Beloofd is beloofd, ik heb nog een stuk te schrijven over de aanloop naar de bevalling. En gezien Michelle nu thuis is, heb ik er ietsjes meer tijd voor (al zal dit stuk toch in meerdere delen van de dag geschreven worden voordat het in zijn geheel online komt haha).

Vorige week zaterdag, op 22 augustus, werd ik omstreeks 6.30 door Michelle wakker gemaakt met de melding dat ze bloed zag nadat ze naar de toilet was geweest. Ze maakte zich een beetje zorgen en mijn eerste reactie was dat het wel een aambei zou zijn of zoiets. Dat was het de vorige keer tenslotte ook, bij zwangerschappen heb je nu eenmaal veel kans op aambeien en dat is niet echt iets om je zorgen over te maken.

“Nee”, zei ze, “ik denk dat het nu echt een vaginale bloeding is”. Ik begreep dus dat er van slapen niet veel terecht zou komen en dus vroeg ik of ze wilde dat ik even keek. Dat wilde ze graag, dus pakte ik een zacht en schoon doekje en keek of er bloed vanaf de aambei kwam die ze had gekregen dankzij de zwangerschap. Daar kwam niets vanaf. Ik ben toen met een ander schoon doekje langs de schaamlippen gegaan en daar kwam inderdaad een beetje bloed vandaan.

Het was geen ernstige bloeding of zo, het was een beetje rood, meer niet. Mijn eerste gedachte was eigenlijk wat mijn zusje mij eerder verteld had, namelijk dat wanneer je hoest, er gemakkelijk een adertje kan springen daar. Zij heeft dat zelf namelijk gehad en gezien Michelle erg veel hoestte (nog altijd van die griep eerder dit jaar), leek het mij niet vreemd als hetzelfde bij Michelle aan de hand was, als bij mijn zusje destijds. Ik zei dus dat ze zich geen grote zorgen hoefde te maken, en ging ondertussen even op internet nakijken wat het nog meer zou kunnen zijn.

Zo’n beetje alles wat ik las op het internet waren dingen die niet op haar van toepassing waren. Heftige bloedingen, pijn in de buik en ga maar door. Ze had nergens last van, het was alleen wat rood. Ik zei dit tegen haar en zei dat we verder konden slapen en, wanneer ze nog altijd bezorgd was in de ochtend, of wanneer de bloeding erger zou worden, dat we dan zouden bellen naar de kliniek. Zo gezegd, zo gedaan.

Toen we wat later die ochtend wakker werden, ging Michelle wederom naar het toilet en het bleek dat ze nog altijd wat bloedde. Ze was toch ergens wel ongerust, en dus belden we de kliniek om te zien wat we moesten doen. Er werd aan de telefoon gezegd dat het beter was om het ziekenhuis te bellen, ze hadden namelijk geen verloskundige of gynaecoloog beschikbaar op de kliniek die dag (zaterdag) en dus belden we naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis zei dat we die dag langs mochten komen, we konden gewoon komen op een tijdstip dat ons schikte, en dan zouden zij een kijkje nemen. Een uur later of zo (we moesten nog wassen, aankleden en wat eten) gingen we richting het ziekenhuis, naar de afdeling ‘labor & delivery’, de kraamafdeling dus.

Eenmaal aangekomen op de bewuste afdeling in het ziekenhuis, werd Michelle een verloskamer toegewezen en werd er verteld dat ze een japon van het ziekenhuis aan moest trekken en dat er zo een verloskundige bij haar zou komen kijken.

Toen de verloskundige bij Michelle keek, deden ze allerlei testen. Michelle moest wat bloed en urine afstaan, ze voelde in de buik, de hartslag van zowel de baby als Michelle werd opgenomen, de bloeddruk van Michelle werd gemeten en nog meer van dat soort zaken. Ook werd er een echo gemaakt van de buik, en keken ze of de baarmoeder nog altijd in tact was.

Het bleek dat de bevalling nog niet was ingezet, alles was, zo op het oog, nog in orde in de buik maar Michelle had wel een hoge bloeddruk vonden ze, ze schommelde zo rond de 155/100. Even wachten dus op de uitslag van de bloed en urine testen, tot die tijd moest Michelle lekker stil blijven liggen op het bed wat er stond.

Enige tijd later kwamen de artsen weer terug met de mededeling dat bijna alle waarden in het bloed goed waren, alleen had ze een verhoogd aantal witte bloedcellen. De urine liet echter een verhoogde proteïne waarde zien en omdat dit kon wijzen op pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging) werd er gezegd dat een 24 uurs urine test nodig was. Dit houdt in dat ze de urine over 24 uur willen opsparen en controleren op proteïne sporen. Ze moest dus een nachtje in het ziekenhuis blijven.

