Nou, zoals ik net al even getweet had, heb ik dus de vergoeding binnen voor de nieuwe kinderwagen. Dat is dus netjes en fijn om te weten. Hoe het verhaal echter verder is verlopen na het eerste deel van dit verhaal (klik!) zal ik nu vertellen

Ok, we moesten dus eerst richting het immigratie deel van Seattle-Tacoma Int. Airport. Hier stond een aardige rij mensen te wachten, eigenlijk zoals altijd wel het geval is. Ik mocht gelukkig aan de ‘US Citizens’ rij aansluiten, omdat ik de begeleider was van een Amerikaans staatsburger: Isabella, en dat was wel fijn want die rij was wat sneller. De immigratie officier vroeg een paar simpele vragen, zoals hoe lang ik uit de VS geweest was, hoe oud Isabella was en nog een paar van die vragen. Ik moest mijn vingerafdrukken geven van een hand en er werd een foto gemaakt van me: eigenlijk het standaard gebeuren. Daarna konden we door naar beneden, naar de bagage afhandeling.

Terwijl we op onze koffers aan het wachten waren (die moet je namelijk bij binnenkomst in de VS altijd van de band halen, ongeacht of je verder vliegt) kwam de Delta mevrouw weer naar mij toe, om te zeggen waar ze stond. Ik haalde de koffers van de band en wilde met de vrouw van Delta (of zou ik meisje moeten zeggen? Ze heeft dezelfde leeftijd als ik heb, denk ik haha) door de douane heen. Hier werd ik echter tegen gehouden omdat ik etenswaren bij me had, die moesten dus door een scanner heen. En wat denk je, een van de koffers werd eruit gepikt voor een nadere inspectie, die moest dus open.

Na de inspectie konden we eindelijk onze reis naar de bagage service balie verder ondernemen. We (Isabella, de vrouw van Delta en ikzelf) namen een treintje naar een ander deel van het vliegveld, waar de service balie zou zijn. Daar constateerden ze inderdaad hetzelfde als wij al eerder hadden gedaan: de wielen waren inderdaad kapot. Ze keken even in het systeem maar zeiden toen dat ze er eigenlijk op dat moment vrij weinig aan konden doen omdat Seattle niet mijn eindbestemming was, ik moest het in Honolulu claimen want dat was mijn eindbestemming. Goed, zo gezegd, zo gedaan. Ze hebben mij daar verder nog wel een kinderwagen gegeven die ik gewoon kon gebruiken, en ook mocht houden. Het was zo’n opvouw-paraplu-kinderwagen, die dingen stellen natuurlijk niet al te veel voor maar ik was er wel ontzettend mee geholpen, ik hoefde Isabella nu niet meer te dragen (geloof me maar, dat wordt behoorlijk zwaar als je een hele tijd met haar loopt, en al moe bent van de lange reis).

Na dit alles bracht het meisje/vrouw (ik ben er nog altijd niet zeker van wat ik nu moet zeggen haha) van Delta mij richting de controle (ik was namelijk uit het internationale gedeelte van de luchthaven gegaan om bij de service balie te komen) en ze zou er zorg voor dragen dat onze kinderwagen (de kapotte) in het vliegtuig naar Hawaï terecht zou komen.

Bij deze controle werd mijn handbagage weer handmatig gecontroleerd (en pas hier ontdekten ze het flesje met zeep dat ze in Nederland eerder niet gezien hadden) maar zoals ik al dacht was alles in orde. Toen dus richting de gate voor mijn vlucht naar Honolulu.

Eenmaal bij de gate aangekomen dacht ik eventjes rustig te gaan zitten en mijn moeder en Michelle te bellen via Skype… nou, geloof het maar niet hoor haha. Isabella begon fijn te huilen omdat ze honger had. Terwijl ik haar eten gaf, begon ze opeens goed te ruiken en ze werd ook erg onrustig.. juist, een vuile luier. Op naar de toiletten om haar te verschonen dus. Eenmaal bij de toiletten aangekomen bleek dat ze niet zomaar een vuile luier had, nee, alles zat onder. Ik moest haar dus van top tot teen schoonmaken en nieuwe kleren aandoen.. hoera! Haha. Ik was blij dat ik reserve kleren bij me had in de handbagage.

Eenmaal klaar met dat alles ging ik terug naar de gate, en ging ik verder met het eten geven aan Isabella. Toen ik daar eenmaal mee klaar was, kon ik eindelijk even de tijd vinden om mijn moeder en Michelle in te lichten dat ik enkele uren daarvoor veilig geland was op de luchthaven. Ik kan je zeggen: ik was blij dat ik een overstaptijd had van 4 uur, die had ik ook echt nodig.

