Spam, in Nederland beter bekend als ‘Smac’, is iets wat men in Hawaï behoorlijk veel eten kan. In totaal worden er in Hawaï zo’n 7 miljoen blikjes Spam per jaar gegeten, wat neerkomt op meer dan 4,5 blikjes per inwoner, het hoogste aantal van de gehele VS, en wellicht de rest van de wereld. Het is zelfs zo erg dat er hier in Hawaï een jaarlijks terugkerend festival bestaat, genaamd ‘Spam Jam‘, waarin Spam centraal staat.

Gisteren zijn Michelle, Isabella en ik dus richting de Spam Jam in Waikiki gegaan, om het ook eens mee te maken. Het evenement duurde van 16.00 uur tot 22.00 uur, wij waren er rond 18.00 uur. Ik kan je zeggen dat het goed druk was, vorig jaar kwamen er 20.000 mensen op het evenement af, en ik denk dat ze dat wel weer gehaald hebben, het was namelijk best wel druk.

Het evenement werd gehouden in Waikiki, op Kalakaua Avenue, wat zo’n beetje de hoofdstraat van Waikiki is. De straat was grotendeels afgesloten voor het verkeer en er stonden allerlei tentjes waar men allerlei gerechten met Spam kon eten, en er waren een paar podiums waar bandjes optraden en zo.

En sja, aan wat voor gerechten met Spam moet je dan denken? Denk aan dingen als Spam Hotdogs, Volcano Nachos met Spam Chili, Spam en Kalua Pork Enchiladas, Spicy Spam Wraps, Spam noodles, gebakken rijst met Spam en ga zo maar door. Echt van alles was er te koop.

Het best leuk om de Spam Jam mee te maken, alleen die drukte he.. Ik denk dat ze zo iets de volgende keer beter in een park kunnen organiseren dan op een openbare weg, het is denk ik eigenlijk te druk voor een openbare weg (plus, er was een behoorlijke verkeersopstopping in die omgeving want je spreekt wel over een van de drukke wegen op Oahu).

Hier weer even een berichtje van ons, het is al weer eventjes geleden dat ik iets geplaatst heb dus mag het wel weer

Allereerst maar even zeggen hoe het met Michelle en de baby gaat, met hun gaat alles gelukkig erg goed, we zijn er eindelijk uit wat voor naam we kiezen voor de baby, met de hulp van mijn dochter Larissa, die via Skype de laatste keuze heeft mogen maken uit een paar namen. Michelle voelt de baby de laatste tijd regelmatig schoppen, en natuurlijk zul je zien dat wanneer de baby schopt, ik het ook wil voelen en.. inderdaad, de baby stopt met schoppen.. ach, we zullen het er maar op houden dat ze papa liever geen pijn doet

We zijn afgelopen weekend trouwens twee dagen op stap geweest in verband met mijn verjaardag. Yep, ik begin een oude l*l te worden haha. Nah, valt wel mee hoor haha. Naast alle cadeautjes uit Nederland, heb ik van Michelle voor mijn verjaardag een nieuwe digitale spiegelreflex camera gehad, inclusief 2 zoomlenzen, filters en heel wat meer spul. Het is een heel erg mooi ding, dat natuurlijk eventjes uitgeprobeerd moest worden

Goh, ik kan je wel zeggen dat ik nu een hoop te leren heb, het is niet meer gewoon richten en schieten, nee, ik kan nu alles zelf instellen zoals de belichting, diafragma, witbalans, etc etc etc. Natuurlijk konden sommige functies ook met een normale digitale camera ingesteld worden, maar dat doen niet veel mensen, bij dit apparaat is het veel leuker om te doen haha.

Anyways, op vrijdag zijn we naar de zuidkust gegaan, waar wat mensen aan het surfen waren, waarop ik dus kon bekijken of ik nu wat verder kon inzoomen (het surfen gebeurd namelijk behoorlijk ver van de kust). En dat lukt aardig moet ik zeggen, hier wat fotootjes daarvan:

De eerste foto is erg verkleind, omdat er in een groot formaat geschoten wordt, de tweede foto is eigenlijk de surfer in de eerste foto, maar bijna volledig ingezoomd (de foto was geheel ingezoomd genomen, maar deze foto is ook ietsjes verkleind).