De volgende ochtend kwam de dokter bij Michelle met de mededeling dat er een veels te hoge waarde proteïne in haar urine was gevonden. Hij legde uit dat wanneer de waarde boven 300 uitstijgt, het een milde vorm van pre-eclampsie is. Wanneer de waarde op 5000 beland, dan spreekt men van een ernstige vorm van pre-eclampsie. Michelle’s waarden kwamen uit boven de 7000, en dat betekende een zeer ernstige vorm van pre-eclamspie volgens de dokter. De hoge bloeddruk, en de vochthoudende enkels van Michelle droegen nog eens bij aan die diagnose. De dokter wilde Michelle dus nog een dag in het ziekenhuis houden, waarbij er magnesium-sulfaat infuus zou toegevoegd worden om de kans op een epileptische aanval tegen te gaan (dit is namelijk een van de mogelijke bijverschijnselen bij pre-eclampsie). Ook moesten we rekening houden met een mogelijke vroegtijdige geboorte, en vanwege dit risico werd er ook gezegd dat Michelle twee spuiten met steroïden zou krijgen in haar heup (een direct, de andere 24 uur later), om de longen van de baby te laten rijpen (de longen zijn pas na 34 weken zwangerschap volgroeid en zijn dus het grootste risico bij een vroegtijdige geboorte). Even later die dag kwam er ook een vrouw van de afdeling NICU (neonatale intensive care unit) langs om ons te vertellen wat er zou gebeuren in het geval dat de baby geboren moest worden. Het er op dat moment voor mij al alle schijn van dat de baby zichzelf binnen een paar dagen zou laten zien. De doktoren en artsen wisten het nog niet zeker zeiden ze, maar ergens wist ik zelf het al wel.

Het magnesium-sulfaat dat Michelle toegediend kreeg is echte troep schijnbaar. Ik heb gelezen op het internet dat sommige mensen het vergelijken als met een elektrocutie, en al vond Michelle dit niet zo, het maakte haar wel ontzettend ziek (waarschijnlijk het magnesium in combinatie met de zwangerschapsvergiftiging). Ze had het warm, en was ontzettend misselijk. Ze kon niets meer eten of drinken want het kwam er meteen uit (een van de avonden heeft ze 6 keer overgegeven). Ze hadden haar medicijnen gegeven tegen de misselijkheid en dat maakte haar verschrikkelijk slaperig, ze sliep nadien eigenlijk meer dan wat anders. Voor haar wel fijn eigenlijk want op die manier voelde ze de misselijkheid niet echt meer (totdat de medicijnen weer uitgewerkt waren natuurlijk). Ik las het ergens op internet al, en ik kan het eigenlijk alleen maar beamen: het is ontzettend raar en tegendraads om te zien dat je vrouw ziek gemaakt wordt van de medicijnen, om de baby een kans tot overleven te geven. Ze wilden namelijk proberen zo lang mogelijk te wachten met de bevalling om op die manier de baby zoveel mogelijk overlevingskansen te geven.

Afgelopen dinsdag, de dag van de bevalling, was het eigenlijk niet veel anders. Ze voelde zich erg ziek en sliep heel erg veel, terwijl ze bijna niet at of dronk (ze mocht overigens niet drinken, ze mocht alleen een beetje water of ijs om haar mond af en toe te spoelen) vanwege haar infuus waarmee vocht ook werd ingebracht. De doktoren zouden op deze dag de beslissing maken om de baby al dan niet te laten komen, en zo rond de middag kwam het verlossende woord dat ze de baby zouden laten komen via de natuurlijke weg, de baby lag namelijk ook in de juiste positie en Michelle had zelf soms al een wee. Ik was er ergens wel blij mee want Michelle werd met het uur zieker. De reden was uiteraard de zwangerschapsvergiftiging, er waren zoveel dingen die het erbij veroorzaakte, denk aan Michelle’s klachten maar ook bijvoorbeeld aan het feit dat de hartslag van de baby steeds langszamer werd. Deze behoort normaal gesproken tussen de 120 en de 160 slagen te zitten, maar meer en meer zat hij tussen de 110 en 120. Niet echt goed dus, al werd wel de hele tijd gezegd dat de baby gezond was.

Hier een fotootje van het apparaat dat alles zo’n beetje meette:

Het oranje-achtige 113 geeft de hartslag van de baby weer. Het nummer in het groen is of er een wee aan de hand is (rond 20 is normaal, 40 of erboven duidt op een wee). Onder de hartslag van de baby zie je de bloeddruk van Michelle op dat moment (boven- en onderdruk) en daarnaast, in het blauw, zie je eerst het zuurstofgehalte (de 99), en daarnaast de hartslag van Michelle.