Na een tijdje gezeten te hebben moest ik zelf naar het toilet, en na dat bezoek keek ik op de borden en zag ik dat mijn vlucht van een andere gate zou vertrekken… oeps, dat had ik niet eerder gezien (en dat had ik wel moeten controleren toen ik in Seattle aankwam!).. gelukkig zag ik het op tijd. Ik dus naar die andere gate, en toen ik daar aankwam konden we na een minuut of vijf aan boord gaan van het vliegtuig.

Mijn vlucht was met Alaska Airlines #859, richting Honolulu. Ik wist dat ik de kans had dat de derde stoel naast mij en Isabella vrij zou blijven, maar of het ook daadwerkelijk zo zou zijn kon ik alleen maar hopen.. vaak komen in de VS op het laatste moment nog mensen bij een vlucht, die hebben dan niet op tijd kunnen boeken of zo en die gaan dan op het laatste moment nog bij omdat ze stand-by staan. Ik had echter geluk: de stoel bleef vrij en ik had dus fijn een hele rij voor mezelf en Isabella. Dat was erg aangenaam kan ik je zeggen. Isabella sliep vrijwel de gehele vlucht en ik heb toen ook gelukkig nog een paar keer mijn ogen kunnen sluiten voor een paar hazenslaapjes.

We kwamen een half uur voor op schema aan in Honolulu, en bij de bagage afhandeling zagen we Michelle na drie weken weer. Ik kan je zeggen dat Michelle erg blij was om ons weer te zien, en wij natuurlijk om haar te zien!

Nadat we onze bagage hadden zijn we naar de bagage service balie gegaan in Honolulu, waar een aardige vrouw (dit keer dus wel een vrouw haha) ons hielp. Ze had echter wat problemen met de computer en kon ons dus niet geheel helpen. De vraag was dan ook om een dag later terug te komen om het geheel in orde te maken, wat we dus ook deden. Ze zei wel dat we gewoon een nieuwe kinderwagen konden kopen en dat we het bonnetje mee moesten nemen zodat ze dat konden vergoeden. Dit was fijn om te horen, we zouden het dus sowieso vergoed krijgen als ik haar moest geloven. Goede hoop dus!

De dag erna, op woensdag, zijn we dus (overigens met een flinke jetlag) met het bonnetje van de nieuwe kinderwagen weer terug naar het vliegveld gegaan om de claim af te wikkelen (overigens hadden ze onze kinderwagen niet meer, we moesten dus een andere uitkiezen.. erg jammer want de onze had juist zo’n leuk motief). Daar konden ze toen opeens de eerste claim niet meer terugvinden.. ehmm. dat werd dus even zweten want wie wist wat er nu dan gezegd zou worden.. voor hetzelfde geld wordt er gezegd: jammer dan…

Gelukkig bleek dat niet waar te zijn. Na enige tijd wachten kwamen ze met de mededeling dat we een cheque zouden krijgen voor het volledige bedrag, maar die cheque moest door twee supervisors ondertekend worden en diezelfde supervisors hadden elders op het vliegveld een medisch noodgeval. We mochten er op wachten, maar we konden ook (met bewijs) de dag erna terugkomen voor de afwikkeling. Het leek ons dus het verstandigste om de dag erna (vandaag dus) terug te komen om het af te wikkelen.

Vanmorgen ben ik dus weer opnieuw naar het vliegveld gegaan, en daar heb ik een mooie cheque van Alaska Airlines mogen ontvangen voor het volledige aankoopbedrag van de kinderwagen.

Nu zul je het misschien een beetje raar vinden dat Alaska Airlines ons deze cheque geeft voor de kinderwagen, maar het is dus zo dat we met Alaska Airlines als laatste gevlogen hebben en de maatschappij waarmee je als laatste vliegt, die is schijnbaar verantwoordelijk voor de bagage (vandaag dus ook dat Seattle ons niet kon helpen, denk ik). Sja, ik weet het, het klinkt een beetje vreemd, maar zo zijn de regels blijkbaar. Ik vind het allang best, zolang het maar vergoed is.

Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik blij ben hoe het is verlopen. Het is jammer dat de kinderwagen kapot is gegaan maar ze hebben het uitermate goed opgelost. Zowel Delta Airlines als Alaska Airlines hebben ons heel goed geholpen op de momenten dat we de hulp nodig hadden, en dat mag best gezegd worden

Voor nu kan ik alleen maar zeggen dat ik heel erg moe ben, de jetlag hakt er momenteel behoorlijk in haha.

Aan alle leuke dingen komt een eind, en ook dus aan ons bezoek aan Nederland. Onze vlucht terug naar Hawaï, via Seattle, vertrok afgelopen dinsdag, 2 maart 2010, vanaf Schiphol om 11 uur in de ochtend en dus moesten we al om 6 uur in de ochtend opstaan omdat we enkele uren van te voren aanwezig moesten zijn in verband met de verscherpte controles.

