was best gezellig.

Hier wat foto’s van dat verjaardagsfeest:

Uiteraard hebben we een stukje gefilmd met de verjaardagstaart, dat kan een stukje verder beneden gevonden worden

Een week later, dus op haar echte verjaardag, hebben Michelle en ik het nog eens dunnetjes over gedaan. Eerst hebben we met d’r Nederlandse oma in de ochtend op Skype gezeten. Geweldige uitvinding, ruim 12,000 km van elkaar verwijderd zijn en toch elkaar kunnen zien en spreken (en gratis ook haha), waarna Isabella even is gaan slapen en daarna met ons naar de dokter is gegaan voor haar controle…

Ja, geloof het of niet, maar dat hadden ze fijn ingepland bij de kliniek (en verzetten kan wel, maar dan kan je rustig een maand wachten voordat je weer aan de beurt bent). Op zich is het doktersbezoek niet zo erg, maar ja, ze kreeg dus ook weer 3 vaccinaties… zielig joh, moeten huilen op je eerste verjaardag ..bij de kliniek wisten ze het leuk te vertalen naar “gezondheid cadeau krijgen op je verjaardag”, wij zagen het echter een beetje als een sadistisch iets, om juist dan de prikken te krijgen… Het is maar net hoe je er tegenaan kijkt, denk ik Ach, gelukkig duurde het huilen niet lang, ze is best een stoere meid wanneer het op die dingen aankomt.

Na de dokter hebben we een taart voor haar gehaald, die ook echt helemaal voor haar alleen bedoeld was. Mocht er wat overblijven nadat zij hem onder handen had genomen, dan zouden we dat dan wel weer zien, maar in eerste instantie was die voor haar… nou, dat hebben we geweten hoor hahaha!

Voordat we de taart hebben gegeven, hebben we eerst een groot cadeau voor haar in elkaar gezet, in haar speelhoek, waar ze overigens helemaal weg van was (dank je wel oma en tante in Nederland) en daarna kwam de taart dus.. Maar goed, we hebben dat van de taart gefilmd, en van een paar van haar cadeaus hebben we een foto gemaakt, dus in plaats van te veel te praten komen hier eerst wat foto’s, en onderaan een leuk filmpje.. veel plezier

En hier de video:

Een kleine update (07-08-2010): Ik schreef gisteren in dit bericht dat het de Black Pearl betrof, maar ik ben er zojuist achtergekomen dat het niet langer de Black Pearl heet, maar de ‘Queen Anne’s Revenge’, Kapitein Blackbeard’s schip. En dit zal dan ook verklaren waarom het schip zo gehavend eruit ziet (en destijds omgebouwd werd) zoals ik in het onderstaand bericht schreef. Het schip kwam overigens wel aan als de Black Pearl, maar het heet nu dus de Queen Anne’s Revenge.. Ik heb de titels en tekst in dit bericht her en der aangepast.

—–

Ik had al eens eerder geblogd over de Pirates of the Caribbean en dat ze hier in Hawaii zouden filmen maar tot voor kort wisten we alleen dat het niet echt toegankelijk zou zijn, je zou meer geluk dan wijsheid moeten hebben om er wat van mee te krijgen.

Afgelopen week echter kwam er in de krant te staan dat ze momenteel wel op een toegankelijke locatie zouden filmen en dus hadden we vandaag zoiets van, laten eens gaan kijken of ze er nog zijn. En na even de kust afgezocht te hebben (we wisten wel aan welke zijde van het eiland ze zouden zijn, maar we wisten niet waar precies haha), zag ik opeens een paar masten en dacht ik ongeveer te weten waar het schip zou liggen, en dat klopte (ze zouden er overigens twee weken zijn, dus als het goed is nu nog een week (tenzij ik het verkeerd geteld heb, maar mocht je de aankomende dagen toevallig toch op zoek willen gaan, je kunt ze hier (klik) vinden).

Helaas zagen we ze niet daadwerkelijk filmen, en Jack Sparrow (Johnny Depp) hebben helaas we ook niet gezien (waarschijnlijk was het gewoon te laat op de dag), maar het schip de ‘Black Pearl’ ‘Queen Anne’s Revenge’ hebben we wel gezien. Ik kan je zeggen dat het er een stuk beter uitzag dan de laatste keer dat we het zagen, toen ze het nog aan het bouwen waren (zie de foto’s daarvan hier). Het zag er nu wat meer ‘af’ uit. Alhoewel.. af?

Het leek erop alsof de Black Pearl Queen Anne’s Revenge in brand heeft gestaan… ik weet niet of dit zogezegd zou moeten komen door de vele gevechten in de eerdere films van Pirates of the Caribbean, of dat het komt door iets wat in deze film is gebeurd (en wat wij dus nog moeten gaan zien als de film uitkomt). Wel is duidelijk dat als je de foto’s goed bekijkt dat het schip behoorlijk gehavend is. De masten zijn volgens mij een stuk korter dan ze zouden moeten zijn, je ziet overal roet en verbrand hout, er missen stukken reling en ga maar door. Op zich best leuk om te zien.