Bovenstaande foto’s zijn gewoon even ter illustratie hoe ver je met het ding kunt inzoomen, de surfer in de foto was een behoorlijk eind uit de kust verwijderd. Hieronder nog een aantal foto’s die ik op die plek genomen heb:

Sommige foto’s zijn helaas ietsjes donker uitgevallen (plus het was vaak bewolkt die dag), maar ach, we hebben de camera nog maar net, er moet dus nog een hoop geleerd worden

Tegen de avond zijn we nog even in de stad geweest, voordat we naar Waikiki gingen om daar uit eten te gaan voor mijn verjaardag. Daar heb ik dus ook een paar foto’s geschoten, eigenlijk voornamelijk omdat ik een panorama foto wilde maken en een paar foto’s wilde maken tijdens zonsondergang. Hier een paar van die foto’s:

Ik weet dat het vrijwel dezelfde foto’s zijn, maar ik wilde even illustreren dat de lucht hier in Hawaï erg veel kleuren kent, vooral tijdens een zonsondergang. Tussen bovenstaande foto’s zit slechts een paar minuten elk. Hier nog een paar fotootjes:

En toen werden we weggestuurd door de bewaking.. we zaten er al een tijdje en ze vonden het maar verdacht dat er mensen op het dak van de parkeergarage de hele tijd foto’s aan het nemen waren. Jammer, maar ach, we besloten toen om maar richting Waikiki te rijden voor ons etentje.

Ik zei trouwens dat ik ook een paar panorama foto’s had gemaakt, hier is er eentje (ik heb hem een stuk kleiner van formaat gemaakt, het origineel is zo’n 20 megabyte groot):

Zo’n panorama foto maken is trouwens vrij simpel, je moet zorgen dat de camera op een statief staat, en dan zorgen dat je genoeg foto’s neemt voor overlappingen (bovenstaande foto is opgebouwd uit 34 foto’s opgebouwd, geloof ik), en dan de juiste software gebruiken. Ik gebruik een gratis programma, en ik moet zeggen dat het geweldig werkt, het programma doet alles voor me, foto’s plaatsen, rechtzetten, schaduws bijwerken enz. enz.

Goed, daarna zijn we dus uit eten gegaan in Waikiki en op onze terugweg hebben we besloten om nog even door de stad te rijden om een bepaald gebouw te vinden (ik zal zo de foto laten zien van het gebouw). Net toen we het gebouw gevonden hadden, werd ik door de politie aan de kant gezet (of eigenlijk, ik reed een parkeerplaats in en hij stond toen net achter me). Ik bleek niet gestopt te hebben voor een stopbord. Hij heeft de papieren gecontroleerd en hij controleerde of ik alcohol op had (we zeiden dat we net een etentje hadden gehad, en ik moet zeggen dat het niet zoals in Nederland een ademtest is, nee, ik moest een pen volgen met mijn ogen terwijl hij in mijn ogen scheen met een zaklamp… ik weet het niet, maar het lijkt me niet echt een goed middel.. maar ach, ik had niets gedronken). Na een korte vermaning liet hij me gaan, zonder bekeuring. Ik had dus behoorlijk geluk. Ik weet niet waarom, maar het is mogelijk dat hij doorhad dat het mijn verjaardag was en dat hij me daardoor liet gaan. Volgens Michelle kon het ook zijn omdat ik gewoon aardig bleef en niet moeilijk ging doen, of omdat ik gewoon eerlijk toegaf dat ik fout zat… ik hou het er op dat het was vanwege mijn verjaardag

Maar goed, het gebouw in kwestie wat we zochten is als volgt:

Ziet er mooi uit toch? (ja, ik weet het, ik heb helaas een lens gebruikt die sterretjes maakt van lichten, ik had dit beter niet kunnen doen haha… aldoende leert men).

Kun je geloven dat dit een muurschildering is, en niet echt, zoals het lijkt, 3D?