Overigens schrijf ik dit stukje in meerdere delen, er is namelijk nogal wat te vertellen en anders wordt het zo’n grote lap tekst

Om de een of andere reden was ik iets voordat ik geroepen werd al wakker, maar toch had ik grote moeite met het daadwerkelijk uit bed komen haha. Geen wonder ook, ik was immers net gewend geraakt aan het tijdsverschil met Hawaï (11 uur in de winter), echt leuk was dat vroege opstaan dus ook niet. Eenmaal gewassen en aangekleed zijn mijn moeder, zusje, mijn dochters Larissa en Isabella, en ikzelf, omstreeks 6.30 richting Schiphol Airport gereden. Natuurlijk kwamen we onderweg de nodige files tegen (en die zijn nergens erger dan in Nederland heb ik het idee) en ergens tussen half negen en negen uur kwamen we op de luchthaven aan.

Op Schiphol wilde ik mij en Isabella gaan inchecken bij de terminals, maar ik kreeg de melding dat ik me moest melden bij de een balie voor een extra controle. Eenmaal bij die balie bleek dat het ging om de ESTA (in het kort is dit een systeem om niet-inwoners van de VS toestemming te geven om naar de VS af te reizen). Omdat ik echter in het bezit ben van een greencard hoef ik deze toestemming niet aan te vragen, maar om de een of andere reden wist dat systeem dit niet, nu dus wel haha. Ze moesten het bij de balie overrulen, en nadat dit gedaan was hebben ze mijn koffers aangenomen, Isabella en mij onze boarding passen gegeven voor de gehele trip en hebben ze de kinderwagen ingecheckt voor een ‘gate delivery’ (dit houdt in dat ik de kinderwagen op de luchthavens kon gebruiken, en dat hij bij de gates in en uit het vliegtuig zou gaan, erg fijne service vind ik dit).

Na een emotioneel afscheid moest ik richting de gate met Isabella. Dus eerst door de douane heen, waar ik ondanks Isabella’s Amerikaanse paspoort (dit hadden we bij binnenkomst gebruikt en moest dus ook gebruikt worden bij vertrek, overigens heeft ze geen uitreisstempel gehad dus daar moet ik vanavond over bellen naar Nederland (het kan namelijk problemen veroorzaken bij het opnieuw inreizen als dit niet in orde is)) bij de EU paspoorten mocht aansluiten (waarschijnlijk vanwege mijn Nederlandse paspoort).

Na de douane heb ik onderweg naar de gate nog een flesje water gekocht, echter konden ze het niet insealen voor de vlucht (je komt anders niet met je flesje op het vliegtuig), dus ik wilde het teruggeven, maar ze namen het niet meer aan. Dit mocht niet volgens de regels (ook al had ik het hele flesje niet meer aangeraakt sinds ik het betaald had), ze mochten het wel weggooien… sja, doe dat dan maar zei ik, ik kan het niet meenemen op het vliegtuig dus dit is zinloos. Dat was dus wel 9 dollar die ik weggegooid had door die stomme bureaucratie. Gelukkig had ik bij een andere locatie meer geluk, daar wilden ze het flesje wel in een tasje sealen.

Bij de gate stond er een lekkere rij mensen te wachten op de controle, ik sloot achteraan maar een aardige mevrouw van Delta (de maatschappij waarmee ik vloog naar Seattle) vroeg me om mee te komen en ik mocht aansluiten bij de priority rij, de rij voor de mensen in de eerste klasse en mensen met elite status, dat was erg leuk vond ik, en het ging ook een stuk sneller. Bij de controle hoefde ik niet door de bodyscanner die ze tegenwoordig gebruiken, vermoedelijk omdat ik een baby bij me had, maar ik moest wel door de metaaldetector en werd geheel gefouilleerd. Ook werd een tas nog eens extra gecontroleerd in verband met de babymelk die ik bij had, maar ik kwam er in de VS achter dat ze niet hadden gezien dat ik in een andere tas een flesje met een desinfecterende zeep had zitten. Eigenlijk had die niet zo zonder enige controle door de beveiliging heen mogen komen lijkt me.. Die extra verscherpte controles zijn dus niet geheel waterdicht blijkt dus wel. Wel werd de gehele kinderwagen met de hand gecontroleerd, maar ook hier vond ik dat men iets beter te werk had kunnen gaan, Isabella kon bijvoorbeeld gewoon in het stoeltje blijven zitten, en wie weet wat onder haar had kunnen zitten, het is namelijk niet door een scanner gegaan.

Na de controle mochten wij als een van de eersten het vliegtuig in, vanwege het kinderstoeltje. Dit was erg fijn, je hebt dan namelijk lekker de tijd om de baby en jezelf in te snoeren (en het was ook eens leuk om in een leeg vliegtuig te komen haha). Het vliegtuig zou erg leeg blijven, en ik had mezelf een paar dagen voor de vlucht zo gepositioneerd dat ik mogelijk vier stoelen zou krijgen ipv twee, afhankelijk natuurlijk van eventuele andere reizigers. Helaas bleek mijn geluk mij in de steek te laten want er kwamen twee mensen in mijn rij te zitten. De rijen voor mij en achter mij bleven wel leeg, maar andere mensen waren iets sneller dan ik en dus konden die daar fijn liggen gedurende de reis. Ach ja, het maakte niet uit denk ik want Isabella was erg veel wakker tijdens de reis, van slapen kwam niets voor mijzelf.