Later die middag werd Michelle overgebracht van een slaapkamer (of hoe je het ook wilt noemen, in ieder geval de kamers waar de vrouwen naar toe gaan na de bevalling) naar een verloskamer (ze werd de afgelopen week veelvuldig heen en weer verhuist tussen die kamers). Rond 16.00 uur hebben ze daar een derde infuus aan Michelle gegeven, deze keer met een vloeistof (Pitocin) om de weeën op te wekken. Ik vroeg aan de verpleegster nog hoelang het zou duren voordat het echt zover zou zijn dat ze zou gaan bevallen, het antwoord was dat het tussen de 5 uur en 2 dagen zou kunnen gaan duren. Brrr… da’s lang.

Maar goed, anderhalf tot twee uur later kwam de verloskundige bij Michelle om te kijken hoe het met Michelle ging. Ze voelden wat in de buik en het vermoeden kwam dat de baby in een stuip lag. De echo die ze daarna maakten bleek dit te bevestigen en op dat moment werd besloten dat een keizersnede beter zou zijn. De baby zou mogelijk kunnen draaien, maar er was geen garantie op te geven, en zelf draaien zou fataal kunnen aflopen door de navelstreng die dan mogelijk om het nekje van de baby zou kunnen komen. Michelle en mij werd van alles en nog wat uitgelegd en toen kwam de vraag of Michelle akkoord ging met een keizersnede (ze doen hier in de VS echt niets zonder dat je een papiertje ondertekend waarin je je akkoord geeft.. wat een verschil met Nederland, maar ja, dat komt ook omdat ze hier voor het minste of gerinste aangeklaagd kunnen worden). Michelle ging akkoord en toen werd alles in werking gesteld om aan een keizersnede te beginnen.

Ik kreeg de vraag of ik erbij wilde zijn, natuurlijk wilde ik dat. Ik kreeg toen een korte uitleg van waar ik moest gaan zitten (bij Michelle’s hoofd, zodat ik haar bij kon staan) en kreeg wat kleding toegewezen. Hier trouwens een foto van mijn hoofd die ik met de videocamera gemaakt heb:

Net echt he? Haha, Michelle zei me later dat ik die kleding moest bewaren want ze vond me wel knap zo met die kleding aan. Ik heb het toch maar niet gedaan en de kleding gewoon weer teruggegeven nadien haha.

De bevalling, of eigenlijk operatie, verliep snel en voorspoedig. Het duurde alles bij elkaar nog geen uur (inclusief de voorbereiding van ongeveer een half uur). Michelle voelde gelukkig niets maar ze werd tijdens de operatie wel een beetje misselijk, ondanks de medicijnen die ze had gehad om dat tegen te gaan. Ook vroeg het verplegend personeel ergens halverwege of het goed ging met mij, en met mij ging het uitstekend vond ik.. ik vond het eigenlijk jammer dat ik niet dat gapende gat mocht bewonderen terwijl ze de baby eruit haalden haha. Nee, ik wordt niet snel onwel van een beetje bloed of zo

Toen de baby eruit kwam, werd ze eerst schoongemaakt en voordat ze in de couveuse werd gelegd voor het transport naar de NICU lieten ze haar nog even zien aan Michelle en mijzelf. Uiteraard is dit gefilmd, komt het:

Nog maar net schoongemaakt en in warme doeken gelegd. Ze kijkt zelfs eventjes richting haar kersverse vader zoals je kunt zien in het filmpje. Ik heb later nagevraagd hoeveel ze kunnen zien, en hoewel ze niet kunnen kijken zoals wij dat kunnen wordt het wel algemeen aangenomen dat ze schaduwen en dergelijke kunnen herkennen. Gezichten zijn ze, als het goed is, ook al in staat om te herkennen. Wie weet dacht ze wel ‘is dat nu die vent die ik altijd hoorde praten?’ haha, wie zal het zeggen. Ik vond het in ieder geval geweldig om te zien dat ze even keek.

Nadat de ze haar aan ons hebben laten zien, ben ik met de baby mee naar beneden gegaan, naar de NICU, zodat de kersverse mama rustig bij kon komen op de verkoeverkamer. Zoals je ook wel kon zien in de vorige posts hebben ze op de NICU heel wat met haar gedaan, kijk alleen al maar naar al die kabels en dergelijke. Soms deed het mij gewoon pijn als ze een naald in dat kleine wormpje staken.. ik weet dat het moet maar erg leuk was het niet hoor.