Dit stukje kunst is geschilderd in 18 maanden (10 tot 14 uur per dag) door een artiest genaamd ‘John Pugh’. In de lokale krant werd het volgende erover geschreven (in dit geval vertaald):

“Pugh zei dat de epische golf, achter surf pionier Duke Kahanamoku, Koningin Lili’uokalani zelf is, wiens blijvende erfenis blijft voortleven in het centrum voor kinderen dat naar haar genoemd is, en op andere manieren. Om de golf precies goed te krijgen heeft hij een glas kunstenaar ingehuurd om een model van een golf te maken, die vervolgens kon bestuderen.

Hij zei dat de kinderen in de muurschildering geschenken aanbieden in hulde aan de koningin. In het venster aan de rechterkant is Prins Kuhio te vinden, die in het Congres heeft gedient en de ‘Hawaiian Homes act’ heeft gecreërd om meer Hawaiianen naar het land terug te kunnen laten keren.”

Maar goed, om dus te bewijzen dat het echt een muurschildering is, hier een foto van dichtbij genomen:

Dat deze schildering echt mensen voor de gek kan houden blijkt overigens wel van de eerste dagen dat het af was.. er stond in hetzelfde artikel in de lokale krant te lezen dat een ploeg van de brandweer naar het gebouw was gegaan omdat ze dachten dat de kinderen, die je in de schildering ziet, niet naar beneden konden komen. Die kwamen er dus ook achter dat het niet echt was haha.

Goed, morgen of overmorgen zal ik weer een nieuw berichtje plaatsen van afgelopen zaterdag. We zijn die dag ook een beetje buiten geweest, en ik heb toen een aantal foto’s gemaakt in een botanische tuin. Maar goed, het ligt er dus een beetje aan hoe druk ik het heb (om de een of andere reden heb ik het de laatste dagen best druk). Goed, nu eerst naar bed, het is weer laat..

Zoals beloofd komt hier een wat uitgebreider verslag van onze huwelijksdag, weliswaar ietsjes later dan beloofd maar beter laat dan nooit

Onze dag begon wat vroeg, iets waar we niet op hadden gerekend want we zouden pas om 15.00 uur gaan trouwen. Waarschijnlijk waren dit de zenuwen maar goed, we hadden nog het een en ander te doen dus zo heel erg was het niet.

Rond het middaguur kwam Jey, Michelle’s zus (beste vriendin), samen met haar dochtertje en haar moeder, naar ons toe om Michelle’s make-up te doen en om later achter ons aan te rijden naar de locatie waar we ons huwelijk zouden laten voltrekken.

Iets na 14.00 uur vertrokken Michelle en ik richting Nu’uanu in de Benz van Michelle’s moeder met haar moeder, tante en oma achterin (de auto is groot genoeg en zij waren niet zo groot dus dat ging gemakkelijk). Michelle’s tante bleek in het begin verbaasd want ze wist niet dat ik met mijn Nederlandse rijbewijs hier ook kon rijden en zei iets in de trant van “oh, kun je al rijden?“, ik moest dus lachen omdat het nogal grappig overkwam en zei dus dat ik mijn rijbewijs al zo’n 12-13 jaar op zak heb en dat die hier gelukkig ook geldig was.

Wij kwamen vervolgens veels te vroeg aan bij de botanische tuin, we hadden namelijk op file gerekend en die was er nu niet haha, maar dat bleek op zich niet zo heel erg omdat de dominee al aanwezig was. Hij was zijn spulletjes nog aan het verzamelen en ondertussen liepen Michelle en ik naar hem toe. We stelden ons voor en hij vroeg hoe hij mijn naam moest uitspreken (altijd leuk haha) en na een paar keer proberen had hij het te pakken. Ik grapte een beetje van dat ze het thuis in Nederland niet gemakkelijker gemaakt hadden voor hem en hij reageerde met “hoe heet je“, en gelijk er achteraan “thats about all I know in Dutch haha“. Het verbaasde me enigszins dat hij het überhaupt kende en vroeg hem hoe dat kwam, hij vertelde daarop dat hij rond zijn 13e, 14e levensjaar een paar jaar in Nederland had doorgebracht omdat zijn vader in het leger had gezeten. Hij zei dat hij destijds in Den Haag woonde en hij sprak die naam vloeiend uit, ook de naam Schiphol en Scheveningen kon hij vloeiend, wat ik best bewonderenswaardig vind aangezien veel mensen uit andere landen veel moeite hebben met de ’sch’. Best knap vond ik dat. Na een klein beetje gepraat te hebben gingen we met zijn allen naar beneden toe, richting de waterval bij het grasveldje waar we zouden gaan trouwen.