We vertrokken ongeveer 20 minuten te laat maar na een lange, maar toch ook wel fijne, reis met Delta #233 kwamen we om omstreeks 12 uur in de middag, lokale tijd (21.00 uur in Nederland), een half uur voor op schema in Seattle aan. De vlucht duurde dus aanzienlijk korter dan het schema was, op zich is dat wel fijn met zo’n afstand.

Toen we geland waren wilde ik mijn moeder en Michelle bellen om door te geven dat we veilig geland waren, maar ik kwam erachter dat ik vergeten was om mijn telefoon op te laden (ik had eigenlijk verwacht dat die niet leeg zou zijn na drie weken uit te hebben gestaan, dus wel..). Dat moest dus even wachten totdat ik in de terminal zou zijn en ik gebruik van het internet kon maken om ze te bellen via Skype. Ik hoopte dat dit niet al te lang zou duren omdat ik vermoedde dat men graag iets zou horen, maar ja, dat ging helaas niet zo gemakkelijk allemaal…

Toen Isabella en ik het vliegtuig verlieten, moesten we even wachten bij de ingang op de kinderwagen. Deze kwam na eventjes wachten omhoog, maar de wielen bleken te ontbreken. Er stond een aardige meid van Delta bij de ingang van het vliegtuig, die vroeg aan de mensen beneden het vliegtuig om te zoeken naar de wielen. Zo gezegd, zo gedaan. De wielen kwamen even later omhoog maar wat we ook probeerden, we kregen ze niet vastgemaakt aan de kinderwagen. Na een tijd ermee gestoeid te hebben, bleek dat binnenin de wielen een stuk afgebroken was waarmee het eigenlijk aan de kinderwagen bevestigd had moeten worden. Dit was dus of in Amsterdam, tijdens de vlucht, of in Seattle kapot gegaan. Persoonlijk denk ik dat de kinderwagen uit het vliegtuig gevallen is, en dat daardoor de wielen afgebroken waren.

Dit was dus alles behalve leuk. Hoe moest ik Isabella nu overal heenbrengen? Dragen? Dat kon nog leuk worden dan, ik had ook de nodige handbagage bij me namelijk. Gelukkig bood de Delta mevrouw mij aan om me na de controle bij de douane op te wachten bij de bagage afhandeling om vervolgens richting een Delta bagage claim desk te gaan waar we konden kijken wat we konden doen, en eventueel een tijdelijke kinderwagen te geven.

Hoe dit verder afliep vertel ik iets later vandaag in het tweede deel van mijn verhaal, ik moet zo eerst naar het vliegveld in Honolulu in verband met de kinderwagen.

Op 9 februari 2010 zijn Isabella en ik richting Nederland gevlogen voor een bezoekje aan de familie. Ze hadden Isabella tenslotte nog niet gezien, en mij hadden ze sinds 2008 ook niet meer gezien. Het werd dus wel eens tijd. Michelle kon helaas niet met ons mee omdat ze geen vrije dagen meer had (die heeft ze moeten gebruiken bij de bevalling).

Goed, alleen met de baby op naar Nederland dus, ik kan je zeggen dat ik behoorlijk nerveus was voor die reis, je bent namelijk bijna 24 uur op reis. Zal Isabella gaan huilen of niet? Dat was eigenlijk mijn grootste angst, dat Isabella ontroostbaar zou gaan huilen in een vliegtuig vol met mensen. Het viel me gelukkig allemaal reuze mee.

Ook Michelle’s laatste kat, Flamey, ging met ons mee. Ze was een cadeautje voor mijn moeder. Michelle heeft namelijk een behoorlijke kat allergie en dus hadden we besloten om deze kat aan mijn moeder te geven, zodat die kat een goed thuis zou krijgen. Ook dat was een bijdrage aan de zorgen natuurlijk, gaat het allemaal wel goed met dat beestje. Katten kunnen goed gestrest raken, en dit was een behoorlijk lange reis ook nog eens.

Om 21.40 zou ons vliegtuig vanuit Honolulu vertrekken richting Los Angeles, waar we een korte stop zouden maken om vervolgens met hetzelfde vliegtuig door te vliegen naar Minneapolis/St. Paul, en van daaruit door naar Amsterdam.