En dat was zo’n beetje het hele verhaal. Wellicht heb ik iets over het hoofd gezien en vergeten te vertellen, maar ik kan me zo niet bedenken wat dat dan was.

In plaats van 2 dagen de bevalling te moeten doorstaan, werd het nu slechts 2 uur. Als ik zie hoe snel Michelle al opknapt dan denk ik eigenlijk dat dit voor haar de beste oplossing is geweest. Vrij snel na de operatie voelde ze zich al beter, de eerste dag nog wel wat slaperig maar toen eenmaal het infuus 24 na de operatie afgedaan werd, werd ze al vrij snel wakker om de baby te gaan bewonderen en na drie dagen (gisteren dus) mocht ze het ziekenhuis al uit.

Het enige nadeel wat ik op het moment zie, is dat we de baby niet thuis hebben. Vooral voor Michelle was het even slikken toen ze gisteren met mij mee naar huis mocht gaan, ze was niet meer zo dicht bij de baby in het ziekenhuis. Ach ja, het geeft ons de tijd om alles in gereedheid te brengen voor de baby, en binnen no-time is Isabella hier in huis, let maar op.

Ik schreef van de week dat ik nog verder in detail zou treden over de aanloop naar de geboorte, en natuurlijk de geboorte zelf. Daar moeten jullie helaas nog eventjes op wachten, ik heb het op het moment behoorlijk druk want ik zit meer in het ziekenhuis dan wat anders, en als ik thuis ben moet ik nog heel wat dingen regelen en doen. Het komt dus nog, maar nog even geduld

Wel heb ik alvast nog wat foto’s die ik jullie kan laten zien. De eerste aantal foto’s zijn van gisterenavond, Isabella lag toch nog in een soort van open bak met verwarming, daarna krijg je een aantal foto’s te zien die van vandaag zijn waarbij Isabella in de couveuse is geplaatst. Dit is gedaan om de kans op infectie tegen te gaan, omdat ze nog zo klein is. Hier komen ze:

Nou, sommigen zullen het misschien niet geloven, maar op 25 augustus 2009, om 19.08 uur, is Michelle bevallen van een meisje: Isabella Johanna Joosten.

Het is veel vroeger dan gepland, Michelle was eigenlijk uitgerekend op 27 oktober 2009, dus twee maanden te vroeg. Michelle lag al sinds afgelopen zaterdag in het ziekenhuis vanwege een behoorlijk ernstige vorm van pre-eclampsie, oftewel zwangerschapsvergiftiging, en vandaag werd besloten om de baby ter wereld te brengen.

Ik zal wat later verder in detail treden over de pre-eclampsie en de afgelopen dagen, ik wil eigenlijk gezegd graag mijn bed in duiken want de afgelopen dagen heb ik niet veel slaap gehad (Michelle ook niet trouwens), maar ik kon het niet laten om toch even snel een klein berichtje te schrijven en een klein filmpje te plaatsen van de baby.

Isabella is, zelfs voor haar 31 weken, te klein. Dit is te wijten aan de pre-eclampsie, maar gelukkig zal ze de schade snel inhalen. Ze woog bij de geboorte slechts 1220 gram (2lbs 10.9oz) en had een lengte van 34 centimeter (13.5 inch). Ze is geboren via een keizersnede, ik ben bij de operatie aanwezig geweest om Michelle te ondersteunen. Ze hebben voor de keizersnede gekozen omdat de baby in een stuitligging lag, dus met de kont naar onderen en ze wilden niet langer wachten vanwege de ernst van de zwangerschapsvergiftiging.

Hoe dan ook, het is inmiddels al laat (omstreeks kwart voor twee in de nacht), dus ik zal later meer vertellen over het geheel, maar hier alvast een klein filmpje om de baby te kunnen laten zien (later meer):

Gisteren hebben Michelle en ik eindelijk de laatste beetjes uitgezocht in de babykamer, dit was voorheen namelijk een van de twee ‘opslagkamers’ (zeg maar rommelkamers haha). Alles wat we bewaren wilden, ging er uit en er stond nu dus alleen nog wat spul in wat naar de schroothoop kan aanstaande vrijdag.