Naast de foto’s van de Black Pearl Queen Anne’s Revenge hebben we ook een paar foto’s van de omgeving gemaakt, daar zal ik er ook een paar van plaatsen, wie weet herken je straks de omgeving als je de film zit te kijken

En zoals beloofd, een paar foto’s van de omgeving.. ik ben benieuwd of we het straks nog herkennen als we de film bekijken..

We hebben trouwens ook een stukje gefilmd vanaf de weg die langs de baai daar loopt, ik moet dat echter nog omzetten en uploaden naar Youtube.. zodra dat gebeurd is zal ik die ook aan onze blog toevoegen

Ik weet het.. het is erg stil op ons blog de laatste tijd. Echt veel kan ik daar niet aan doen want er gebeuren niet zoveel dingen, en, ok, soms wellicht ook wel maar dan heb ik om diverse redenen er soms geen zin in om een lang verhaal op te hangen, het is namelijk best wel wat werk om een stukje te schrijven en dat ook nog te vertalen. Maar goed, wees gerust, geen nieuws is goed nieuws

Ik schreef trouwens in een van mijn vorige posts dat ik binnenkort een nieuwe layout zou hebben. Nou, die layout ligt wel klaar, maar ik heb nog niet al te veel tijd gehad om hem ook daadwerkelijk te implementeren. Eigenlijk heb ik het daarvoor soms gewoon te druk voor (sja, Isabella begint nu een hand vol te worden), het komt dus wel maar het kan nog wel eventjes duren haha.

Maar goed, hoe gaat het hier? Goed hoor We kunnen niet klagen, lekker weer en af en toe gaan we er op uit, naar het strand bijvoorbeeld. Isabella is daar behoorlijk gek op haha. Ik zal maar wat fotootjes laten zien

Ook zijn we afgelopen weekend eventjes bij de Byodo-In tempel geweest aan de andere zijde van het eiland:

Voor de rest hebben we denk ik niet echt nieuwe foto’s (hebben we natuurlijk wel, maar die zijn inmiddels al weer wat ouder en laten niet echt iets nieuws zien in de zin van achtergronden en dergelijke).

Later deze maand heeft Isabella haar eerste verjaardag, dus dan zullen we zeker wat foto’s van haar eerste verjaardag hebben. Er zal zo’n (althans dat wordt nu gezegd, ik sta er niet van te kijken als het verdubbeld wordt) 50 man komen, we doen een buffet via een catering bedrijf met Hawaiiaans eten, dat wordt dus smullen Het wordt trouwens een week voor haar echte verjaardag gevierd omdat er een paar mensen vanuit het vaste land op bezoek zullen zijn dan, zodat zij het ook mee kunnen vieren (dat was de wens van Michelle’s moeder). Sja, daar gaan we dan met het klein houden wat we oorspronkelijk wilden haha. Ach, maakt niet uit, we gaan het op haar echte verjaardag gewoon nog eens dunnetjes overdoen

Heel misschien gaan we van de week weer terug naar Kaneohe, we kwamen er namelijk van het weekend achter dat ze daar momenteel aan het filmen zijn voor Pirates of the Carribean.. wie weet zien we nog wat bekende mensen

Gisteren was het de laatste maandag van mei, en dus was het Memorial Day in de Verenigde Staten, een herdenkingsdag die, denk ik, een beetje te vergelijken is met de dodenherdenking in Nederland. Men herdenkt de overledenen, voornamelijk diegene die gevallen zijn tijdens hun actieve dienst in een van de legeronderdelen, maar ook hun eigen geliefden.

Zoals ik in mijn vorige blogpost al even aangaf, waren wij van plan om naar het strand te gaan om daar een lampion te bemachtigen, die we dan later in de avond, tijdens de ceremonie, in het oceaanwater zouden plaatsen met op de lampion een herdenking geschreven (denk bijvoorbeeld aan een klein stukje tekst met de namen van dierbaren). De kaarsen in de lampionnen zijn trouwens volgens traditie bedoeld als geleiden voor overleden zielen/geesten naar hun volgende leven en om hun nabestaanden op aarde vrede te kunnen geven.

Om één uur in de middag zouden de lampionnen uitgegeven worden, en ik wist dat er maar een beperkt aantal beschikbaar zou zijn, dus om omstreeks half twee stonden wij in de rij voor een lampion. Nou, ok, Michelle stond in de rij, ik kon de auto niet direct kwijt (het was heel erg druk) en had haar dus eerst maar afgezet om een plaatsje in de rij te bemachtigen. Om een indruk te geven:

De eerste foto is door Michelle gemaakt met haar telefoon terwijl ze stond te wachten. De tent kun je in de verte zien. Kun je trouwens Michelle vinden in de rij op de tweede foto?

Nadat we een lampion en drijver in ons bezit hadden, bleek dat we nog zo’n vier uur de tijd hadden om wat anders te gaan doen, voordat de ceremonie plaats zou vinden. We besloten om richting haar vaders graf te gaan, om daar zoals elk jaar wat bloemen te leggen bij het graf. Het was behoorlijk druk op de begraafplaats, zoals je ook op de volgende foto kunt zien.