We kwamen ruim op tijd aan op het vliegveld, echter was er een behoorlijke rij met mensen die ingecheckt moesten worden, en wij moesten vanwege de kat ook in die rij aansluiten (anders hadden we online al ingecheckt). Eenmaal aan de beurt moesten er allerlei formulieren ingevuld worden, we moesten de (gezondheids)papieren van de kat laten zien en we kregen te maken met een kapotte printer (en sja, ik wilde toch wel graag een ontvangstbewijs van die kat, je weet maar nooit haha).

We moesten dus behoorlijk lang wachten, en het eind van het liedje was dus dat, na een kort maar emotioneel afscheid (sja, Michelle bleef wel helemaal moederziel alleen achter), ik me behoorlijk moest haasten naar de gate. Eenmaal bij de gate aangekomen bleek dat men op mij aan het wachten was, iedereen was inmiddels al in het vliegtuig aanwezig, en ze wilden graag vertrekken.. Ik kan je zeggen, je voelt je behoorlijk opgelaten als je dan het vliegtuig instapt.

Ik heb daarna Isabella geïnstalleerd in haar autostoeltje op de stoel naast me, en nadat een van de stewardessen mij meldde dat de kat ook veilig aan boord was, waren we klaar voor de vlucht.

Isabella bleef vrij rustig tijdens het opstijgen. Ik had haar een flesje gegeven tijdens het stijgen, om het klappen van de oren tegen te gaan. Ze ging echter toch huilen toen we eenmaal op een hoogte waren waar het ‘riemen vast’ lampje uitging. Wat ik zelf denk is dat Isabella oververmoeid was, ze was namelijk de hele middag voor onze vlucht wakker gebleven omdat haar oma haar nog wilde zien. Anyways, ik heb haar toen opgepakt en ben in het vliegtuig op en neer gaan lopen met haar in mijn armen, en dat kalmeerde haar gelukkig (ik vond het verschrikkelijk, eerst het vliegtuig laten wachten en dan een huilend kind aan boord.. oh oh oh).

Naast mij zat overigens een man, en zijn gezin (vrouw en twee kinderen) zaten aan de andere kant van het gangpad op dezelfde rij. Toen Isabella en ik een stukje aan het lopen waren, vroeg de vrouw aan mij of ze Isabella niet vast mocht houden, en haar kon kalmeren. Dat deed ik, ik kreeg zo namelijk ook wat tijd om wat dingen in orde te maken, en Isabella kalmeerde ondertussen aardig. De man die naast me zei dat hij een stoel naar voren ging (het vliegtuig was vrij leeg), zodat hij wat kon slapen en dat ik meer ruimte zou hebben om in en uit te kunnen met de baby. Dat was heel erg fijn kan ik je zeggen.

Isabella kalmeerde na niet al te lange tijd (gelukkig) en ik plaatste haar in haar stoeltje, waar ze heerlijk in slaap viel. Ik had toen dus twee stoelen voor mezelf (en natuurlijk de ruimte onder de derde stoel van Isabella, om mijn benen te strekken) en ik heb toen een vrij relaxte vlucht gehad. Isabella had de hele vlucht verder geslapen en zo’n 4.5 uur later arriveerde we in Los Angeles.

In Los Angeles heb ik wat gegeten, Isabella verschoond en eten gegeven en kort daarna was het al weer tijd om richting Minneapolis te vliegen.

Ik was benieuwd hoe de vlucht naar Minneapolis zou verlopen, vooral omdat ik niet wist of er iemand naast me zou zitten of niet. Nou, het bleek dat die vlucht nog stiller was dan de vlucht vanuit Honolulu (en Isabella bleef ook stil, die heeft tijdens die vlucht ook lekker liggen slapen). We hadden dus flink de ruimte. We vertrokken bij zonsopgang en een aantal uur later landde we in een erg wit, en erg koud, Minneapolis.

In Minneapolis moesten we een paar uur wachten, en dat kwam blijkbaar als geroepen want de mensen van Delta moesten de papieren van Flamey weer hebben, de dierenarts die de kat verzorgde tijdens de stop had die namelijk nodig. Toen het weer tijd was om in te stappen, kwamen we in een erg vol vliegtuig terecht, de vlucht zat bijna helemaal vol. Omdat Isabella nog maar zo weinig gehuild had, wist ik niet goed wat ik kon verwachten. Het kon zo blijven als het was, maar het kon ook erg onrustig worden. De stewardessen waren in ieder geval gelijk verkocht aan Isabella en ze wilden haar liever niet meer teruggeven, maar ja, ze moesten werken dus die wens kon niet ingewilligd worden.

Tijdens de lange vlucht naar Amsterdam is Isabella vrij stil geweest. Heel af en toe wilde ze even gaan huilen, bijvoorbeeld als ze een keer wakker schrok, maar snel reageren hielp erg goed. Na een lange vlucht kwamen we in het donker, en in een lichte sneeuwbui, aan in Nederland. Er was op Schiphol maar één landingsbaan open door de eerdere sneeuwval, en omdat de wind heerlijk vanaf de zijkant afkwam, schudde we lekker van links naar rechts (later, op de snelweg, viel me dit ook op bij de landende vliegtuigen, die gingen behoorlijk op en neer).