Tijd dus om eindelijk eens aan de babykamer te beginnen (ik had het al af willen hebben, maar ja, het gaat allemaal op een eiland ritme hier: alles op z’n tijd (of zoals iemand vroeger op mijn werk zei: “morgen gaat er weer een bus”) haha). Vandaag heb ik het plafond helemaal ontdaan van het stukwerk (ik denk dat het gips was) wat erop zat want dat was echt oud en lelijk aan het worden, ik kan je zeggen, het was een behoorlijke kliederboel van al dat stofwerk wat naar beneden kwam. Ik had uit voorzorg een afsluitende beschermende bril gekocht, en een respirator (een van de betere mondkapjes, niet die dunne onzin die niet goed afsluiten en alles toch doorlaten) en ondanks dat het goed warm aanvoelde, had ik geen last met het inademen of het in mijn ogen krijgen van die stofzooi. Ik was blij dat ik het had.

Nadien was ik natuurlijk helemaal wit hahaha, hier een foto dat ik genomen heb van mijn arm (nee, niet met die mooie nieuwe camera, ben niet gek natuurlijk haha):

Maar goed, hoe ziet de babykamer er dan nu uit, kan je jezelf afvragen.. welnu, die ziet er als volgt uit:

Een lekkere rotzooi, he? Haha, nah, valt wel mee hoor.. Die dozen staan er nog wel (die gaan a.s. vrijdag naar de schroot), maar al dat gips en zo is allemaal weg inmiddels, ik heb het al schoongemaakt en nadien onder de douche gegaan

Het plafond is wel lekker schoon nu:

Ik vraag me af of we er nieuw gips op zullen gooien of dat we het gewoon verven. Michelle’s moeder heeft de voorkeur voor gewoon verven omdat dit het gemakkelijkste is, maar ja, die verklaard me nu al voor gek dat ik zo aan die kamer bezig ben haha. Sja, het is voor de baby hoor.. Larissa had destijds ook een prachtige kamer en, al zou ik dat wellicht niet kunnen evenaren (ik had toen erg veel hulp van mijn moeder en oma, die konden dat soort dingen geweldig), ik wil het toch wel proberen om er iets leuks van te maken

Ik zal weer het laten weten als we weer iets bijzonders voor de babykamer gedaan hebben =)

Sja, dat is iets wat wij vandaag achter hoopten achter te komen. We hadden twee afspraken, eerst bij de kliniek voor de vervolgafspraak van de screening, en in de middag hadden we een afspraak bij de verloskundige.

We moesten deze keer even wachten bij de kliniek, waarschijnlijk omdat iemand anders nogal laat binnen was gekomen en daardoor eigenlijk alles wat opschoof in de afspraken, dat was niet zo heel erg, het was wel gezellig in de wachtkamer hehe. Toen we aan de beurt waren werd aan mij gevraagd of wij wilden weten wat het zou worden (Michelle was nog niet in de buurt, die moest eerst haar blaas even legen), waarop ik dus zei dat we het inderdaad graag wilden weten en dat we hoopten er vandaag achter te komen. Er werd toen gezegd dat ze haar best ging doen maar dat het een beetje lag aan de liggen van de baby in de buik, lijkt me logisch

Toen Michelle weer aanwezig was begonnen ze aan de echo om te zien of alles aanwezig was. Heel duidelijk konden we de vingers en teentjes zien, we hebben het maagje gezien, de hersentjes en hartje waren geheel goed in orde, de baby heeft een normale boven en onderlip wat ook goed was en alle andere dingen zagen er ook goed uit. De lengte van de baby in de echo was zo’n 13 centimeter, maar omdat de beentjes opgevouwen lagen zou je volgens hun uitkomen op zo’n 18 centimeter, wat een normale lengte voor een baby van 17 weken is.

Daarna ging ze zoeken of ze het geslacht kon vinden maar ze had geen geluk in het begin, de baby lag nogal moeilijk in de buik waardoor het vrijwel niet te zien was. Even later was de baby iets gedraaid denk ik want toen kon ze het wel zien en ze zei ons dat het een.. nou ja, kijk zelf maar op de foto of je het kan zien:

Ja, lekker slim, het staat er op geschreven.. haha, dat had de vrouw gedaan die de echo deed. Ach maakt niet uit, het wordt dus hoogstwaarschijnlijk een meisje.

Hoogstwaarschijnlijk?

Yepz, ze kunnen het namelijk niet helemaal zeker zeggen, er is in geval van een meisje altijd een (kleine) kans dat het uitwerpseltje wat je zou moeten zien, een beetje verstopt zit achter een beentje of de navelstreng of zo.. die kans is dus klein maar wel aanwezig. De arts die later ook nog eens keek (een soort van dubbele check werd er gedaan) zei dat eigenlijk, hij kwam ook tot de conclusie dat het wel een meisje moest zijn maar ja, het was pas echt zeker “op het moment dat je in de luier kan kijken” zoals hij dat zei.