De graven hebben overigens op deze begraafplaats geen staande zerken maar liggende, alles wat je nu ziet uitsteken zijn bloemen die er vandaag door nabestaanden zijn achter gelaten. Er waren ook mensen die aan het barbecueën waren bij de graven, iets wat je in Nederland niet zo snel ziet maar wat hier eigenlijk een traditie is voor velen (dit komt voornamelijk door de vele Aziatische invloeden in Hawaï).

Hierna zijn we terug naar de stad gereden, de auto geparkeerd en richting het strand gegaan, waar het steeds drukker werd. Vlak voor de ceremonie was er een welkomstwoord over de speakers te horen en een van de dingen die we hoorden was dat ze vermoedelijk ruim over het aantal bezoekers van vorig jaar gekomen zijn. Vorig jaar waren het er ongeveer 40.000, nu dus meer.

Terwijl wij op de start van de ceremonie wachtte speelden we wat met Isabella, die het zand op haar voeten geweldig vond. Ze was behoorlijk aan het kirren en aan het doen, ze had het goed naar haar zin.

Bij de laatste foto kun je zien dat het al een stuk drukker was geworden, de ceremonie was inmiddels begonnen met een woord van de spirituele leider van de Shinnyo-en Boeddhisme orde zoals je ook op het scherm kunt zien. Zij was aanwezig op een podium, maar dit was nogal ver weg, vandaar de schermen (daarbij was het fijn dat er schermen waren want er stond een vertaling op naar het Engels, ze sprak namelijk Japans). Ook waren er wat hula dansen te zien, en waren er een paar artiesten die passende nummers zongen.

Daarna was het tijd om richting het water te gaan en de lampionnen aan te steken, maar voordat we ze in het water zouden laten, kwamen er eerst nog wat kano’s aan die lampionnen vervoerden van mensen uit de gehele wereld (je kan namelijk een wens of gedachtenis insturen via de post of het internet, die men dan op de lampionnen plaatst) en die al varende in het water plaatsten.

Toen was het tijd om de lampionnen daadwerkelijk op het water te plaatsen en de gedachten en wensen over de wereld te sturen.

We liepen het water een stukje in, het water was overigens heerlijk warm, plaatsten de lampion op het water, en toen gebeurde er iets naars. Een klein jongetje, dat daar met zijn ouders was, kwam opeens vanuit het niets aanzetten en nam de lampion al zwemmend een aantal meter mee. We waren er behoorlijk van verbouwereerd, we wilden het namelijk op mijn gemak doen, nog een paar foto’s nemen en dan het plankje echt doorduwen naar de open oceaan, maar dat ging dus niet. Ik heb in mijn haast en tijdens mijn schrik nog een foto proberen te maken van de lampion, maar hij is behoorlijk bewogen helaas. Je kan goed zien dat het jongetje de lampion duwde:

Erg jammer vond ik dit, en eigenlijk ben ik er best wel kwaad om. Ik snap heus wel dat het maar een kind is, maar als het mijn kind was geweest, dan had ie een pak op z’n broek gekregen (Larissa en Isabella, oppassen dus). Ik vind het niet kunnen en ik snap ook niet dat die ouders er niets van zeiden. Ja, er werd, toen hij op dat punt kwam waar ik die foto nam, wel gezegd van “hey, dat is ver genoeg”, maar niet van “hey, doe dat eens niet”. Je moet je goed begrijpen dat er soms de diepste wensen en herinneringen op die lampionnen geschreven worden, dingen die men doet denken aan hun dierbaren. Voor veel mensen is dit een emotioneel gebeuren, en dat was het voor mij ook best wel. En dan komt er opeens zo’n rotjong die dat ding wegduwt. Ik was als de dood dat hij hem te hard zou duwen en dat hij zou omslaan of dat hij vooraan onder het water zou komen.

Sja, ik had er zelf wat van moeten zeggen bedenk ik me nu ook wel, maar ik was er op dat moment zo verbouwereerd van, eigenlijk een beetje in shock, dat ik echt niet wist op dat moment wat ik moest doen. De volgende keer zal ik bepaalde dingen wel anders doen (bijvoorbeeld dieper lopen, zodat er geen kleine kinderen zijn). Dit was jammer vond ik. Het hele gebeuren was echt spiritueel en het gaf me echt een goed gevoel, en dan zoiets.. sja.. niet leuk maar ach, gelukkig haalde dit niet helemaal het goede gevoel van alles weg.

Maar goed, voordat ik afsluit met nog wat foto’s die ik gemaakt heb nadat we de lampion in het water staan, wil ik nog even zeggen dat het echt een erg mooie ervaring is, volgend jaar gaan we het zeker weer doen. Mocht je ooit op vakantie gaan naar Hawaï, en nog niet weten wanneer je wilt gaan, dan is het zeker aan te raden om Memorial Day in je vakantie te laten vallen om dit gebeuren mee te maken, het is heel speciaal.