Toen was het uitstappen geblazen en richting de douane. Bij de paspoortcontrole ben ik door de ‘alle paspoorten’ rij gegaan, vanwege Isabella’s Amerikaanse paspoort (bleek later dat ik ook de andere rij had mogen nemen) en blijkbaar heb ik een Hollandse kop want ik werd gewoon in het Nederlands begroet haha.

Bij de bagage afhandeling heb ik vervolgens gevraagd hoe het met Flamey zat, waar ik haar kon verwachten, en er werd me verteld dat ze of bij de band geplaatst zou worden, of bij de balie waar ik op dat moment was. Ik ben toen richting de bagage band gegaan om onze koffers te pakken en toen ik die eenmaal had kwamen ze ook ongeveer met de kooi van Flamey aanzetten. De KLM medewerkster (ik denk dat het van KLM is, ze was gekleed in het blauw) vroeg met de portofoon of dat het mijn kat was, en dat was het ook, maar het leek alsof er geen kat in de kooi zat…

Geen kat in de kooi? Hoe kan dat nou? Ze zat toch echt in Minneapolis in de kooi, daar had ik een bevestiging van gekregen. Maar wat bleek nu, Flamey was behoorlijk bang tijdens de vlucht (geef haar eens ongelijk, het is nogal wat voor zo’n beestje) en die had zich verstopt onder het dekbedje wat we in de kooi hadden liggen, het leek dus alsof er geen kat was. Maar ze was er gelukkig wel, en gelukkig oogde ze gezond ook.

De reacties waren er wel om van die meiden bij de balie. Een ontzettend mooie baby en een ontzettend mooie kat, ik moest een heel gelukkige man zijn haha. Leuk was dat, sowieso heb ik zoveel complimentjes gehad over Isabella, dat ze zo knap is, dat ze zo stil was en ook om het feit dat ik het aandurfde om zo’n trip alleen te ondernemen.

Een van de dames bood mij aan om mee te lopen naar de uitgang, omdat het anders niet echt ging (ik had teveel bij me kun je wel zeggen), en eenmaal bij de uitgang werd ik tegengehouden door de douane. Of ik wel alle papieren voor de kat had…

Ik had mijn huiswerk goed gedaan en had zo’n beetje alle papieren (USDA papieren, EU papieren, allerlei certificaten, enzovoorts) bij me die men maar kon bedenken. De vrouw die mij de papieren vroeg nam ze mee en met vier of vijf man gingen ze het bekijken. Ik kreeg op dat moment heel erg sterk het idee dat ze niet echt wisten waar ze naar keken, of dat ze überhaupt wel wisten wat ze aan het doen waren. Even later kwam de melding dat men even moest bellen, en na dat telefoongesprek kwam ze terug en zei me dat ze onder de indruk was, het gebeurde namelijk niet vaak dat iemand alle papieren in orde had gemaakt.

Ik had zelf op dat moment een beetje het idee van “ha fijn, ik merk dat ik weer in Nederland ben”. Overigens viel het me op, in de tijd dat ik er was, dat de douane er een handje van had om alleen een bepaald soort mensen tegen te houden met hun bagage.. Welkom in Nederland…

Toen we eindelijk naar buiten mochten, stonden daar mijn moeder, zusje en dochter Larissa op ons te wachten en na een emotioneel weerzien gingen we richting Breda.

Mijn eerste indrukken van Nederland op dat moment? Het was verschrikkelijk koud en het leek alsof iedereen gek geworden was op de weg. Iedereen had haast, en ging van links naar rechts op de snelweg. Wellicht dat het er mee te maken had dat ik erg moe was, maar aan de andere kant, op Hawaï hebben we niet zoveel haast en we rijden er een stuk gemoedelijker. Ik snapte eindelijk waarom Michelle niet durfde te rijden in Nederland toen ze me in 2007 bezocht.

Ja, ik kon best wel merken dat ik al een tijdje niet meer in Nederland was geweest, ik voelde me een beetje een toerist in eigen land.

Afgelopen donderdag was het dus zover: de reis naar Michelle in Hawaï moest ondernomen worden.

Woensdag op donderdagnacht heb ik niet veel geslapen, we (en met ‘we’ bedoel ik mijn moeder, zusje en dochter) moesten donderdag namelijk om 6 uur in de ochtend al opstaan (en daarbij komt ook nog eens dat ik vaak wakker ben geworden die nacht) omdat er waarschijnlijk wel weer file zou zijn naar Schiphol van waar mijn vlucht zou vertrekken naar Minneapolis/St. Paul om omstreeks 10.40 uur.