Daar heeft hij wellicht gelijk in maar ik denk toch dat ik er gewoon lekker van uit kan gaan dat het een meisje wordt

Er werd mij vandaag een paar keer gevraagd of ik er wel ok mee was, of ik niet liever een jongetje had (ik ben namelijk ‘de laatste’ van de familie) en eigenlijk maakt het me niet zoveel uit, zo lang het maar gezond is, ik ben met een meisje net zo blij als dat ik met een jongetje geweest zou zijn!

Natuurlijk hoop ik ooit ook een jongetje te krijgen die deze ‘zware taak’ (haha, ik ben aan het overdrijven) van de laatste van de familie kan overnemen.. natuurlijk niet echt de laatste van de familie maar wel de laatste van het mannelijk geslacht die de naam Joosten draagt in onze tak van de familie Joosten (welke in 1854 startte), geen van mijn vader’s broers, of zussen, heeft een mannelijk kleinkind met de naam Joosten en, voor zover ik weet, heeft mijn overgrootvader maar een jongen op de wereld gezet (ik ben de laatste tijd een beetje bezig met mijn de genealogie van mijn familie, ik zal daar later in een nieuw bericht nog wel eens over vertellen).

Maar goed, zoals ik al zei, het maakt me dus eigenlijk helemaal niet uit wat het wordt, zolang als het maar gezond is, dat is nu eenmaal het belangrijkste vind ik!

De mensen in de kliniek gaven ons trouwens weer een CD-rom met daarop een paar foto’s en een paar korte filmpjes, ik heb er een korte compilatie van gemaakt, je kan het filmpje hier zien:

Na deze afspraak moesten we in de middag naar de verloskundige zelf, waar we zeer snel aan de beurt waren deze keer. We hebben daar geen echo gekregen, waarschijnlijk omdat we het al eerder op de dag hadden gekregen, dus dat maakte ook niet echt uit. De verloskundige luisterde eigenlijk alleen naar het hartje, ze hadden wat urine afgenomen, ze is over de resultaten van de bloedtesten van vorige keer gegaan (alles was perfect in orde, er was geen enkel probleem) en er zijn wat korte vraagjes gesteld, dat was eigenlijk alles.

Als ik moet geloven wat de verloskundige zei, dan blijft het voorlopig hier ook bij. Over 4 weken heeft Michelle weer een afspraak maar de verloskundige gaf aan dat het eigenlijk bij deze dingen blijft, dus de afname van wat urine voor controle, gewicht opnemen, bloeddruk meten, wat vragen stellen en dat is het eigenlijk.

Ik kan je zeggen dat dat wat teleurstellend is voor ons omdat we dus geen extra echo’s meer krijgen… waarschijnlijk gaan we later nog een paar pret echo’s maken want zo lang kunnen we dus niet zonder onze kleine (sja, ik kan nu eigenlijk geen pinda meer zeggen, daar lijkt ze dus echt niet meer op)

Vandaag hadden we om 14.00 uur, zoals ik eerder al melde, een afspraak met de verloskundige, we waren er mooi op tijd, omstreeks 13.55 uur.

Om omstreeks 14.45 uur werd Michelle geroepen (yep, na drie kwartier) om wat te plassen in een bekertje (we weten niet waarom precies maar ach). Daarna kwam ze weer bij me zitten om onze wachttijd wat te verruimen… om omstreeks 15.10 werden we geroepen en konden we naar de behandel/spreekkamer.

Eenmaal in die kamer zaten we een beetje met elkaar te grappen van wat als ze ons nu gewoon alleen verplaatsen omdat er eigenlijk niemand beschikbaar is maar dat ze onze blog lezen en dat ze nu bang waren dat we mogelijk weg zouden lopen haha.

Sja, ‘t is wat..anyways, na ruim 5 minuten in die kamer gewacht te hebben kwam een verloskundige ons te woord staan “sorry maar we hebben niemand beschikbaar”…

Nee geintje hahahaha!!

Alles is waar behalve haar mededeling haha.. nee, wat ze deed was even naar het hartje van de baby luisteren door middel van een doppler apparaat (de echo’s worden dus bij dat andere bedrijf en we kwamen dus wat bedrogen uit, we moeten nu wachten tot 19 mei voordat we weer iets van ons kindje kunnen zien.. wel jammer want we hadden gehoopt vandaag wat te zien) en daarnaast vroeg ze vooral dingen aan Michelle en mijzelf over onze lichamelijke gesteldheid, of we bepaalde ziektes hebben gehad en al dat soort zaken. Ik denk dat we zo’n 10 minuten binnen hebben gezeten, daarna werd er wat bloed afgetapt bij Michelle (het arme kind zag helemaal bleek na de 4 buisjes die ze moest afstaan… nee, geintje ze merkte er niet veel van zei ze) en we kregen een pakketje met tijdschriften en wat informatie over het ziekenhuis mee en dergelijke.