Ik hoorde onlangs dat het leek alsof ik meer berichtjes via Twitter plaatste dan dat ik hier daadwerkelijk schreef. En natuurlijk klopt dat ook wel, ik plaats meer via Twitter maar het is, volgens mij, niet zo dat ik minder op mijn blog schrijf dan voorheen. Ik heb het al eens eerder gezegd, er is niet altijd materiaal om een langer verhaal te schrijven en voorheen schreef ik dan vaak gewoon niets maar nu krijg je dat dus in de vorm van korte berichtjes te zien. Er is nu dus gewoon meer te lezen dan voorheen, lijkt me wel zo fijn

Maar goed, nu dus weer een langer berichtje hier

Gisteren zijn we er een dagje op uit geweest, voornamelijk om de Black Pearl van de Pirates of the Carribean te zoeken. Ik had een tijd terug al eens verteld dat ze deze zomer hier in Hawaii de vierde film (’On Stranger Tides’) zouden gaan opnemen, en ik wist ook dat het schip inmiddels in Hawaii was aangekomen en dat hij in een droogdok stond voor reparaties en dergelijke. Ze hadden er namelijk in de lokale krant al eens over geschreven, en daardoor wist ik ook dat hij niet ergens binnen stond, maar dat je hem moest kunnen zien vanaf de straatkant.

En dat klopte dus!

We hebben hem gisteren na eventjes zoeken gevonden op ongeveer de plek waar we hem verwacht hadden (hier), er was een omheining maar daar kon je zo doorheen kijken. De plaats vanaf waar we hem zagen was een parkeerplaats bij een boothelling waarvan ik zojuist van las dat het een prive boothelling is (wat dus ook de beveiliging bij de ingang verklaarde, die er overigens alleen was toen we wegreden en niet toen we die straat inreden). Overigens zou dat dan nog weinig te betekenen hebben, men moet je volgens de Hawaïaanse staats wet namelijk ten alle tijden toegang tot de kustlijn geven hier in Hawai, dus ons echt tegenhouden kunnen ze volgens mij niet, wel ontmoedigen.

Hoe het ook zij, we hebben hem dus wel kunnen zien, en goed ook. Hier zijn wat foto’s:

Zoals je kunt zien is de Black Pearl momenteel niet echt ‘black’ maar meer zwart-bruin.. Ik denk dat ze hem een nieuw kleurtje zullen geven (wel zwart natuurlijk haha) en dat hij daarom geschuurd is. Ook zie je dat in plaats van de kajuit op het achtersteven er nu een geraamte staat. Ook is het boegbeeld weg en zijn er geen masten te zien. Het geheel is dus echt bezig om vernieuwd te worden, en waarschijnlijk zullen ze ook de nodige aanpassingen voor de nieuwe film maken.

Je kunt overigens op de tweede foto een beveiliger achter het hek zien zitten, die hebben ze ingeschakeld vanwege het hoge aantal mensen wat het schip wilt zien.

Hier zijn nog wat meer foto’s:

Je kunt trouwens op sommige foto’s in de voorgrond wat materialen zien die ze, volgens mij, van het schip zelf af hebben gehaald. Veel dingen lijken namelijk echt op spullen die je op dat schip zou verwachten.

Overigens zijn wij lekker laat bij het schip gaan kijken blijkt wel, hier zijn namelijk een paar foto’s van hoe het schip er een maand geleden uitzag bij dit bedrijf (toen hij er net was), en een foto van hoe hij er in de film uitzag. Deze foto’s hebben wij niet zelf gemaakt maar komen van de Honolulu Advertiser website af:

Sja, zoals ik al zei, bij ons is dat achtersteven niets meer dan een geraamte. Zonde eigenlijk, ik had hem best willen zien zo met die beelden enzo achterop. Ach, wie weet, wellicht hebben we geluk en kunnen we daar wat van meepikken.

Nog een leuk weetje: De Black Pearl (of ‘Sunset’, zoals hij dus in het echt heet) is eigenlijk een motorbootje die zich met 9 knopen voortbeweegt. De masten zijn puur voor de sier, eigenlijk is het een schip om een schip.

Nadat we hier wat foto’s hebben gemaakt zijn we nog even naar de andere kant van de haven gegaan, naar Ko’olina, waar je een aantal lagunes hebt, en waar je heel fijn kunt wandelen met een kinderwagen. En omdat de mensen in het koude kikkerlandje zo erg naar de zomer verlangen, zijn hier alvast wat foto’s om jullie lekker te maken haha:

Voor degene die zich afvragen waarom ik een zwart ding om mijn pols heb zitten, dit is omdat ik recentelijk erachter ben gekomen dat ik lijdt aan een Carpale Tunnel Syndroom. Die spalk zorgt ervoor dat ik mijn pols niet teveel buig en zo. Niet echt leuk, maar ik denk dat dat de prijs is voor al die jaren (bijna 25 jaar) te veel achter een computer te zitten. Ik moet het daarom (en dat doe ik dus ook) voorlopig wat rustiger aan doen met de computer en dergelijke.

In de laatste foto zie je trouwens een gebouw wat ze nog aan het bouwen zijn. Dit moet het nieuwe Disney resort worden: Disney Aulani. Ik denk dat dit een ontzettend mooi resort gaat worden (en waarschijnlijk heel prijzig haha) als ik de foto’s en tekeningen zo bekijk.