De weg naar Schiphol toe hadden we niet echt het idee dat er veel files waren maar uiteindelijk bleek dat niet geheel juist te zijn aangezien we er een uur langer over hebben gedaan dan wanneer er geen spits was geweest. Dit was een beetje jammer want we hadden graag nog wat willen drinken op Schiphol en daar was nu helaas geen tijd meer voor omdat ze al bezig waren met het boarden van het vliegtuig.

Terwijl we aan het wachten waren voor het inchecken van de bagage hebben we nog een paar foto’s gemaakt, ik zie er nogal moe uit heb ik het idee, maar ja, dat is niet echt een wonder.. anyways, hier zijn een paar van die foto’s:

Daarna moest ik nog langs een ander loket voor overbagage, dit omdat ik zo’n 5 tot 7 kilo over het maximum toegestane gewicht zat bij beide koffers, fijn, dat kostte dus weer 100 euro extra, ach ja, verzenden via de post was ook bijna 55 euro geweest voor dat gewicht en dan had het enkele weken kunnen duren voordat ik het weer in mijn handen had.

Zoals gezegd moest ik direct door de paspoort controle heen want ze waren al begonnen met boarden. Ik nam afscheid van mijn moeder, Suzanne en Larissa, dit was best wel emotioneel maar dat is niet helemaal raar denk ik, en ging door de controle heen. Daarna was het best wel opschieten naar de gate omdat, volgens de gegevens, de gate ieder moment zou kunnen sluiten. ‘Gelukkig’ was er een rij met mensen aan het wachten (dit was de vorige keer ook zo en ik denk dat het altijd zo is want je moet bij de gate een interview ondergaan voor de Verenigde Staten en ze controleren al je spullen daar) en kon ik nog snel een paar flessen water kopen bij een kiosk en mijn geld wisselen voor Amerikaanse dollars.

Goed, hierna was het boarden en naar de Verenigde Staten vliegen. Er zijn nog wat foto’s gemaakt van het vliegtuig toen ik vertrok (uiteraard heb ik die niet zelf gemaakt haha):

De eerste vlucht, die naar Minneapolis/St. Paul, was schijnbaar nogal een gezegende vlucht. Er was zowel een Karmeliet als een Katholieke pastoor aanwezig op de vlucht, ze waren vrij duidelijk te herkennen, de Karmeliet was er in zijn ‘monnik outfit’ en de pastoor was er in het zwart met een wit kraagje. Grappig detail: Mijn onlangs overleden oma ging altijd naar de mis van de Karmelieten en mijn inmiddels overleden vader was Rooms-Katholiek, wellicht waren ze bij me

De vlucht verliep rustig, we hebben alleen boven de Noordzee wat last gehad van turbulentie maar na ongeveer 15-20 minuten was alles normaal. Ik had een stoel met extra beenruimte besteld en ik moet zeggen dat dit inderdaad wel wat scheelt met een normale stoel, het is zeer zeker de moeite waard.

Eenmaal aangekomen in Minneapolis/St. Paul begaf ik me naar de rij voor nieuwe immigranten, nou ja rij, ik was gelijk aan de beurt en kreeg maar een paar kleine vraagjes en na het bekijken van mijn ingeleverde documenten kreeg ik ‘welcome to the United States’ te horen en mocht ik doorlopen. Ik grapte nog dat ik vond dat ze een snelle lezer was, het was namelijk een behoorlijke stapel papieren die de immigratie officier moest bekijken, en ze zei lachend dat ze alleen maar wilde weten of bepaalde papieren erbij zaten. Het stelde uiteindelijk gelukkig niet zoveel voor, ik was met 5 minuten door de immigratie en dat was een verademing als je nagaat dat het proces tot aan het verkrijgen van het visum behoorlijk langdradig was en moeizaam ging.

Ik heb hierna mijn koffers gehaald en ze gelijk weer kunnen afgeven voor mijn aansluitende vlucht naar Honolulu die in Seattle nog even zou stoppen. Ik heb snel wat gegeten (net als de andere keren dat ik op Minneapolis was, heb ik hier een Black Angus Steak sub genomen, het is erg vet maar ontiegelijk lekker hehe) en daarna gelijk naar mijn vliegtuig gelopen. Het was een korte overstap, ik heb hier niet al te lang hoeven wachten.

De vlucht naar Seattle verliep ook vlekkeloos, ik heb wat kunnen praten met de mensen naast me, was wel gezellig, bij Seattle heb ik een korte tour (van bovenaf) gekregen, over de bezienswaardigheden zoals Mount Rainier (een ontiegelijk grote vulkaan) die we in de verte konden zien en het huis van Bill Gates. We kwamen ongeveer 30-35 minuten te vroeg aan in Seattle en omdat we tijdens de stop even het vliegtuig uit moeten (het wordt dan geheel schoongemaakt en weer volgetankt enzo) heb ik weer wat te eten gehaald wat ik wel kon gebruiken, ik was namelijk behoorlijk moe aan het worden.