Onze volgende afspraak is op 19 mei bij dat andere bedrijf en bij dit bedrijf. In de ochtend gaan we naar de echo van ons kindje kijken en in de middag gaan we ik weet niet wat doen maar in ieder geval bij de verloskundige langs

Een van de dingen die we bij de informatie over het ziekenhuis aantroffen is onder meer de mogelijkheid om bij hun de eerste foto van het kindje online te plaatsen, aan de hand van de geboortedatum en een wachtwoord kun je dan de eerste foto op de eerste website van ons kind bekijken.. dat gaan we zeker doen

Vandaag hadden we om 11.30 uur in de ochtend een afspraak met de verloskundige.. dachten we…

Omdat we zo snel geen parkeerplaats konden vinden, ging Michelle alvast naar binnen en ging ik verder met zoeken naar een parkeerplaats. Toen ik eindelijk een parkeerplaats had gevonden kwam Michelle al weer aangewandeld, met de mededeling dat de afspraak verzet was naar volgende week dinsdag…

Juist… daar was ik dus niet echt blij mee kan ik je zeggen.. het lijkt wel of er altijd iets is daaro.

Toen we er voor de eerste keer heen gingen, zaten we zo ongeveer drie kwartier te wachten om vervolgens te horen dat de verloskundige geen tijd voor ons had omdat ze naar het ziekenhuis moest.. goed, kan gebeuren. De afspraak die we erna kregen werd telefonisch afgezegd, vlak voordat we er heen zouden gaan, fijn. Daarna kregen we een afspraak die ook daadwerkelijk door ging, maar ik had er ergens wel al zoiets van, als het nu weer afgezegd wordt, dan komen we ook echt niet meer terug en gaan we ergens anders heen..

Maar goed, vandaag hadden we dus een nieuwe afspraak, en we hebben een aantal dingen te vragen, en die ging dus nu weer niet door.. de reden van vandaag was dat de desbetreffende verloskundige die Michelle zou moeten hebben, ons niet kon helpen omdat Michelle een bepaald soort verzekering heeft die zij niet mag doen.. ja nu vraag ik je.. hadden ze dat ons de vorige keer niet kunnen melden? Ze wisten nota bene wat voor verzekering Michelle heeft.

Fijn.. nu dus aanstaande dinsdag weer een nieuwe afspraak, met een andere verloskundige (wel bij hetzelfde bedrijf) die ons wel mag helpen via onze verzekering.

De score is momenteel: 4 afspraken waarvan er 1 afspraak ook daadwerkelijk is doorgegaan..

Een beetje belachelijk vind ik het. Hoe dan ook, dit is echt de laatste keer.. als ze ons geld (of eigenlijk het geld van de verzekering) niet willen hebben, dan bekijken ze het maar en gaan we wel naar een ander bedrijf.. dit kost alleen maar tijd en moeite voor niets.

ps. nee, onze verzekering is helemaal ok.. ik denk eerder dat als zij ons niet mag helpen, dat dit meer over haar zegt dan over onze verzekering

Vandaag hebben we, of eigenlijk Michelle, een eerste trimester screening laten plaatsvinden. Tijdens een eerste trimester screening kijken ze of er een verhoogd risico is op een kind met het Down syndroom of op aangeboren afwijkingen. Dit werd gedaan door middel van een echo en een afname van wat bloed.

Echt veel heb ik er niet over te vertellen, wel kan ik zeggen dat het allemaal gewoon goed was, althans dat wat ze aan de hand van de echo’s konden zien. De bloedtest duurt wat langer voordat we daar een resultaat van weten maar ik denk dat dit allemaal wel goed zit, echt zorgen maak ik me er niet om

Het was op zich wel leuk om de echo van vandaag te zien want onze pinda lijkt nu toch echt meer op een baby. De lengte van het kindje was zo’n 5,1 centimeter stond er op het scherm, wat volgens hun overeenkwam met 12 weken en 1 dag zwangerschap, wat zo ongeveer wel klopt (het zou 11 weken en 6 dagen moeten zijn).