In de een na laatste foto lijkt het een beetje alsof er een ananas in die boom aan het groeien is.. dat is het dus niet.. wat het wel is weet ik ook niet, maar het is geen ananas haha. Het lijkt ook wel een beetje op een uit de kluiten gegroeide dennenappel haha.

En toen was het tijd om richting huis te gaan, maar op weg naar de auto zag ik plots dat we van deze kant van de haven, ook heel erg goed de Black Pearl konden zien:

Mocht je er dus niet inkomen aan de andere kant, dan kun je het beste naar het Ko’olina resort gaan met een verrekijker of zoomlens op je camera (ook blote oog is goed te zien trouwens), en dan zie je toch best wel wat lijkt me zo.

En tot zover ons tripje van gisteren.. er is volgens mij verder niet veel te vertellen, mocht ik wat hebben dan komt dat vanzelf wel weer

We gaan trouwens binnenkort uit zwemmen hebben we ons voorgenomen (en je gelooft het misschien niet, maar dat is voor het eerst sinds ik hier ben, kun je het je voorstellen? Hahaha!).. we hebben van die zwembroekjes met luier erin gekocht voor Isabella, factor 50 zonnebrand, en we gaan nog een hoedje halen en een ding waar ze lekker in kan zitten in het water, dus dat gaat helemaal goed komen, heb er nu al zin in

Zoals ik had beloofd in mijn tweets van gisteren, zou ik nog wat foto’s uploaden van ons bezoek aan Maui. Echter, toen ik de foto’s en de filmpjes vandaag aan het bekijken was, kwam ik tot de ontdekking dat we helemaal niet zoveel foto’s hadden, eigenlijk alleen maar van de walvissen maar niet van ons bezoek aan Maui zelf (maar wees gerust, ik heb ze wel van de walvissen).. en ook met de filmpjes valt het eigenlijk vies tegen, daar hebben we niet eens genoeg van om een fatsoenlijk filmpje in elkaar te zetten.

Het valt wel te verklaren hoor, op het schip toen we ook wat wilde filmen was ik voornamelijk met het fototoestel bezig, en Michelle had het voornamelijk druk met de baby, die op het schip wakker was geworden en honger had gekregen. En sja, het aantal foto’s van Maui valt zo ontzettend tegen omdat het fototoestel eigenlijk de hele tijd in de achterbak heeft gelegen, in plaats van voorin zodat we foto’s konden maken.

Dat wordt dus over niet al te lange tijd weer een keer naar Maui gaan om wat meer foto’s en filmpjes te maken.. wellicht dat we dan een overnachting kunnen doen, want we hebben nu ook niet veel meer gedaan dan het kijken naar walvissen vanaf een boot.

Anyways, laat ik maar eventjes een kort verslagje maken van ons reisje naar Maui. Zoals ik al eerder had aangegeven was ik er vooral benieuwd naar hoe Isabella zich zou gedragen in het vliegtuig. Het is normaal gesproken een lieve meid, en erg stil, maar ja, hoe gaat ze om met luchtdruk verschillen en openklappende oren enzo? Nou, dat is me allemaal reuze meegevallen. Ze vond het allemaal wel best en het boeide haar niet echt, en dat terwijl ik zelf wel last van mijn oren had haha (sowieso heb ik het op die korte vluchten meer dan op de lange, het lijkt alsof ze met die kleine vliegtuigen sneller omhoog schieten). Ook de turbulentie tijdens de landing in Maui was voor haar geen probleem, ze viel er fijn bij in slaap haha. Nee, ik hoef me geen zorgen te maken hoe het straks zal gaan als we de lange vlucht naar Nederland zullen maken.

Door de beveiliging gaan met Isabella was trouwens ook erg simpel. Ik had behoorlijk wat gelezen van te voren om te zien hoe dat in zijn werking zou gaan, en ik heb aardig horrorverhalen gelezen, maar niets was er van waar, alles ging zo ontzettend snel en soepel.. het was bijna alsof ik alleen reisde.

Eenmaal op Maui aangekomen hebben we eerst onze huurauto opgehaald, bij Walmart wat flessen melk voor Isabella gehaald en daarna zelf wat gegeten bij Sam Sato, een klein lokaal restaurantje, want Michelle is namelijk weg van hun ‘dry noodles’.

Daarna zijn we vanuit Kahului naar Lahaina, aan de west zijde van Maui, gereden en tijdens die rit viel het ons op dat het zo ontzettend droog was. Ik had er een paar weken geleden al over gelezen in de krant dat er veels te weinig regen viel in sommige gebieden op de eilanden hier, maar dat het zo erg was stond ik toch wel van te kijken. Het leek echt heel erg op een woestijn daar.

Toen we bij Lahaina waren wisten we nog niet zeker of we een boottocht wilde maken om naar walvissen te gaan kijken. Er was namelijk voorspeld dat er hoge golven rondom de eilanden konden zijn, tot wel 10 meter hoog, en sja, dan wil je niet op een klein bootje zitten haha. Maar gelukkig zag het water rustig uit, de zon kwam door en opeens zagen we een walvis uit het water schieten, een beetje zoals op de volgende foto:

Nee, helaas is dit geen foto van mijzelf, we hebben ze na die ene niet meer zo gezien. Michelle zag net deze foto en haar reactie was “Hey, wij hebben helemaal niet meer van die walvissen gezien tijdens onze boottocht, we moeten terug, we hebben alleen maar luie walvissen gezien” haha. Dat gaan we ook zeker weten doen, het was echt heel leuk om te doen.