Wat later konden we weer boarden om richting Honolulu te vertrekken. Het eerste gedeelte, ik denk al snel een uur lang of nog langer, hebben we turbulentie gehad. Het is raar, de turbulentie boven de Noordzee was nog wat eng maar als je een hele dag aan het vliegen bent heb je al snel zoiets van ‘het zal wel’. Na een tijd turbulentie kregen we een rustiger vlucht, ik heb hier nog een uurtje kunnen slapen (wat echt nodig was) en na ruim 5 uur vliegen vanuit Seattle konden we 8 minuten voor tijd landen in Honolulu.

Het eerste wat door me heen ging toen ik uit het vliegtuig stapte (en dit zal wel met de vermoeidheid te maken hebben en het feit dat ik de gehele vlucht nogal warm ingepakt was) was dat ik het vrij kil vond (en dat met 24-25 graden Celsius haha). Toen ik richting de bagage afhaal liep hoorde ik opeens mensen in het Nederlands praten, ik draai me om en vraag of ze Nederlands zijn en inderdaad, er zaten nog twee Hollanders op het vliegtuig, kun je zien hoe klein de wereld is, overal kom je Nederlanders tegen (heb ik trouwens elke keer, nu hier, de vorige keer ook en toen ik in China was heb ik ook veel Nederlanders gezien..).

Anyways, ik ging naar de bagage afhaal en Michelle zat daar al op mij te wachten, ik kan je zeggen dat het echt heel erg fijn vond om haar weer te zien en dat was gelukkig wederzijds

We zijn nu inmiddels op zaterdagochtend aangekomen (in Nederland dus Zaterdagavond haha) en ik kan je zeggen dat ik behoorlijk last van een jetlag heb. Ik heb afgelopen nacht amper geslapen, waarschijnlijk omdat ik een erg lang dutje heb gedaan op vrijdagmiddag. Ik was namelijk erg moe geworden gisterenmiddag en wilde een kort dutje gaan doen, dat korte dutje werd uiteindelijk 4 uur lang in een diepe slaap zitten met als gevolg dus dat ik nu maar erg weinig heb geslapen haha… goed, dat wordt vandaag dus afzien, vanavond normaal naar bed en dan zou ik er grotendeels vanaf moeten zijn (dat was althans de vorige keer zo).

We zullen vandaag trouwens boodschappen gaan halen, dat wilden we gisteren doen maar daar is niets meer van gekomen haha, lekker hoor dat eiland ritme.. het is echt zoals ik een ex-collega al eens hoorde zeggen over Curacao: “De bus gemist? Morgen komt er nog een”, met andere woorden: morgen is er weer een dag. Maar goed, omdat we het gisteren niet gedaan hebben, hebben we gisteren buitenshuis gegeten, ik heb dus als ontbijt/middageten heerlijk Kalua pork op en in de avond lekker Koreaans.

Ja, hier kan ik wel aan wennen

Afgelopen donderdag hebben we een datum geprikt voor wanneer ik naar Michelle zal gaan en hebben we ook gelijk een ticket geboekt. Ik zal vertrekken op donderdag 2 oktober, dat is dus nog ongeveer 6 weken voordat het zover is. Spannend!

Ik kan je zeggen dat ik al best wel zenuwachtig ben geworden. Er zijn behoorlijk wat dingen die nu binnen 4 weken geregeld moeten worden zoals het opzeggen van allerlei zaken en het verkopen van mijn inboedel, mijn huis wordt namelijk opgezegd per 18 september. Daarnaast moet ik bekijken wat ik wil meenemen en wat ik weg moet gooien, zoals met kleding en andere persoonlijke bezittingen.

Ik lees regelmatig het nieuws van Hawaï en moet zeggen dat ik soms best wel eens last heb van angstige gedachtes. Nee, het gaat mij niet echt in de koude kleren zitten om aan de andere kant van de wereld te gaan wonen (gelukkig is het daar lekker warm dus zijn de koude kleren natuurlijk weer welkom haha). Maar goed, ik denk dat ik niet normaal zou zijn als het mij allemaal koud zou laten.

Ik moet ook wel zeggen dat je altijd thuis bent waar je jezelf thuis voelt en toen ik bij Michelle op Hawaï was wilde ik eigenlijk al niet eens terug naar Nederland gaan, ik voelde mijzelf er namelijk heel erg thuis. En deze gedachtes zijn ook weer precies waar ik aan denk als ik enigszins wat zenuwachtig begin te worden; ik zou er nu namelijk al bijna een jaar kunnen zitten als ik toen inderdaad naar mijn gevoel had geluisterd om te blijven, mijn verstand zei echter dat ik moest gaan omdat ik nog zoveel dingen te regelen had en ik niet vond dat ik mijn familie met die zorgen kon opzadelen.

Ach, we slaan er ons wel doorheen, het is nog maar ongeveer zes weekjes en dan is het weer een lange ruk (21 uur inclusief de tussenstops) vliegen naar het eiland.