Eenmaal daar aangekomen (nu klinkt het nogal als een lange wandeling maar dat was het niet echt hoor haha) bleek dat de fotograaf al aanwezig was, de dominee stuurde wat spelende kinderen weg (ze zaten soms in het blikveld van de camera plus ze willen nog wel eens in het water springen met het risico dat ze ons nat zouden maken), en we gingen wat foto’s maken waaronder het bevestigen van de Haku Lei (krans op Michelle’s hoofd) en dergelijke. Aangezien de foto’s van de fotograaf momenteel op een andere website staan en ik liever geen copyright claims aan mijn broek krijg (je weet het maar nooit) geef ik dus geef ik voor nu alleen de link: http://www.photoreflect.com/pr3/thumbpage.aspx?e=4226692. Wel kun je hier alvast nog wat meer foto’s zien die wij zelf gemaakt hebben van ons trouwen (nou ok, Michelle’s moeder heeft deze gemaakt, wij zelf niet natuurlijk haha):

Er zijn nog veel meer foto’s gemaakt van dit gedeelte van onze huwelijksdag maar die hebben wij nog niet in ons bezit, die komen dus wat later

Goed, na het aanbrengen van de lei’s (de bloemenkransen enzo) begon de huwelijksplechtigheid. De dominee groette iedereen in het Hawaiiaans met “Aloha kakou! E komo mai!” en ging daarna over in het Engels (wat natuurlijk gemakkelijker te volgen is haha) en deed zijn zegje totdat het tijd was om op de plechtige vragen te stellen “Michelle and Jeroen, are you now ready to be joined as husband and wife?” waarop wij beiden volmondig ja zeiden. Daarna werd aan ons individueel gevraagd of wij de ander tot onze man/vrouw wilde nemen met de woorden “Jeroen/Michelle, do you take Michelle/Jeroen to be your wedded wife/husband to be her/his husband/wife, partner & best friend - to love, honor & cherish her/him in all your days together?” waarop wij beiden met “I do!” antwoordden (uiteraard ging dat niet als his/her maar per persoon het daarvoor geschikte haha).

Daarna was het tijd voor de ringen, wat als volgt ging: “These circles of precious metal are symbols of wholeness and perfection. Without beginning or end, they are symbols of eternity. They are material tokens that represent  your spiritual union. You will wear them from this day forward as outer symbols of your inner devotion to each other“. En daarna mochten de ringen echt uit gewisseld worden, ondersteund door de volgende gelofte: “With love in my heart for all the world to see I have chosen you Michelle/Jeroen, as my wife/husband. I pledge to share my life openly with you, to speak the truth to you, to respect, to honor, to tenderly care for you. It is my heart’s desire to live with you through all the changes of our lives. I love you and want you as my wife/husband always“.

Hierna was het tijd voor de woorden: “You have come together for this holy celebration, to exchange your vows and these rings before God and these witnesses. Because you have planned your marriage and your home in the purest faith, you come to this moment with all honor and integrity. Therefore, by the authority of our loving Creator - and the state of Hawaii - I now pronounce you, partners in life, husband and wife. You may kiss your true love“, waarmee we dus man en vrouw waren geworden

Daarna kwam de daadwerkelijke afsluiting van de dominee en introductie van ons als kersvers gehuwd stel:

“It is now my honor, privilege and pleasure to introduce to you and to our world: Mr. and Mrs. Jeroen Joosten. E ho’okahi ke aloha - May you always be united in love“.