We hebben toen kaartjes gekocht voor een boottochtje en zijn niet veel later aan boord gegaan. We hebben vrij veel walvissen waargenomen, en al was het niet zoals op de foto hierboven, het was nog altijd zeer de moeite waard. Het was echt heel erg mooi om dat zo allemaal te zien. Maar goed, ik weet dat er mensen zijn die die foto’s graag willen zien dus ik stop maar even met praten zodat ik de foto’s nu kan laten zien. Commentaar staat onder de foto, zoals altijd

Zo, ik denk dat dit wel volstaat voor nu. De volgende keer dat we in Maui zijn beloof ik dat we wat meer verschillende plaatjes hebben (wellicht dat we dan ook onderwater plaatjes hebben, we wilden namelijk ook nog met een onderzeese tocht meegaan, maar er was niet genoeg tijd deze keer).

Op de eerste paar foto’s van de bultruggen kun je een moeder met haar kalf zien, en bij de laatste foto’s kun je een vrouwtje zien, en een mannetje wat tussen ons en het vrouwtje in zwom. Waarschijnlijk om haar tegen ons te beschermen, want sja, stel je voor dat ons schip met haar zou willen paren, dat kan hij niet hebben natuurlijk haha.

Nadat we terug aan wal waren gekomen zijn we richting Kihei gereden, waar we eigenlijk Shave Ice wilden halen, maar Isabella begon een beetje chagrijnig te worden, ze was moe en had maar weinig geslapen, ze kreeg honger en ze moest verschoont worden.. sja, dan zou ik ook sjaggie worden hoor haha. Dus hebben we bij een beach park geparkeerd en daar een tijdje gestaan en gerelaxed terwijl we konden genieten van een zonsondergang op zee.

Toen Isabella eenmaal klaar was, en wij honger kregen, zijn we terug naar Kahului gereden om daar wat te eten bij Koho. En wat denk je, zitten we eenmaal rustig aan ons tafeltje, begint Isabella heel erg hard te huilen… ik wist niet waar ik het zoeken moest, het was er hartstikke druk en dan gaat je baby huilen, poeh poeh.. gelukkig werd ze stil toen Michelle haar vasthield en ze kon kijken naar wat plafond ventilatoren (daar is ze helemaal weg van, vooral als ze draaien haha), en konden we toch nog van ons eten genieten. Het eten was er overigens heel erg goed.

Na Koho hebben we nog wat donuts gehaald bij Krispy Kreme, die hebben namelijk echt ontzettend lekkere donuts. En daarna zijn we richting de luchthaven van Kahului gegaan om weer terug naar Honolulu te vliegen.

Kun je trouwens zien hoe bevooroordeeld je kunt raken dankzij al die terroristische aanslagen en zo, we hadden tijdens onze vlucht een nogal apart figuur aan boord (we hadden hem ook al bij de check-in gezien) waar ik nogal mijn vraagtekens bij had (en het cabine personeel eveneens zoals ik kon horen (we zaten terug op de voorste rij in de eerste klas, en dan hoor je alles wat ze zeggen)) en er waren nog een paar mensen waarbij ik me niet helemaal 100% op m’n gemak voelde.. Het zal best een vooroordeel zijn, en verders niets bijzonders, wat eigenlijk best triest is als je erover nadenkt, maar ja, door al die negatieve nieuwsberichten ga je soms wel eventjes anders denken. Je bent toch automatisch meer op je hoede als je tegenwoordig vliegt lijkt het wel.

Ach ja, de vlucht terug ging gelukkig voorspoedig. We zaten best lekker daar in de eerste klas en ook Isabella had het wel naar haar zin volgens mij. Er was geen turbulentie toen we terugkwamen (wat wel fijn is want het zijn best kleine vliegtuigen) en het was ook zo voorbij die vlucht, we waren amper 30 minuten in de lucht haha.

Goed, zoals gezegd, de volgende keer dus meer foto’s, en dan zullen we ook een filmpje online zetten

Oftewel: prettige kerstdagen en een gelukkig Nieuwjaar!

Ik weet het, het is alweer een tijd geleden sinds ik voor het laatst een berichtje heb geplaatst, en uiteraard foto’s heb geplaatst. Het is niet zo zeer dat ik niets te melden heb, maar al het nieuwe is er een beetje vanaf en om nu dingen dubbel te gaan plaatsen vind ik nu ook zo iets. We gaan de laatste tijd niet al te veel uit, mede door de H1N1 (vooral voor Isabella is dat een groot risico), dus dan valt er natuurlijk ook gelijk een deel weg van wat we kunnen vertellen.

Maar goed, het einde van 2009 nadert, en dus leek het me wel een goed plan om nog even een berichtje te schrijven op ons blog voordat het jaar weer om is (daarbij kreeg ik ook behoorlijk wat vragen van mensen wanneer ze weer nieuwe foto’s en dergelijke van Isabella mochten verwachten haha, dat speelt dus uiteraard ook mee haha).