Er was eigenlijk een dubbele verrassing (de eerste was dat er een echo plaatsvond, dat had ik niet verwacht omdat er in eerste instantie gezegd werd dat er alleen wat bloed afgenomen zou worden van Michelle), de tweede verrassing was dat er een 3D echo plaats vond (of is het 4D? Ik weet het niet haha).. dat hadden we dus al helemaal niet verwacht, we hadden gedacht dat we dat later apart ergens moesten laten doen maar we kregen dat er nu gratis en voor niets bij

Natuurlijk hebben we wat foto’s op papier gehad, maar we hebben ook een CD-rom gehad met daarop de foto’s en een aantal korte filmpjes (allemaal maar een paar seconden). Ik heb de filmpjes achter elkaar geplaatst in een filmpje, je kan ze hieronder zien:

En dan te bedenken dat Michelle gisteren nog tegen me zei “je hoeft niet mee hoor, als je niet wilt”, dit eigenlijk omdat we verwachtte dat er niets bijzonders plaats zou vinden. Ik ben dus blij dat ik wel mee was gegaan, dit was hartstikke leuk om te zien.

Vandaag zijn we, zoals ik al eerder aangaf, naar de praktijk van de verloskundige gegaan. We hadden verwacht dat er bij deze afspraak nog niet echt veel zou gebeuren aangezien het de eerste afspraak was, maar tot onze blijde verbazing konden ze nu al een echo maken, ook al was het pas 8 weken oud.

Probleem was echter wel, Michelle’s zorgverzekering gaat pas per 1 april 2009 de zwangerschap vergoeden dus de vraag was of we dit wel gelijk wilden doen, het zou namelijk zo’n 186 dollar gaan kosten en we moesten het zelf betalen. Sja, nu hadden we de keuze.. wachten of het toch gewoon doen, we hebben het dus toch gedaan en konden dus de eerste beelden van onze kleine gaan bewonderen.

Ze hebben zo onder andere naar de beelden gekeken naar het hartje, dat sloeg gelukkig al en heeft momenteel een hartslag van 169 slagen per minuut, behoorlijk snel maar volgens de verloskundige is dat normaal.. ik kan me het van Larissa (mijn (bijna) 12 jarige dochter die in Nederland woont, dit voor degene die niet weten wie zij is) niet meer herinneren hoeveel slagen het per minuut waren toen ze dat bij haar bekeken maar het zal wel zo’n beetje hetzelfde zijn geweest denk ik. Ook hebben ze de lengte gemeten.. ik ben vergeten te vragen hoeveel centimeter het was maar aan de hand van de lengte was de baby 8 weken en 2 dagen oud.. wij zaten zelf op zo’n 8 weken en 5 dagen aan de hand van berekeningen dus dat klopte aardig lijkt me.

Uiteraard heb ik om wat foto’s gevraagd, hier zijn ze:

De verloskundige zei het ook al, het lijkt een beetje op een pinda dus, sja, nu heeft het kindje al gelijk een bijnaam haha.

Het witte stipje naast het kindje, aan de rechterkant, noemde de verloskundige ‘yolk’… wat vervolgens zich laat vertalen naar eigeel..

…..

…….

Eigeel? Nah, ik denk dat het een menselijke variant betreft hahaha.. zou wat zijn zeg.. moeten we straks ook het kind nog uitbroeden of zo? hahaha!!

Anyways, ik vond het allemaal wel waard om het te doen, nu hebben we de ultieme bevestiging dat er inderdaad een kindje aan het groeien is in Michelle’s buik.

Aan het einde van de rit kregen we de rekening voorgeschoteld… 90 dollar… sja, nu hoor ik je denken “waar is de 186 dollar gebleven?”… wat blijkt: we hebben een werknemerskorting gehad.. de moeder van Michelle’s beste vriendin werkt namelijk daar en ze is zowat Michelle’s tweede moeder, Michelle noemt haar ook moeder bijvoorbeeld, dus het wordt als familie gezien. Dat was dus wel fijn voor ons, dat scheelde toch weer bijna 100 dollar en dat is toch een hoop geld.

Goed, de volgende afspraak staat geplanned voor 17 april 2009, dan zouden we wat meer onderzoeken krijgen omdat het dan volledig door de verzekering van Michelle vergoed gaat worden. Ook krijgen we over een paar weken een ander onderzoek, we worden hierover opgebeld voor een afspraak, maar dit is bloedonderzoek enzo, om te kijken of er kans is op het downsyndroom, een open ruggetje en nog een aantal van dat soort zaken.

Binnenkort meer nieuws over onze pinda!

Vandaag hadden we het eerste bezoek aan de verloskundige op de agenda staan.. en wat denk je, we zijn 45 minuten binnen geweest want de verloskundige moest plots naar een bevalling haha… ach, kan gebeuren lijkt me.. over 7 maanden zijn wij de gelukkigen

Goed, het volgende bezoek staat nu op aanstaande vrijdag ingepland, dan dus meer