Hiermee was de plechtigheid dus ten einde, er zijn daarna nog wat foto’s gemaakt en de fotograaf heeft meerdere keren gevraagd of ik echt zeker was dat ik de bruid niet in het water wilde gooien, het gaf volgens hem hele mooie fotomomenten hahaha, ja dat geloof ik graag haha maar nee, ik heb het maar niet gedaan haha.

Omdat we een tijdje moesten wachten totdat we terecht konden in het hotel waar we met zijn allen gingen eten besloten we om richting Waikiki te gaan en daar nog wat meer foto’s te laten maken (het hotel ligt er vlakbij dus waarom ook niet). Hier zijn een aantal van die foto’s:

Ik zal nu maar geen beschrijvingen geven bij al die foto’s maar als je met je muis over de foto’s gaat, of ze uitvergroot door er op te klikken, dan zal je toch een beschrijving zien

Daarna zijn we richting het hotel gegaan om daar met zijn allen te gaan dineren. Het eten was er, vond ik, voortreffelijk, echt heel erg lekker. Het was een lopend buffet in het hotel en dus konden we van alles wat nemen, wat we dus ook deden, er waren Hawaïaanse gerechten maar ook Aziatische of wat meer Europees gericht, eigenlijk voor ieder wel wat wils.

In het hotel zijn trouwens, voor het eten, ook nog een paar foto’s genomen:

De laatste foto is trouwens een foto van ons huwelijkscertificaat (ik had het kunnen scannen maar de scanner is nog niet op mijn computer geïnstalleerd dus heb ik maar een fotootje genomen hehe). Dit is trouwens een aandenken, niet het echte huwelijkscertificaat wat we gaan krijgen van de staat. Ook hebben we een boekje met de tekst van de geloftes en de tekst die de dominee tijdens de plechtigheid sprak, gekregen.

Na dit alles was het tijd om op huis aan te gaan, het was een heel mooie dag met heel mooie herinneringen vond ik zelf

Aangezien het inmiddels rond elven is in de avond is ga ik nu geen lang bericht schrijven, ik neem aan dat jullie dit wel kunnen begrijpen… ik wilde aan de andere kant wel in ieder geval iets achter laten vandaag van een berichtje want ik weet dat een aantal mensen hier graag iets over horen =)

We zijn vandaag dus getrouwd, het was een heerlijke dag, we hadden gelukkig mooi weer (hoe kan het ook anders zou je zeggen maar het was de afgelopen week niet altijd mooi, het regenseizoen komt er namelijk aan) en het was gewoon heel erg mooi.

Ik wil er nu even niet teveel over zeggen, het langere bericht zal ik morgen schrijven.. ook zal ik morgen wat meer foto’s posten maar, omdat ik weet dat sommigen het misschien toch graag willen zien, hier toch een paar fotootjes:

Op de eerste foto zie je ons staan samen met dominee Kermit Rydell, de tweede foto zal geen uitleg nodig hebben en op de derde foto zie je ons samen met Michelle’s Tante, grootmoeder en moeder (v.l.n.r. aan mijn zijde) en haar vrienden aka 2e familie (v.n.l.r. aan Michelle’s zijde): Jey, Juliet, Jennifer, Cire en Jon.

Nu wilde ik het eigenlijk kort houden maar goed, nu ik toch bezig ben kan ik net zo goed toch een paar extra foto’s alvast geven:

Na de huwelijksplechtigheid zijn we naar Waikiki gegaan waar we bij het Hilton Lagoon nog wat foto’s gemaakt hebben. De eerste foto is voor deze lagoon en in de achtergrond kun je ook de krater Diamond Head zien, de tweede foto met de regenboog op het gebouw is voor het Hawaiian Hilton hotel, de derde is op het strand bij Waikiki genomen voor de oceaan (als je die kant op zou varen zou je niets tegenkomen totdat je bij de zuidpool zit haha). De laatste foto is een foto die ik vanuit het hotel, waar we heerlijk gegeten hebben met z’n allen, gemaakt heb tegen de zon in. Ik vond het wel een aardige foto dus vandaar dat hij erbij staat.

Goed, voor nu zeg ik welterusten (of, voor degene uit Europa: een fijne dag toegewenst haha). De rest van het verhaal zal ik morgen beschrijven