Met Isabella gaat alles trouwens vrij goed. Ze is nog altijd een ontzettend lieve baby met de uren tussen 5 en 8 in de avond als uitzondering.. ik denk dat ze de overgang van dag naar nacht niet zo leuk vind, want op die uren kan ze flink huilen als ze wakker is. Officieel is het dus een beetje een huilbaby (minimaal moet een baby 3 dagen per week minimaal 3 uur lang huilen en dat dan minimaal 3 maanden lang om een huilbaby te zijn), waar overigens ook een grote kans op was omdat ze zo vroeg was (dat is schijnbaar een van de complicaties) maar gelukkig is het niet zo erg als dat je soms wel eens hoort van mensen, het is hooguit drie tot vier uur en ook niet eens elke dag.. ach ja, als dat alles is dan valt het nog te overzien lijkt me

Isabella weegt nu trouwens iets meer dan 4,5 kilo, ze is dus flink aangekomen en haalt haar achterstand dus lekker in. Ze is gelukkig goed gezond, en ik moet zeggen dat ik in het begin wel eens bang was dat het niet zo goed zou gaan met haar omdat ze een te vroeg geboren baby was. Vaak gaan die kinderen al weer snel terug naar het ziekenhuis vanwege allerlei complicaties. Tot zover mogen we ons dus best wel gelukkig prijzen

Mijn familie mag zich overigens ondertussen helaas wat minder gelukkig prijzen. We zouden eerst met de feestdagen naar Nederland gaan, onder andere omdat ik niet meer in Nederland ben geweest sinds ik hier meer dan een jaar geleden ben gaan wonen, maar ook omdat nog niemand Isabella in het echt heeft kunnen zien, terwijl iedereen wel heel erg benieuwd is naar haar. Maar de H1N1 heeft ons laten besluiten om het uit te stellen tot het wat minder erg zou zijn, als Isabella bijvoorbeeld besmet raakt, kan het heel erg gemakkelijk dodelijk zijn omdat ze nog zo ontzettend jong is en, sja, je gaat het leven van zo’n uk natuurlijk niet op het spel zetten.

Maar goed, genoeg gepraat voor nu, ik zal maar eens wat nieuwe foto’s van Isabella plaatsen..

In november zijn we trouwens ook nog een keer naar de Waimea Falls gegaan, omdat het een aantal dagen eerder had geregend en we dus een leuke waterval konden verwachten:

91 jaar leeftijdsverschil:

Onlangs zag ik trouwens voor het eerst dat ze aan het duimen was.. ik wilde het op de foto vastleggen maar helaas gaat dat natuurlijk niet als jij het wilt. Toch maar de volgende foto’s gemaakt:

En dan nu de laatste foto’s.. Een paar dagen geleden kwam een oom van Michelle op bezoek in Hawaii, ze hadden hem al ongeveer 12 jaar niet meer gezien (kom ik aan met mijn ene jaar haha), en uiteraard zijn er toen ook nog wat foto’s genomen:

En dat was het dan weer voor nu. Ik durf geen beloftes te maken dat ik voor het nieuwe jaar nog een nieuw bericht zal plaatsen, je zult namelijk altijd zien dat er dan niets van komt om de een of andere reden haha.. het komt dus nog wel.

Vanaf een zonnig, en warm (overdag nog altijd rond de 30 graden, het is een droge en warme winter) Hawaii wensen wij jullie allemaal Mele Kalikimaka me ka Hau’oli Makahiki Hou!

Yep, de tijd vliegt. Isabella is inmiddels al weer twee maanden (en een dag) oud, en het grappige is nu dat ze eigenlijk pas morgen (27 oktober) geboren had moeten worden.. dat ze er nu dus al is, en in goede gezondheid verkeert, mag dus eigenlijk wel een klein wondertje worden genoemd.

Ik weet het, ik weet het, ik heb eventjes niets van mij laten horen, en daarmee dus ook niet veel van Isabella meer kunnen laten zien. Nu is het zo dat ik het behoorlijk druk heb gehad (en nog altijd heb) met voornamelijk Isabella natuurlijk, maar ook met een paar projecten waar ik mee bezig ben, en mede daardoor is het er eigenlijk bij ingeschoten dat ik eventjes niets van mij heb laten horen.

Nou, Isabella verkeert, zoals ik al eventjes zei, in goede gezondheid. Ze is vandaag bij de dokter geweest voor een controle bezoekje, omdat ze nu twee maanden oud is. Ze is er gewogen (overigens wordt ze elke week gewogen bij de voedingsconsulente, ze gaat hier naartoe omdat ze te vroeg geboren was en er dus streng op haar gewicht gelet moet worden), en ze hebben haar lengte opgemeten. Ze weegt nu in totaal volgens deze weegschaal (ik heb het niet zo op deze weegschaal, zoals ik je zo in een grafiekje zal laten zien) 2778 gram, en haar lengte is 48,5 centimeter. Als je dit vergelijkt met toen ze net geboren was, is het een groot verschil, ze woog bij haar geboorte slechts 1220 gram. Ja, ze is lekker op dreef met haar gewicht. Ik heb het gewicht trouwens in een grafiekje gezet:

Zoals je kunt zien, zit er een rare hap in dat grafiekje. Dit komt omdat ze toen met de weegschaal van de dokter gewogen is, en niet met de (meer preciezere) weegschaal van de voedingsconsulente. Twee dagen later werd ze gewogen bij de voedingsspecialiste, en daar zat ze weer in de normale lijn. Als er dus weer zo’n verschil tussen die twee weegschalen zit, dan zou ze nu in principe nog meer moeten wegen, maar goed, dat hoor ik volgende week pas.

Aan het einde van het bezoek heeft Isabella nog drie spuitjes en een drankje gekregen. Ze moest namelijk een aantal vaccinaties krijgen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Polio, Difterie, Tetanus, Hepatitis B, Rotavirus, en nog meer van die dingen. De verpleegster die de spuiten ging geven waarschuwde mij al dat ze mogelijk heel erg zou gaan huilen, de prikken doen blijkbaar erg pijn. Maar, wat denk je, het was twee keer een schreeuw, en daar was het mee gedaan. De verpleegster wist niet wat ze meemaakte, ze zei dat normaal gesproken alle kinderen juist erg veel huilde. Ik zei haar toen dat het wellicht komt omdat Isabella in het ziekenhuis al genoeg had meegemaakt, en dat dit eigenlijk een peulenschil zou moeten zijn voor d’r. Maar goed, hoe het ook zij, ik ben wel trots op d’r dat ze zo ongelofelijk sterk is.

Die inentingen hebben haar trouwens erg slaperig gemaakt, dit hadden ze al gezegd dat het zou kunnen gebeuren. Ergens vind ik het wel fijn, ik heb nu eindelijk eens tijd om hier een berichtje te schrijven haha. Misschien gaat ze nog koorts krijgen, als bijwerking, die kans is blijkbaar erg groot. Ik hoop het niet voor d’r, dat zal niet leuk zijn.

Anyways, ik moet jullie ook nog een paar nieuwe foto’s geven, zodat jullie kunnen zien hoe erg ze gegroeid is, hier komen er dus een paar van vandaag:

Ze is momenteel erg slaperig, en soms wat huilerig, dus ik zal van de week nog wel wat foto’s maken, waarop ze wat meer wakker zal zijn, en wat minder huilerig

Een paar mensen hebben gevraagd of we niet nog een paar nieuwe foto’s van Isabella online konden plaatsen. Natuurlijk kunnen wij dat, bij deze:

Isabella is sinds zondagmiddag eindelijk thuis!

Ze kon afgelopen zaterdag gelukkig goed in het nieuwe autostoeltje, en dus we hoefden niet weer een nieuwe aan te schaffen. Ik moet wel zeggen dat ik het idee heb dat ze toch wel een beetje in het autostoeltje verdrinkt, ze is zo klein in verhouding met die stoel haha. Zoals je op de volgende foto’s ook kunt zien, moet ze toch wel een beetje ondersteund worden met wat opgerolde lakentjes:

Dit autostoeltje is maar een tijdelijke oplossing, zodra ze groot genoeg is, gaat ze in haar echte eigen stoeltje. Persoonlijk vind ik het ‘eigen’ stoeltje een stuk leuker en mooier van kleur.. plus het kan op de kinderwagen geplaatst worden, waardoor ik het niet meer hoef te tillen, is natuurlijk ook wel zo fijn haha. Haar eigen stoeltje ziet er trouwens als volgt uit:

Naast de bovenstaande stoeltjes heeft ze overigens nog een stoeltje, die zit bij Michelle in de auto, voor als Michelle haar meeneemt in haar auto. Maar goed, die is momenteel ook nog eventjes te groot haha.

Diezelfde avond, zaterdagavond, zijn we een nacht in het ziekenhuis gebleven want er was ons aangeboden om een nachtje te blijven zodat we konden zien of we er zelf klaar voor waren.. dit bieden ze hier aan iedereen aan zodat men een nachtje kan wennen aan het kindje, zien of alles naar wens gaat, en als het niet goed gaat is het verplegend personeel ook dicht in de buurt. Ik had hier nog niet eerder van gehoord maar vind het op zich wel een leuk idee, het is wel zo fijn om een idee te krijgen hoe het is.

Uiteraard hebben we die nacht amper geslapen, allereerst Isabella natuurlijk die af en toe geluid maakte (niet veel, maar toch), er kwam continue geluid van de gang af (sja, het is en blijft een ziekenhuis, geen hotel), en af en toe kwam er iemand even kijken omstreeks de tijd dat Isabella eten kreeg. Het was dus niet veel slapen, en we zijn nu dus behoorlijk afgepeigerd (want sja, probeer je slaap maar eens in te halen als je elke drie uur eten moet geven aan een kleintje haha).. ach ja, het komt wel goed

Hier alvast nog een paar foto’s van Isabella in haar nieuwe slaapkamer, later zullen we uiteraard wat meer foto’s online plaatsen van Isabella in haar nieuwe kamer: